അവളൊന്നും മിണ്ടിയില്ല.
“ചെല്ല്.. ചെന്ന് ഭക്ഷണമുണ്ടാക്ക്. എനിക്ക് വേണ്ടിയും ഉണ്ടാക്കണം. അതൊക്കെ കണക്കു കൂട്ടിയാണ് ഞാൻ നിന്നെ താഴേക്ക് മാറ്റിയത്..”
“ചെല്ല്..”
മാധവൻ അവളെ കിച്ചണിലേക്ക് പറഞ്ഞയച്ചു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ മേശപ്പുറത്തെ സാധനങ്ങളുമായി അശ്വതി അടുക്കളയിലേക്ക് പോകുന്നത് നോക്കി നിൽക്കുന്ന മാധവന് ലോകം പിടിച്ചടക്കിയ സന്തോഷമായിരുന്നു. അയാൾ നേരെ പ്രസാദിന്റെ മുറി തുറന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് കയറി. നാളുകൾ കൂടിയുള്ള വരവ്.
“പ്രസാദേ.. കിടന്നോളു. എണീക്കേണ്ട..”
ശരീരം അനക്കാൻ തുടങ്ങിയ പ്രസാദിനെ തടഞ്ഞു കൊണ്ട് അയാൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“ഇപ്പൊ എങ്ങനുണ്ട്..?”
“കു..കുഴപ്പമില്ല മാധവേട്ട..”
അപ്പുറത്തെ ബെഡിൽ കിടക്കുന്ന ചിന്നുമോളെയും ഇളയ കൊച്ചിനെയും അയാളൊന്ന് നോക്കി. പാവങ്ങൾ..!
“പ്രസാദേ.. ഇങ്ങോട്ട് വരാത്തത് വേറൊന്നുമല്ല.. തലയിൽ അത്രയധികം പ്രഷറാണ് ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഒന്നും തോന്നരുത് കെട്ടാ..”
“അതൊന്നും സാരമില്ല മാധവേട്ട..”
“മ്മ്.. കാലൊക്കെ അനക്കാൻ പറ്റുന്നില്ലേ..?”
“ചെറുതായിട്ട്..”
“റെഡിയായിക്കോളും..”
പ്രസാദ് പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അൽപ നേരം മൗനമായിരുന്ന മാധവൻ പ്രസാദിനെ കുറിച്ച് ആലോചിക്കുകയാണ്. അവനെന്തെങ്കിലും കാര്യം തന്നോട് പറയാനോ ചോദിക്കാനോ ഉണ്ടെങ്കിൽ കേൾക്കാമല്ലോ. അശ്വതിയോട് രാവിലെ അവനെ അപമാനിച്ചു സംസാരിച്ചതും അവളെ ഉമ്മ വച്ചെന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞ കാര്യവും. എല്ലാം കേട്ടുകാണുമെന്നും ഉറപ്പാണ്. എന്നിട്ട് പോലും അതിനെ കുറിച്ച് ഒരു കാര്യവും എന്നോട് ചോദിക്കുന്നില്ലെന്നത് അയാൾക്ക് ആശ്ചര്യവും ധൈര്യവുമായി. മാധവൻ സംസാരം തുടർന്നു.
“രാവിലെ ഞാൻ അവളോട് സംസാരിച്ചതൊക്കെ നീ കേട്ടുകാണുമെന്ന് എനിക്കറിയാം.. അതിനും കൂടി ഞാൻ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു.”
“എന്താ മാധവേട്ടാ.. ക്ഷമയോന്നും വേണ്ട. അവളൊരു പാവമാണ്.”
“എനിക്കറിയാം പ്രസാദേ.. അതല്ലേ ഞാൻ..”
അയാൾ പറഞ്ഞു നിർത്തി അതിനുള്ളിലെ പൊരുൾ വിഴുങ്ങി. അവളോട് മോശമായൊന്നും പെരുമാറല്ലേ ന്നു പറയാൻ പ്രസാദിന്റെ നാവ് പൊങ്ങിയില്ല.
“മോളിന്ന് സ്കൂളിൽ പോയില്ലേ..?”
മാധവന്റെ ചോദ്യത്തിന് ചിന്നുമോൾ തല കുലുക്കി. ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അയാൾ എഴുന്നേറ്റു.
“എന്നാ കിടക്ക് പ്രസാദേ.. എന്തേലും ആവിശ്യം തോന്നുന്നേൽ പറയണം.. മടിക്കേണ്ട.. എന്റെ.. എന്റെയൊരു പ്രകൃതം ഇങ്ങനെയാ നിനക്കറിയാമല്ലോ…”
അതും പറഞ്ഞ് മാധവൻ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. വേറെന്ത് പറയാനാണ്. അശ്വതിയെ മാത്രം മുന്നിൽ കണ്ടാണ് അവൻ ഇവിടെയിപ്പോ കിടക്കുന്നതെന്ന് പറയാനൊക്കുമോ..!
പുഞ്ചിരിയിൽ കവിള് വികസിക്കുന്ന മാധവന്റെ മുഖത്ത് അസ്സലൊരു വില്ലൻ ചിരി..!
എവിടെ എന്റെ പെണ്ണ്..
ഓരോ നിമിഷവും അശ്വതിയെ കാണാൻ തിടുക്കം കൂട്ടുന്ന മനസ്സ്, അയാൾ അടുക്കള വാതിൽക്കൽ വന്നൊന്ന് എത്തി നോക്കി.
പുറം തിരിഞ്ഞ് പണിയെടുക്കുന്ന അശ്വതിയുടെ പിൻ വിരിവ് ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അയാളിലെ കാമനെ ഉണർത്തി. ഓളത്തിൽ കുലുങ്ങുന്ന കൈത്തുടകളും ആകൃതിയിൽ വിരിഞ്ഞിറങ്ങിയ ഇടുപ്പിന്റെ വടിവും തള്ളി നിൽക്കുന്ന ചന്തിയും നോക്കി വെള്ളമിറക്കി നിന്നു.
മാധവൻ സന്തോഷത്തിലാണ്. കാരണം തന്റെ കര സ്പർശനം അവൾ ചുമലിൽ അനുവദിച്ചു തന്നതിന്റെ ഉന്മാദം. തന്റെ ആഗ്രഹം സഫലമാകാൻ പോകുന്നതിന്റെ സൂചനയാണോ അത്. സന്തോഷം കൊണ്ട് കണ്ണും പേരടിയും കാണാത്ത അവസ്ഥ. അവളുടെ പൊന്മേനി വിട്ട് കണ്ണുകൾ ചലിക്കുന്നില്ലെന്നതാണ് സത്യം. ബ്ലൗസിനു താഴെ നടുക്കുഴിയുടെ ഭംഗിയും ബ്ലൗസ് മേഞ്ഞ വീതിയൊത്തെ പുറവും ചുമലുകളും കണ്ണുഴിഞ്ഞ് പതിയെ പിൻവലിഞ്ഞു. മുണ്ടിൽ മുഴച്ച തടിപ്പനെ തലോടി നേരെ റൂമിലേക്ക്.
വേറെയെന്തൊക്കെയോ പ്ലാൻ ചെയ്ത് വന്ന മാധവന് പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത നിമിഷങ്ങളാണിത്. കടുത്ത നിരാശ വരുമ്പോഴും അതീവ സന്തോഷം വരുമ്പോഴും മദ്യം കഴിക്കാറുള്ള മാധവൻ കൊണ്ടു വന്ന മദ്യക്കുപ്പി പൊട്ടിച്ച് ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് പകർന്നു വച്ചു.