അനന്യ അവന്റെ മുഖത്തെ ആ ഭാവമാറ്റം ശ്രദ്ധിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം മുൻപ് ചിരിച്ചിരുന്ന അർജുൻ പെട്ടെന്ന് ഒരു ശിലയെപ്പോലെ മാറിയത് അവൾക്ക് അത്ഭുതമായി.
അനന്യ: “അർജുൻ… എന്താ പറ്റി? നിന്റെ മുഖം എന്തിനാ ഇത്ര വിളറിയത്? നീ അവളെ അറിയുമോ?”
അർജുൻ: (സാധാരണ നിലയിലാകാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട്) “ഏയ്… ഒന്നുമില്ല മാം. എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് ഒരു തലകറക്കം പോലെ തോന്നി. നമുക്ക് പോകാം.”
അവൻ വേഗത്തിൽ നടത്തത്തിന്റെ വേഗത കൂട്ടി. അനന്യ ഒരു നിമിഷം ആ പെൺകുട്ടിയെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവൾ ഇപ്പോഴും അവിടെത്തന്നെ നിന്ന് അർജുൻ പോകുന്നത് നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണീർ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അനന്യയ്ക്ക് മനസ്സിലായി, അർജുൻ ഇപ്പോൾ കണ്ടത് വെറുമൊരു അപരിചിതയെയല്ല. അവന്റെ ഉള്ളിൽ കുഴിച്ചുമൂടിയ ഏതോ ഒരു വലിയ രഹസ്യത്തിന്റെ വാതിൽ ആ കുട്ടി തുറന്നിരിക്കുകയാണ്. അവൾ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ലെങ്കിലും അവളുടെ സംശയം വർദ്ധിച്ചു…
വില്ലയിൽ തിരിച്ചെത്തിയിട്ടും ‘ദേവേട്ടാ’ എന്ന ആ വിളി അവന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അനന്യ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം, അവൻ ബാൽക്കണിയിലിറങ്ങി വരുണിനെ വിളിച്ചു.
ഫോൺ എടുത്ത ഉടനെ വരുൺ പതിവുപോലെ തമാശകൾ തുടങ്ങി.
വരുൺ: “എന്താടാ ദേവാ… അല്ല അർജുനേ, ഈ രാത്രിയിൽ? ബാംഗ്ലൂരിലെ തിരക്കൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് എന്നെ ഓർക്കാൻ സമയം കിട്ടിയോ?”
അർജുൻ: (സ്വരം സ്വാഭാവികമാക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട്) “ഏയ്, വെറുതെ വിളിച്ചതാടാ. ഇവിടെ വർക്ക് ഫ്രം ഹോം ഒക്കെയായി കുറച്ച് തിരക്കിലായിരുന്നു. നീ എന്ത് പറയുന്നു? കല്യാണത്തിരക്കുകൾ തുടങ്ങിയോ?”
വരുൺ: “അതൊക്കെ നടക്കുന്നു. നീ വരുമല്ലോ, അല്ലേ? നിന്റെ സീറ്റ് ഞാൻ റിസർവ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.”
അർജുൻ അല്പനേരം നിശബ്ദനായി. ആ കാഷ്വൽ ടോക്കിൽ നിന്ന് അവൻ പതുക്കെ തന്റെ സംശയത്തിലേക്ക് കടന്നു.
അർജുൻ: “വരുൺ… ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാൻ മറന്നു. അയാളുടെ മകൾ..അവൾ ഇപ്പോൾ എവിടെയുണ്ട്? നാട്ടിൽ തന്നെയുണ്ടോ?”
മറുപുറത്ത് വരുൺ ഒന്ന് മടിച്ചു. ഒരു ദീർഘശ്വാസം എടുത്ത ശേഷം അവൻ പറഞ്ഞു.
വരുൺ: “അവളോ? അവൾ ബാംഗ്ലൂരിലാണെന്നാണ് കേട്ടത്. നീ എന്തിനാ ഇപ്പോൾ അത് ചോദിക്കുന്നത്?”
അർജുന്റെ ഉള്ളിലൊന്ന് പിടഞ്ഞു. മാളിൽ കണ്ട ആ മുഖം… ആ കണ്ണുകൾ… അത്…?..
അർജുൻ: “ഏയ്, വെറുതെ ചോദിച്ചതാ. ഞാൻ ഇന്ന് മാളിൽ വെച്ച് ഒരു കുട്ടിയെ കണ്ടു. കണ്ടപ്പോൾ എവിടെയോ കണ്ട മറവി. ‘ദേവേട്ടാ’ എന്ന് വിളിച്ച പോലെ തോന്നി. അതുകൊണ്ട് ചോദിച്ചതാ.”
വരുൺ: (ഗൗരവത്തിൽ) “ദേവ, സൂക്ഷിക്കണം. അവൾ നിന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ അത് അയാളും അറിയും. 7 വർഷം നീ ഒളിച്ചു നടന്നത് വെറുതെയാകും…
അർജുൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അവൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്ത് ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു. താൻ വെറുക്കുന്ന ആ മനുഷ്യന്റെ മകൾ തന്നെ സ്നേഹത്തോടെ ‘ദേവേട്ടാ’ എന്ന് വിളിക്കുന്നു. 17 വർഷത്തെ പകയ്ക്ക് മുകളിൽ ഈ പുതിയ ബന്ധം ഒരു കനലായി വീണിരിക്കുകയാണ്.
പെട്ടെന്ന് പിന്നിൽ ഒരു നിഴൽ കണ്ടു അവൻ ഞെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു. അനന്യ അവിടെ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ കൈകൾ കെട്ടി, കണ്ണ് അർജുന്റെ മുഖത്തേക്ക് തറഞ്ഞു നിന്നു.
അനന്യ: “ആരാണ് ആ ദേവേട്ടൻ, അർജുൻ? നീ ആരോടാണ് ഈ രഹസ്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നത്?”
അർജുൻ അനന്യയുടെ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ മരവിച്ചു നിന്നു. മറുപടി പറയാൻ അവന്റെ നാവ് വഴങ്ങുന്നില്ലായിരുന്നു. അവന്റെ കൈകൾ അറിയാതെ ചുരുട്ടിപ്പിടിച്ചു, വിരലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ താടിയെല്ലുകൾ കടുപ്പിച്ചു പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് പുറത്തേക്ക് കാണാമായിരുന്നു.