”എനിക്ക് ഭൂതകാലമില്ല മാം. ഞാൻ ഒരു അനാഥനാണ് (I am an orphan). അതുകൊണ്ട് നഷ്ടപ്പെടാൻ ഒന്നുമില്ലാത്തവനായിട്ടാണ് ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത്.”
അതുകേട്ടതും അനന്യയുടെ മൂഡ് സ്വിങ് (Mood swing) മാറി. അവൾക്ക് പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യം വന്നു. അവൾ മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞ് അർജുന്റെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ മുഖം അവന്റെ മുഖത്തിന് തൊട്ടരികിലായിരുന്നു. മദ്യത്തിന്റെ ഗന്ധം അവന് അനുഭവപ്പെട്ടു.
”നീയും കള്ളം പറയുകയാണല്ലേ? നിങ്ങളീ പുരുഷന്മാരൊക്കെ ഇങ്ങനെയൊക്കെയേ ഉള്ളൂ. നീ പോലും എന്നെ പുറകിൽ നിന്ന് പരിഹസിച്ചില്ലേ? എന്നെ (വടയക്ഷി) എന്ന് വിളിച്ചില്ലേ?”
ആ പിടിവലിക്കിടയിൽ അവളുടെ നിയന്ത്രണം തെറ്റി. ടേബിളിലിരുന്ന ഡ്രിങ്ക് മറിഞ്ഞ് അവളുടെ വെളുത്ത ഷർട്ടിലേക്ക് വീണു. കനം കുറഞ്ഞ ആ വെളുത്ത ഫാബ്രിക് നനഞ്ഞ് ഒട്ടിപ്പിടിച്ചപ്പോൾ, അതിനടിയിലുള്ള അവളുടെ കറുത്ത ഡിസൈനർ ബ്രായും ആകാരവടിവും വ്യക്തമായി പുറത്തുകാട്ടി.
അർജുൻ ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുപോയി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ ആ കാഴ്ചയിൽ ഉടക്കി. അനന്യയുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം വേഗത്തിലായിരുന്നു. കോളറിലെ അവളുടെ പിടി അയഞ്ഞില്ല. ആ നിമിഷം ആ കോണിലെ അന്തരീക്ഷം അങ്ങേയറ്റം സംഘർഷഭരിതമായി.
”എന്താടാ നോക്കുന്നത്? എന്നെ ശരിക്കും ഒരു യക്ഷിയായിട്ടാണോ നിനക്ക് തോന്നുന്നത്?” അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
ആ സാഹചര്യത്തിലെ പിരിമുറുക്കം മാറ്റാൻ അർജുൻ തന്റെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ കുസൃതി പുറത്തെടുത്തു. അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
അർജുൻ: “മാം… എനിക്ക് ഈ ‘വടയക്ഷി’ ലുക്കിനേക്കാൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് മാമിന്റെ ഈ ‘ബിഗ് ബോബ്സ്’ (big boobs) ആണ്. അത് കൊള്ളാം കേട്ടോ!”
അതുകേട്ടതും അനന്യയുടെ മുഖത്തെ ഗൗരവം പാടെ മാറി. അതുവരെ അർജുനെ കോളറിൽ പിടിച്ചു വിറപ്പിച്ചിരുന്ന ‘ഐസ് ക്വീൻ’ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ചുവന്നു തുടുത്തു. അവൾ പെട്ടെന്ന് കൈ പിൻവലിച്ച്, അരികിലിരുന്ന ജാക്കറ്റ് എടുത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു.
അനന്യ: (നാണത്തോടെ പിറുപിറുത്തു കൊണ്ട്) “നീ… നീ വല്ലാതെ അങ്ങ് വളർന്നു പോയല്ലോ അർജുൻ! ഒരു ഐടി കമ്പനിയിൽ ഇരിക്കേണ്ടവനല്ല നീ, വല്ല തറവാട്ടിലും പോയി പെണ്ണ് പിടിക്കേണ്ടവനാ.”
________________
അവർ ക്യാബ് ബുക്ക് ചെയ്തു. ലൊക്കേഷൻ സെറ്റ് ചെയ്തപ്പോഴാണ് രണ്ടുപേരും ആ ഞെട്ടിക്കുന്ന സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്—രണ്ടുപേരും താമസിക്കുന്നത് ഒരേ വില്ല ഗ്രൂപ്പിലാണ്! വൈറ്റ്ഫീൽഡിലെ അതേ ലക്ഷ്വറി വില്ല കോംപ്ലക്സ്.
ക്യാബിൽ കയറിയതും അനന്യയ്ക്ക് മദ്യം തലയ്ക്ക് പിടിച്ചു തുടങ്ങി. അവൾ അർജുന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.
ഡ്രൈവർ: “സാർ, മാഡത്തിന് വല്ലാതെ വയ്യല്ലോ? ഹോസ്പിറ്റലിൽ വല്ലതും പോണോ?”
അർജുൻ: “ഏയ് വേണ്ട ഭയ്യാ… ഓഫീസിലെ സ്ട്രെസ്സ് ആണ്. ഒന്ന് വീട്ടിലെത്തിയാൽ ശരിയായിക്കോളും.”
അനന്യ: (പാതി അടഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ഡ്രൈവറെ നോക്കി) “ഡ്രൈവർ… ഇവൻ പറയുന്നതൊന്നും കേൾക്കണ്ട. ഇവൻ എന്റെ ഓഫീസിലെ ഗ്രാമർ ചെക്കറാണ്. പക്ഷേ ഇവന് വേറെ ചില ഐറ്റംസ് ചെക്ക് ചെയ്യാനാണ് താല്പര്യം!”
അർജുൻ അവളുടെ വായ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു. ഡ്രൈവർ കണ്ണാടിയിലൂടെ അവരെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. അനന്യ പുറത്തെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അർജുൻ അറിയാതെ അവളുടെ ആ നനഞ്ഞ ഷർട്ടിനിടയിലൂടെയുള്ള കാഴ്ചകളിലേക്ക് നോക്കിപ്പോയി. ആ കറുത്ത ഡിസൈനർ ബ്രായുടെ തിളക്കം അവന്റെ ഉള്ളിലെ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ചില മോഹങ്ങളെ ഉണർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.