അമ്മ വാതിൽ കുറ്റിയിട്ടതും ഞാൻ പതുക്കെ ബെഡിൽ നിന്നിറങ്ങി. വാതിലിന്റെ കീഹോളിലൂടെ നോക്കിയപ്പോൾ അമ്മ ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ആ ഗസ്റ്റ് റൂമിലേക്ക് വേഗത്തിൽ നടക്കുന്നത് കണ്ടു. അമ്മ അവിടെ ചെന്ന് വാതിലിൽ മുട്ടി, അത് തുറന്നതും ഉള്ളിലേക്ക് കയറി.
ഞാൻ ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ച് ആ മുറിക്ക് മുന്നിലെത്തി കീഹോളിലൂടെ നോക്കി. ഉള്ളിലെ കാഴ്ചകൾ എനിക്ക് വ്യക്തമായിരുന്നില്ല, പക്ഷേ അവരുടെ സംഭാഷണം ഞാൻ കേട്ടു..
വിശ്വനാഥൻ: “അവൻ ഉറങ്ങിയോ?”
അമ്മ: “ഉറങ്ങി വിശ്വേട്ടാ… പക്ഷേ എന്തിനാ ഇത്ര അർദ്ധരാത്രി എന്നെ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചത്?”
വിശ്വനാഥൻ: “നിന്റെ ആ വേദന എങ്ങനെയുണ്ട്?”
അമ്മ: “അത് ഇപ്പോഴുമുണ്ട്… ഹോസ്പിറ്റലിൽ വെച്ച് തുടങ്ങിയതാ. അത്ര പെട്ടെന്ന് മാറുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.”
വിശ്വനാഥൻ: “ഡോക്ടർ വിളിച്ചിരുന്നു. ഈ രാത്രി കൂടി ഒന്ന് ക്ഷമിക്കണം എന്നാണ് പറഞ്ഞത്. എല്ലാം ശരിയാകും ശാലൂ, നീ വിഷമിക്കണ്ട.”
(അമ്മയുടെ തേങ്ങൽ കേൾക്കുന്നു…)
വിശ്വനാഥൻ: “കരയല്ലേ… ഇനി നിന്റെ ആ വേദനയുടെ കാര്യം നോക്കാം.”
അമ്മ: “വിശ്വേട്ടാ… എനിക്ക് എങ്ങനെ ഇത് ചെയ്യാൻ പറ്റും? ഇത് ‘അവൾക്ക്’ വേണ്ടിയുള്ളതല്ലേ? നമ്മൾ ഇതിൽ തൊടുന്നത് ശരിയാണോ?”
വിശ്വനാഥൻ: “അതൊക്കെ ആര് പറഞ്ഞു?”
(പെട്ടെന്ന് ഒരു സിപ്പിന്റെ ശബ്ദം മുഴങ്ങുന്നു…)
അമ്മ: “വിശ്വേട്ടാ… എന്തുവാ ഈ കാണിക്കുന്നത്? ആഹ്… വേണ്ട വിശ്വേട്ടാ, വേദനിക്കുന്നു… പ്ലീസ്, ഇത് വല്ലാതെ…”
അർജുൻ അനന്യയെ നോക്കി. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു കയ്പ്പ് പടർന്നു.
”ആദ്യം അമ്മ വേദന കൊണ്ട് പിടയുകയായിരുന്നു മാം. പക്ഷേ പതുക്കെ ആ ശബ്ദം മാറാൻ തുടങ്ങി. വേദനയുടെ സ്ഥാനത്ത് ഒരു വല്ലാത്ത ആശ്വാസത്തിന്റെ മൂളലുകൾ വരാൻ തുടങ്ങി. അമ്മയുടെ ശ്വാസം മുറുകുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു.
‘പതുക്കെ… പതുക്കെ… പതുക്കെ മതി വിശ്വേട്ടാ… അഹ്… പതുക്കെ…’
എന്ത് കൊതിയാ, ആദ്യമായി കാണുന്ന പോലെ…
ആഹ്ഹഹ്ഹ…
എന്ന് അമ്മ മന്ത്രിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
‘ദൈവമേ… വല്ലാത്ത ആശ്വാസം തോന്നുന്നു’ എന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഏതാണ്ട് പതിനഞ്ച് മിനിറ്റോളം ആ മുറിയിൽ നിശബ്ദതയും ആ ശബ്ദങ്ങളും മാത്രമായിരുന്നു.”
വിശ്വനാഥൻ: “ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട് ശാലൂ?”
അമ്മ: “ഇപ്പോൾ നല്ല റിലീഫ് ഉണ്ട് വിശ്വേട്ടാ… താങ്ക്സ്… താങ്ക്സ് എ ലോട്ട്.”
വിശ്വനാഥൻ: “വേറെ എന്തെങ്കിലും?”
(അവിടെ വീണ്ടും നിശബ്ദത പടരുന്നു…)
വിശ്വനാഥൻ: “അപ്പോൾ ഇനി എന്റെ ഊഴമാണ്. എന്റെ പ്രോബ്ലം കൂടി നീ ഒന്ന് തീർത്തുതരണ്ടേ?”
ഒരു ഞെട്ടലോടെ..
അമ്മ: “വിശ്വേട്ടാ… ഇത് എന്തുവാ? ദേവൂട്ടി അവിടെയുണ്ട്. അവൻ ഉണർന്നാലോ?”
വിശ്വനാഥൻ: “നിന്റെ കാര്യം ഞാൻ നോക്കിയില്ലേ? അപ്പോൾ തിരിച്ചും ചെയ്യണ്ടേ? ഇതൊരു പ്രോപ്പർ ബിസിനസ് ഡീൽ പോലെ ഫെയർ ആൻഡ് സ്ക്വയർ ആകട്ടെ…”
അമ്മ അതിന് മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. പിന്നീട് ഞാൻ കേട്ടത് അമ്മയുടെ ആശ്ചര്യമായിരുന്നു.
അമ്മ: “ഓ… ഇതെന്താ വിശ്വേട്ടാ? ഇത് പഴയതുപോലെ അല്ലല്ലോ… ഇതെന്താ ഇത്ര വലുത്?”
അർജുൻ കണ്ണുകൾ മുറുക്കി അടച്ചു. “പിന്നീട് അവിടെ നടന്നത്… വിശ്വനാഥന്റെ ആക്രോശങ്ങളും അമ്മയുടെ ആ വല്ലാത്ത ശബ്ദങ്ങളുമായിരുന്നു. ഏതോ വലിച്ചു കുടിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ….. കുറെ കഴിഞ്ഞ് അയാൾ അമ്മയുടെ പേര് വിളിക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു.”