പറഞ്ഞു തീർന്നപ്പോഴേക്കും അവൾ വിങ്ങിപ്പൊട്ടിക്കരയാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുനീർ കുളത്തിലെ വെള്ളത്തിൽ വീണു കലങ്ങി. ആ കരച്ചിൽ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളു പിടഞ്ഞു. ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി ഞാൻ അവളുടെ തോളിൽ കയ്യിട്ടു. അടുത്ത നിമിഷം അവൾ തിരിഞ്ഞ് എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖമമർത്തി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
അവളുടെ ആ വികാരം വല്ലാത്തൊരു അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന ആ ശരീരം എന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർന്നു നിന്നപ്പോൾ, അവളുടെ ശരീരഗന്ധം എന്റെ നാസാരന്ധ്രങ്ങളിലേക്ക് ഇരച്ചു കയറി.
മുല്ലപ്പൂവിന്റെയും വിയർപ്പിന്റെയും ഒരു വല്ലാത്ത ഗന്ധം. പച്ച ചുരിദാറിനുള്ളിലെ അവളുടെ കൊഴുത്ത ശരീരത്തിന്റെ മർദ്ദം എന്റെ നെഞ്ചിൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. അവളുടെ ആ തടിച്ച കൈകൾ എന്റെ മുതുകിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു. ആ നിമിഷം എന്റെ ഉള്ളിലെ ആൺരക്തം ഒന്ന് തിളച്ചു.
അവളുടെ ആ മാദക ശരീരം എന്നെ വല്ലാതെ പ്രലോഭിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇത്രയും സുന്ദരിയായ ഒരു പെണ്ണിനെ ആ തെണ്ടി ഇങ്ങനെ ഉപദ്രവിച്ചല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ എനിക്ക് ദേഷ്യം വന്നു.
എന്റെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി.
ആ നിമിഷം അവളെ ഒന്ന് മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ എന്റെ മനസ്സ് വെമ്പി. പക്ഷേ ഞാൻ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു. അവൾ ഒരു തകർച്ചയിലാണ്, ഈ സമയത്ത് എന്റെ ഉള്ളിലെ കാമത്തിന് സ്ഥാനമില്ലെന്ന് ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി. അവളുടെ മുടിയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് ഞാൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു
, “സാരമില്ല വേണി… എല്ലാം ശരിയാകും. നിനക്ക് ഇനി ഞാനുണ്ട്. ആ പഴയ കാര്യങ്ങളൊന്നും ഓർത്ത് നീ വിഷമിക്കണ്ട.”
അവളുടെ കരച്ചിൽ പതുക്കെ ശമിച്ചു തുടങ്ങി. എന്റെ നെഞ്ചിലെ ആ ചൂടിൽ അവൾ പതുക്കെ ശാന്തയായി. എങ്കിലും അവളുടെ ആ ശരീരത്തിന്റെ സ്പർശനം നൽകിയ സുഖം എന്റെ മനസ്സിനെ അപ്പോഴും മഥിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. കുളപ്പടവിലെ ആ സായാഹ്നത്തിൽ, അച്ചുവിനെയും കൊച്ചിയെയും മറന്ന് ഞാൻ വേണിയുടെ ആ സങ്കടക്കടലിൽ അലിഞ്ഞു ചേരുകയായിരുന്നു. അവളുടെ വിറയൽ നിന്നപ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ തലയുയർത്തി എന്നെ നോക്കി. ആ ഉണ്ടക്കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞു തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരു പുതിയ പ്രതീക്ഷയുടെ തിളക്കം ഞാൻ കണ്ടു.
കുളപ്പടവിലെ ആ സങ്കടക്കടൽ പതുക്കെ ശാന്തമായി. വേണി തന്റെ കണ്ണീർ തുടച്ച്, എന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്നും പതുക്കെ അടർന്നുമാറി. അവളുടെ ആ ഉണ്ടക്കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ പഴയൊരു തെളിച്ചം തിരിച്ചുവന്നിരുന്നു. വിറയൽ മാറിയപ്പോൾ അവൾ ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ എന്നെ നോക്കി.
“സോറി ഹരിയേട്ടാ… വന്ന് കയറിയ ഉടനെ എന്റെ ഈ പഴയ സങ്കടങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞ് ഏട്ടനെ ഞാൻ ബോർ ആക്കിയല്ലേ?”
അവൾ മുടിയിഴകൾ ചെവിക്കു പിന്നിലേക്ക് ഒതുക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
ഞാൻ അവളുടെ ആ ചുവന്നുതുടുത്ത മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
“ഏയ്… ബോർ ആക്കിയതല്ല, എനിക്ക് നല്ല വിഷമം തോന്നി. ഇത്രയൊക്കെ നീ അനുഭവിച്ചു എന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ. പക്ഷെ നീയിപ്പോൾ അതിൽ നിന്നൊക്കെ പുറത്തുവന്നല്ലോ, അതാണ് ഏറ്റവും വലിയ കാര്യം.”
അവൾ പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“അതെ… അതൊരു വലിയ ആശ്വാസമാണ്. ഇപ്പോൾ പഴയതിനേക്കാൾ സമാധാനമുണ്ട്.”
ഞാൻ അവളുടെ കവിളിൽ പതുക്കെ ഒന്ന് നുള്ളിക്കൊണ്ട് തമാശരൂപേണ പറഞ്ഞു,
“പിന്നെ… ഒന്നിൽ പിഴച്ചാൽ രണ്ട് എന്നല്ലേ? നിനക്ക് ഇപ്പോൾ പ്രായമായി തളരുകയൊന്നും ചെയ്തിട്ടില്ലല്ലോ. നല്ല ഒന്നാന്തരം ഒരു ചെക്കനെ നോക്കി നമുക്ക് അടുത്തൊരു കല്യാണം കഴിക്കണം.”
അതുകേട്ടപ്പോൾ അവൾ ഒരു പ്രത്യേക താളത്തിൽ ഒന്ന് കൊഞ്ചി.
“അച്ഛൻ ഇപ്പോൾ ഓരോ ചെക്കന്മാരുടെ ആലോചനകൾ കൊണ്ടുവരുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ എനിക്കാണെങ്കിൽ ആരെയും അങ്ങോട്ട് ബോധിക്കുന്നില്ല.”