എന്തായാലും അങ്ങോട്ട് തന്നെ പോകാമെന്ന് ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു. സ്റ്റുഡിയോയിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ ആ പ്രദേശം ആകെ നിശബ്ദമായിരുന്നു. പാർക്കിംഗിൽ വണ്ടി ഒതുക്കി ഞാൻ അകത്തേക്ക് നടന്നു.
സിറ്റൗട്ടിലെ സോഫയിൽ സൽമാനും ഗൗരിയും ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടതും അവർ രണ്ടുപേരും ഒരേപോലെ ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റു. അവരുടെ മുഖത്ത് മിന്നിമറഞ്ഞ ആ പതർച്ച എനിക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലായി. ഇരുവരും വല്ലാതെ വിയർത്തു കുളിച്ചിട്ടുണ്ട്. സൽമാന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ ശരിയായിരുന്നില്ല. ഗൗരിയുടെ മുടി അലങ്കോലമായി കിടക്കുന്നു.
അവർ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ആ താളത്തിൽ പെട്ടെന്നൊരു മാറ്റം വന്നതുപോലെ തോന്നി.
“ആ… ഹരിയേട്ടൻ വന്നോ? ഞങ്ങൾ ഇങ്ങോട്ട് വിളിക്കാൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു,”
സൽമാൻ ഒരു കൃത്രിമ ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
“അച്ചു എവിടെ?”
ഞാൻ ഗൗരിയെ നോക്കി ചോദിച്ചു.
“അവൾ… അവൾ അകത്തെ പ്രാക്ടീസ് റൂമിലുണ്ട്. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ കൂടെ ഒരു പുതിയ മൂവ്മെന്റ് സെറ്റ് ചെയ്യുകയാണ്. ഇപ്പൊ വരും… ഹരിയേട്ടൻ ഇവിടെ ഇരിക്കൂ,”
ഗൗരി അല്പം പതർച്ചയോടെ പറഞ്ഞു.
“സാരമില്ല, ഞാൻ ഉള്ളിൽ പോയി ഒന്ന് നോക്കിയേക്കാം. അവിടെ വെയിറ്റ് ചെയ്തോളാം,”
എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാൻ പ്രാക്ടീസ് റൂമിന് നേരെ നടന്നു.
ഞാൻ ആ മുറിയുടെ വാതിലിനടുത്ത് എത്തിയതും പെട്ടെന്ന് വാതിൽ തുറന്ന് അച്ചു പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ മുഖം ആകെ ചുവന്നു തുടുത്തിരുന്നു. മുടിയിഴകൾ വിയർപ്പിൽ ഒട്ടിപ്പിടിച്ച് കഴുത്തിലും നെഞ്ചിലും പറ്റിപ്പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. അവളുടെ ആ പിങ്ക് ബനിയൻ വിയർപ്പിൽ കുതിർന്ന് ശരീരത്തോട് വല്ലാതെ ചേർന്നു നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ തൊട്ടുപിന്നാലെ തന്നെ സിദ്ധാർത്ഥും ഇറങ്ങിവന്നു.
അവന്റെ വസ്ത്രങ്ങളും ആകെ അലങ്കോലമായിരുന്നു. എന്റെ സാന്നിധ്യം അവർ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല എന്ന് അവരുടെ ആ മുഖഭാവം വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ഹരി… നീ എപ്പോഴാ വന്നത്? ഞാൻ ഇപ്പൊ വിളിക്കാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു,”
അച്ചു വേഗം തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഒന്ന് വലിച്ച് നേരെയാക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അവളുടെ ശ്വാസം അപ്പോഴും വേഗത്തിലായിരുന്നു. ഡാൻസ് കളിച്ചതിന്റെ ക്ഷീണമാണോ അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലും പരിഭ്രമമാണോ എന്ന് എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. സിദ്ധാർത്ഥ് എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവന്റെ കണ്ണുകൾ എവിടെയോ ഉടക്കി നിൽക്കുന്നു.
ആ മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്നും ഒരു പ്രത്യേക ഗന്ധം പുറത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു… വിയർപ്പിന്റെയും പെർഫ്യൂമിന്റെയും ഒപ്പം മറ്റേതോ ഒരു മണം.
“സമയം കുറെയായല്ലോ, നമുക്ക് ഇറങ്ങിയാലോ?” ഞാൻ അച്ചുവിനോട് ചോദിച്ചു.
“ആഹ്… പോകാം. എനിക്കും നല്ല തളർച്ചയുണ്ട്,”
അവൾ വേഗം തന്റെ ബാഗുമെടുത്ത് എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
സിദ്ധാർത്ഥിനോടും മറ്റുള്ളവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ കാറിനടുത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സാകെ കലുഷിതമായിരുന്നു.
അവർ പ്രാക്ടീസ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു എന്ന് എനിക്കറിയാം, പക്ഷേ അവരുടെ ആ പതർച്ചയും വിയർപ്പും ആ മുറിയിലെ നിഗൂഢമായ നിശബ്ദതയും എന്റെ ഉള്ളിൽ പല ചോദ്യങ്ങളും ഉയർത്തി.
ടോണി തന്ന ആ ക്യാമറകളെക്കുറിച്ച് ഞാൻ വീണ്ടും ഓർത്തു. നാളെ ഞാൻ പാലക്കാട്ടേക്ക് പോകുകയാണ്. എന്റെ അസാന്നിധ്യത്തിൽ ഇവിടെ എന്തൊക്കെയാകും നടക്കുക?
അച്ചുവിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അവൾ എന്തോ എന്നിൽ നിന്നും ഒളിക്കുന്നുണ്ടെന്ന തോന്നൽ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഉറച്ചു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ വണ്ടി മുന്നോട്ടെടുക്കുമ്പോൾ, എന്റെ സംശയങ്ങൾ ഓരോന്നായി മുളച്ചു പൊന്തുകയായിരുന്നു.