“അതെന്താടി? വരുന്നവരൊക്കെ മോശമാണോ?”
ഞാൻ കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“അതല്ല ഹരിയേട്ടാ… എന്തോ, മനസ്സിന് പറ്റിയ ഒരാളെ കാണാത്തതുകൊണ്ടാകാം. എനിക്കറിയില്ല,”
അവൾ ദൂരേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു. ആ മറുപടിയിൽ എന്തോ ഒരു മറച്ചുവെക്കൽ ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.
ഞങ്ങൾ ആ കുളപ്പടവിൽ തോളോട് തോൾ ചേർന്ന് കുറച്ചുനേരം കൂടി ഇരുന്നു. അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ആ ചൂട് അപ്പോഴും എനിക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പണ്ട് എനിക്ക് വേണ്ടി ആലോചിച്ച പെണ്ണാണ് എന്റെ തൊട്ടടുത്ത് ഇരിക്കുന്നത് എന്ന ചിന്ത മനസ്സിന്റെ കോണിൽ എവിടെയോ മിന്നിമറഞ്ഞു.
പതുക്കെ അവൾ സംസാരം എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവിട്ടു.
“ഹരിയേട്ടന്റെ വൈഫ്… അവളെക്കുറിച്ച് ഏട്ടൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ? പ്രണയവിവാഹമായിരുന്നോ?”
ഞാൻ ഒരു നിമിഷം അച്ചുവിനെ ഓർത്തു.
“അതെ വേണി… യു.കെയിൽ വെച്ചാണ് ഞങ്ങൾ പരിചയപ്പെടുന്നത്. അവിടെ വെച്ച് പ്രണയത്തിലായി. മൂന്ന് വർഷം മുൻപായിരുന്നു കല്യാണം. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ആദ്യത്തെ കൊല്ലം അവൾ ഗർഭിണിയായതാണ്. പക്ഷേ അവളുടെ ആരോഗ്യനില അത്ര നല്ലതായിരുന്നില്ല, ഒടുവിൽ ഡോക്ടർമാരുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം അത് അബോർഷൻ ചെയ്യേണ്ടി വന്നു,”
ഞാൻ വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അതുകേട്ടപ്പോൾ വേണിയുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു വിഷമം പടർന്നു. അവൾ എന്റെ കയ്യിൽ പതുക്കെ അമർത്തിപ്പിടിച്ചു.
“കഷ്ടമായിപ്പോയി ഹരിയേട്ടാ… നമ്മുടെ രണ്ടുപേരുടെയും അവസ്ഥ ഏതാണ്ട് ഒരുപോലെയാണല്ലേ? കുഞ്ഞില്ലാത്തതിന്റെ ആ സങ്കടം വലുതാണ്.”
ഞാൻ ആ വിഷാദം ഒന്ന് മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു.
“അതൊക്കെ പോട്ടെ. അവൾ നാട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ ആകെ ബോറടിച്ചു ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അവളെ ഒന്ന് സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി കൊച്ചിയിൽ ഒരു ഡാൻസ് സ്റ്റുഡിയോ തുടങ്ങാൻ ഞാൻ സഹായിച്ചു. അവിടെയുള്ള ആ ജോലി അവൾ റിസൈൻ ചെയ്തു. ഇപ്പോൾ അവൾ അവിടെ ആ സ്റ്റുഡിയോയുടെ ഒക്കെ തിരക്കുകളിലാണ്,”
ഞാൻ പറഞ്ഞു നിർത്തി.
അച്ചുവിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒരു ഭാരം വന്നു നിറയുന്നത് പോലെ തോന്നി. ഡാൻസ് സ്റ്റുഡിയോയിലെ സിദ്ധാർത്ഥിനെയും അവളുടെ ആ മാറ്റങ്ങളെയും കുറിച്ച് വേണിയോട് പറയണോ എന്ന് ഞാൻ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. കുളപ്പടവിലെ ആ തണുത്ത കാറ്റിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ തകർച്ചകൾ പരസ്പരം പങ്കുവെച്ച് അങ്ങനെ ഇരുന്നു.
കുളപ്പടവിലെ ആ തണുത്ത കാറ്റിൽ വേണി കുറച്ചുനേരം നിശബ്ദയായി ഇരുന്നു. അവളുടെ വിരലുകൾ കുളത്തിലെ ഓളങ്ങളിൽ വെറുതെ ചലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
“ഹരിയേട്ടൻ നല്ലൊരു ഭർത്താവാണ് കേട്ടോ,”
അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അച്ചുച്ചേച്ചിയുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ഇത്രയൊക്കെ ചെയ്തു കൊടുത്തില്ലേ. ഒരു ഡാൻസ് സ്റ്റുഡിയോ ഒക്കെ ഇട്ടു കൊടുക്കുക എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ചെറിയ കാര്യമല്ല. ഭാഗ്യമുള്ളവളാ ചേച്ചി.”
ഞാൻ ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചതേയുള്ളൂ. ആ പുഞ്ചിരിയിൽ ഒരുതരം നിസ്സംഗത കലർന്നിരുന്നു. അച്ചുവിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ ഞാൻ ചെയ്ത കാര്യങ്ങൾ പലപ്പോഴും എനിക്ക് തന്നെ വിനയാകുന്നുണ്ടോ എന്നൊരു സംശയം ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ അപ്പോഴുമുണ്ടായിരുന്നു.
“അല്ല ഹരിയേട്ടാ… ചേച്ചിയുടെ ഒരു ഫോട്ടോ കാണിക്കാമോ? കാണാൻ എങ്ങനെയുണ്ട്?”
വേണി ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.
ഞാൻ ആദ്യം ഫോണിലെ ഗാലറി തുറക്കാൻ തുനിഞ്ഞെങ്കിലും പിന്നീട് അത് വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു. അച്ചുവിന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ രൂപം വേണി കാണട്ടെ എന്ന് കരുതി ഞാൻ അവളോട് ചോദിച്ചു,
“നിന്റെ കൈയ്യിൽ ഇൻസ്റ്റഗ്രാം ഉണ്ടോടി?”