“സാറേ… എന്റെ കൂടെ വന്ന ആ കാർ ഇതുവരെ എത്തിയില്ല. സാർമാരുടെ കൂടെ ആയിരുന്നല്ലോ അവർ വന്നത്.”
അയാൾ എന്നെ ഒന്ന് പുച്ഛിച്ചു നോക്കി.
“എടാ മോനേ… പുറത്ത് നല്ല മഴയല്ലേ. വണ്ടി ഓടിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാകും. ബ്ലോക്കിലും മറ്റും പെട്ടുപോയതാകും. നീ അവിടെ ഒതുങ്ങി ഇരിക്ക്,”
അയാൾ നിസ്സാരമായി പറഞ്ഞു.
സമയം ഓരോ നിമിഷവും ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അരമണിക്കൂർ കൂടി കഴിഞ്ഞു. എന്റെ പരിഭ്രമം ദേഷ്യത്തിന് വഴിമാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
അവൾക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചോ? ആ പോലീസുകാരൻ അവളെ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും മാറ്റിക്കൊണ്ടുപോയോ?
ആലോചിക്കുന്തോറും എന്റെ ഭ്രാന്ത് കൂടി. ഞാൻ വീണ്ടും അവളുടെ നമ്പറിലേക്ക് ഡയൽ ചെയ്തു. ഇത്തവണ ബെല്ലടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ ശ്വാസം നേരെ വീണു.
രണ്ട് മൂന്ന് ബെല്ലിന് ശേഷം അവൾ ഫോൺ എടുത്തു.
“അച്ചു… നീ എവിടെയാ? ഞാൻ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തി. ഇവിടെ നീയും ആ പോലീസുകാരനും എത്തിയിട്ടില്ലല്ലോ? എവിടെയാടി നീ?”
ഞാൻ അല്പം ഉച്ചത്തിൽ തന്നെ ചോദിച്ചു.
മറുപുറത്ത് അവൾ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് ഒരു നിമിഷം വലിയൊരു നിശബ്ദതയായിരുന്നു. പിന്നീട് അവൾ കിതച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു.
“ഹരി… അത്… മഴയത്ത് ആകെ ബ്ലോക്കാണ് ഹരി. വണ്ടി ഒട്ടും അനങ്ങുന്നില്ല. ഞാൻ… ഞാൻ ഉടനെ എത്തും,”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരുതരം വിറയലുണ്ടായിരുന്നു. വിക്കി വിക്കിയാണ് അവൾ സംസാരിക്കുന്നത്.
.
അതിനിടയിൽ ഫോണിലൂടെ വിചിത്രമായ ചില ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തുണികൾ തമ്മിൽ ഉരസുന്നതുപോലെയോ, ആരോ ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിക്കുന്നത് പോലെയോ ഉള്ള ശബ്ദങ്ങൾ.
പക്ഷേ ആ നിമിഷത്തെ എന്റെ മാനസികാവസ്ഥയിൽ അതൊന്നും കാര്യമായി ശ്രദ്ധിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. മറുപടിക്ക് കാത്തുനിൽക്കാതെ അവൾ പെട്ടെന്ന് ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.
ഏകദേശം അരമണിക്കൂർ കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സ്റ്റേഷൻ വളപ്പിലേക്ക് ഞങ്ങളുടെ കാർ വരുന്നത് കണ്ടു. കാറിന്റെ ഹെഡ്ലൈറ്റ് ഓഫ് ആയതും ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ നിന്നും എസ്.ഐ ഗൗരവത്തിൽ ഇറങ്ങി വന്നു.
അയാൾ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി വഷളൻ ചിരിയോടെ മീശ പിരിച്ചു.
“നിന്റെ രേഖകളുമായി അകത്തേക്ക് വാടാ,”
അയാൾ അഹങ്കാരത്തോടെ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് നടന്നു.
പിന്നിലെ സീറ്റിൽ നിന്നും അച്ചു പതുക്കെ ഇറങ്ങി.
മഴ നനഞ്ഞ മുടിയിഴകൾ അവളുടെ മുഖത്തൊട്ടി നിൽക്കുന്നു. അവളുടെ കുപ്പായം ആകെ ചുളിഞ്ഞു പോയിരുന്നു. മുഖം വല്ലാതെ വിളറി വെളുത്ത്, ഏറെ ക്ഷീണിച്ചതുപോലെ തോന്നി. അവൾ തല താഴ്ത്തിയാണ് എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നത്.
ഞാൻ വേഗം അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
“അച്ചു… നീ ഓക്കേ അല്ലേ? അയാൾ… അയാൾ നിന്നെ വല്ലതും ചെയ്തോ? എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പമുണ്ടോ?”
ഞാൻ ആകുലതയോടെ അവളുടെ തോളിൽ പിടിച്ചു ചോദിച്ചു.
അവൾ എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാതെ പതുക്കെ തലയാട്ടി.
“ഇല്ല ഹരി… എനിക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. മഴയായതുകൊണ്ട് വണ്ടി വരാൻ താമസിച്ചതാണ്. നീ വാ… നമുക്ക് രേഖകൾ കാണിക്കാം,”
അവൾ വളരെ തളർന്ന സ്വരത്തിൽ മറുപടി നൽകി. അവൾ നടക്കുമ്പോൾ കാലുകൾക്ക് നേരിയൊരു വിറയൽ ഉള്ളതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
അകത്തു കയറി എസ്.ഐയുടെ മുന്നിൽ ഞങ്ങളുടെ വിവാഹ സർട്ടിഫിക്കറ്റിന്റെ ഡിജിറ്റൽ കോപ്പിയും മറ്റ് തിരിച്ചറിയൽ രേഖകളും കാണിച്ചു. അയാൾ ഓരോന്നും സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ചു. ഓരോ തവണയും അയാൾ അച്ചുവിനെ വല്ലാത്തൊരു നോട്ടം നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആ നോട്ടത്തിൽ ഒരുതരം ഉടമസ്ഥാവകാശവും വിജയവും ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.