എന്തിനൊക്കെയോ വേണ്ടി കൊതിക്കുന്ന, എന്തോ ഒന്ന് എന്നെ ഇവിടെത്തന്നെ തളച്ചിടാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ ഒരു തോന്നൽ. പണ്ട് uk പോയപ്പോൾ പോലും തോന്നാത്ത ഒരു വിങ്ങൽ നെഞ്ചിന്റെ ഒരു കോണിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നു.
ഞാൻ പതിയെ കട്ടിലിൽ കിടന്നു. ഉറക്കം ഏഴയലത്ത് പോലുമില്ല.
വെറുതെ ഫോൺ എടുത്തു നോക്കിയപ്പോഴാണ് സ്ക്രീനിൽ ഒരു നോട്ടിഫിക്കേഷൻ തെളിഞ്ഞത്.
വേണിയാണ്.
“ഹലോ…” ഒരു ചെറിയ മെസ്സേജ്.
“എന്താടി…?” ഞാൻ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു.
“ഉറങ്ങിയോ?”
“നല്ല ഉറക്കത്തിലാ… ഉറക്കത്തിൽ ഇരുന്നാ നിനക്ക് മറുപടി തരുന്നത്,” ഞാൻ തമാശയായി ടൈപ്പ് ചെയ്തു.
“ചുമ്മാ കളിക്കല്ലേ ഹരിയേട്ടാ… കാര്യമായിട്ട് ചോദിച്ചതാ,” അവൾ അയച്ചു. തൊട്ടുപിന്നാലെ അടുത്ത മെസ്സേജ് വന്നു.
“നാളെ എന്തായാലും പോണോ? ഒരു ദിവസം കൂടി നിന്നൂടെ?”
ആ ചോദ്യം കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ വിരലുകൾ ഒന്ന് തങ്ങിനിന്നു. എനിക്കും നിൽക്കണമെന്നുണ്ട്, പക്ഷേ അച്ചുവിന്റെ പ്രോഗ്രാം, കൊച്ചിയിലെ തിരക്കുകൾ…
“പോണം വേണി… പോയേ പറ്റൂ,” ഞാൻ ഒരുവിധം ടൈപ്പ് ചെയ്തു.
പിന്നെ കുറെ നേരത്തേക്ക് മറുപടിയൊന്നുമില്ല. അവൾ സീൻ ചെയ്യുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല. ആ മൗനം എന്നെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥനാക്കി.
“ഹലോ… ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“മ്…” ഒരു മൂളൽ മാത്രമായിരുന്നു മറുപടി.
“എന്തുപറ്റി നിനക്ക്??”
“ഒന്നുമില്ല,” അവൾ ആദ്യം പറഞ്ഞു. പക്ഷേ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ മനസ്സ് തുറന്നു.
“എനിക്ക്… എനിക്ക് ഹരിയേട്ടനോട് ഒന്ന് സംസാരിക്കണം എന്ന് തോന്നുന്നു. ഈ ഫോണിലൂടെയല്ല, നേരിട്ട്.”
“അതിനെന്താ… നീ ഇങ്ങു പോരെ. എന്റെ റൂം തുറന്നു തന്നെ കിടക്കുകയല്ലേ,” ഞാൻ അല്പം കുസൃതിയോടെ പറഞ്ഞു.
“അയ്യോ വേണ്ട… അച്ഛൻ കണ്ടാൽ ശരിയാവില്ല. ഏട്ടൻ പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങ്. നമുക്ക് ആ കുളക്കടവിലേക്ക് പോകാം,” അവൾ നിർദ്ദേശിച്ചു.
ഞാൻ ഫോൺ വെച്ച് പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അമ്മാവനും അമ്മായിയും ഉറങ്ങിയെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി, ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ വാതിൽ തുറന്ന് ഞാൻ പുറത്തെ ഉമ്മറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. നിലാവെളിച്ചത്തിൽ മുറ്റത്തെ ചാമ്പക്ക മരത്തിനടുത്ത് അവൾ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവളെ കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ശ്വാസം ഒന്ന് തങ്ങിനിന്നു. കാൽ വരെ നീളമുള്ള ഒരു കറുത്ത പാവാടയും നീല നിറത്തിലുള്ള ഇറുകിയ ബനിയനുമായിരുന്നു അവളുടെ വേഷം. ബനിയനുള്ളിൽ അവളുടെ മുലകൾ വല്ലാതെ വലിഞ്ഞു മുറുകി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അഴിച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന ആ കറുത്ത മുടിയിഴകൾ രാത്രിയിലെ കാറ്റിൽ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് പാറിവീഴുന്നു.
ആ കണ്ണുകളിൽ നേരിയൊരു നനവുണ്ടോ എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.
ഞങ്ങൾ പരസ്പരം ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഒരു നിഴൽ പോലെ അവൾ മുന്നിലും ഞാൻ പിന്നിലുമായി ആ പഴയ കുളപ്പടവിലേക്ക് നടന്നു. അവളുടെ മുഖത്തെ ആ സങ്കടം നിലാവെളിച്ചത്തിൽ എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. തറവാടിന്റെ പടികടന്ന് ആ ഇരുട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, വേണിയുടെ നിശബ്ദത എന്നെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവളുടെ ഉള്ളിൽ എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആ സങ്കടക്കടൽ എന്താണെന്ന് അറിയാൻ ഞാനും വെമ്പുകയായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ കുളപ്പടവിലെ ആ തണുത്ത കരിങ്കല്ലിൽ ചെന്നിരുന്നു. ആ രാത്രിയിലെ ഏകാന്തതയിൽ അവളുടെ ശ്വാസതാളം പോലും എനിക്ക് വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു.
ഇനിയെന്താണ് അവൾ പറയാൻ പോകുന്നത് എന്നറിയാതെ ഞാൻ ആ അഗാധമായ നിശബ്ദതയിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.
കുളപ്പടവിലെ ആ തണുത്ത കരിങ്കല്ലിൽ നിലാവെളിച്ചം തട്ടിപ്പരന്നു കിടന്നു. ചുറ്റുമുള്ള മരങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നും രാത്രിപക്ഷികളുടെ കരച്ചിൽ നേർത്ത സംഗീതം പോലെ ഒഴുകിയെത്തുന്നു. വേണി ദൂരേക്ക് നോക്കി നിശബ്ദയായി ഇരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ ഒരു വിങ്ങൽ നിഴലിക്കുന്നത് എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.