ഞങ്ങൾ കുറെ നേരം അവിടെ നിന്ന് പഴയ കാര്യങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു. അവൻ്റെ വിശേഷങ്ങളും എൻ്റെ ലണ്ടൻ ജീവിതവും ഒക്കെ ചുരുക്കത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവൻ്റെ തമാശ കലർന്ന സംസാരം കേട്ടപ്പോൾ പഴയ ആ ബാക്ക് ബെഞ്ചുകാരൻ്റെ പ്രകൃതം ഇപ്പോഴും മാറിയിട്ടില്ലെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.
“നീ എന്താ ഇവിടെ ലുലുവിൽ? വൈഫിനൊപ്പം വന്നതാണോ?” അവൻ ചുറ്റും നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“ഏയ് അല്ല… വെറുതെ ഒന്ന് കറങ്ങാൻ ഇറങ്ങിയതാ. വൈഫ് ഡാൻസ് പ്രാക്ടീസിലാണ്, അത് കഴിയാൻ കുറെ സമയമെടുക്കും. അതുകൊണ്ട് സമയം കളയാൻ മാളിലേക്ക് വന്നതാ,”
ഞാൻ മറുപടി നൽകി.
“അതു നന്നായി! എനിക്കും ഇപ്പോൾ വേറെ പണിയൊന്നുമില്ല. ഞാൻ ഇവിടെ അടുത്തൊരു സിസിടിവി ഷോപ്പ് നടത്തുകയാണ്. ഐടി സെക്ഷനിലെ പ്രധാന ഷോപ്പുകളിൽ ഒന്നാ. നീ വെറുതെ ഇവിടെ കറങ്ങി നടക്കണ്ട, നമുക്ക് എൻ്റെ ഷോപ്പിലേക്ക് പോകാം. അവിടെ പോയിരുന്ന് സമാധാനമായി സംസാരിക്കാം,”
ടോണി എന്നെ ക്ഷണിച്ചു.
ആദ്യം ഒന്നു മടിച്ചെങ്കിലും, അച്ചുവിൻ്റെ കോൾ വരാൻ ഇനിയും രണ്ടുമൂന്ന് മണിക്കൂർ ഉണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. ലുലുവിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത് പഴയൊരു ക്ലാസ്സ്മേറ്റിനൊപ്പം സമയം ചിലവഴിക്കുന്നതാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി.
“ശരി ടോണി, പോകാം,”
ഞാൻ സമ്മതിച്ചു.
ടോണി എൻ്റെ തോളിൽ കൈയിട്ട് മാളിൻ്റെ പാർക്കിംഗിലേക്ക് നടന്നു. പണ്ട് മിണ്ടാതിരുന്ന ആ പഴയ സഹപാഠി ഇപ്പോൾ എൻ്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തിനെപ്പോലെ പെരുമാറുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ആശ്ചര്യവും സന്തോഷവും തോന്നി.
ഞങ്ങൾ അവൻ്റെ ഷോപ്പിലേക്ക് തിരിച്ചു. ആ കൂടിക്കാഴ്ച എൻ്റെ അന്നത്തെ വിരസമായ ഉച്ചയെ മാറ്റുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നില്ല.
ടോണിയുടെ ഷോപ്പിലെത്തിയപ്പോൾ എനിക്ക് അത്ഭുതമാണ് തോന്നിയത്. അത്ര വലിയ ഷോറൂം ഒന്നുമല്ലെങ്കിലും അത്യാവശ്യം നല്ല രീതിയിൽ സെറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
ഗ്ലാസ് കവാടം കടന്ന് അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ അവിടെ യൂണിഫോം ധരിച്ച രണ്ട് ജീവനക്കാർ സിസിടിവി ക്യാമറകൾ ബോക്സുകളിൽ അടുക്കി വെക്കുന്നത് കണ്ടു. ടോണി എന്നെ നേരെ അവൻ്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.
ചെറിയൊരു എസി മുറി. അവിടെ കറങ്ങുന്ന കസേരയിലിരുന്ന് ടോണി എന്നെ എതിർവശത്തിരുത്തി.
“ഇതാണ് എൻ്റെ ലോകം…,”
അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“ഇത് സ്വന്തം ഷോപ്പാണോ ടോണി? നീ നന്നായി രക്ഷപ്പെട്ടല്ലോ,” ഞാൻ അവനെ അഭിനന്ദിച്ചു.
“അതെടാ, കഷ്ടപ്പെട്ട് ഉണ്ടാക്കിയതാ. പ്ലസ് ടുവിന് ശേഷം കുറെ അലഞ്ഞു, പിന്നെ ഇതൊരു ഐടി ഫീൽഡായതുകൊണ്ട് എനിക്ക് താല്പര്യം തോന്നി തുടങ്ങിയതാ. ഇപ്പോൾ വലിയ കുഴപ്പമില്ലാതെ പോകുന്നു.”
ഞാൻ അവനോട് വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചു.
“ഫാമിലി ഒക്കെ എന്ത് ചെയ്യുന്നു? എല്ലാവരും കൊച്ചിയിലാണോ?”
“അച്ഛനും അമ്മയും ഇപ്പോഴും പാലക്കാട് തന്നെയാണ്. ഞാൻ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് വൈഫുമായി ഇങ്ങോട്ട് മാറിയതായിരുന്നു. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ…” അവൻ്റെ സ്വരം ഒന്ന് താഴ്ന്നു.
“ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ്. ഞങ്ങൾ ഡിവോഴ്സ് ആയി.”
ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി.
“എന്ത് പറ്റിടാ? അത്ര വലിയ പ്രശ്നമായിരുന്നോ?”
“പ്രശ്നം വലുതായിരുന്നു ഹരി. ഞാൻ ഷോപ്പിലേക്ക് വരുന്ന സമയം നോക്കി അവൾ വേറൊരുത്തനെ വീട്ടിൽ വിളിച്ചു കയറ്റി. ഞാൻ കയ്യോടെ പിടിച്ചു. അതോടെ എല്ലാം തീർന്നു,”
അവൻ്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരുതരം നിസംഗതയായിരുന്നു.
ടോണിയുടെ അവസ്ഥയിൽ എനിക്ക് വല്ലാത്ത വിഷമം തോന്നി. സൗഹൃദങ്ങൾ കുറവാണെങ്കിലും ഇത്തരം വാർത്തകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഒരു നീറ്റൽ ഉണ്ടാകും.