ആവേശത്തോടെ അവൾ എന്നെ തന്നിലേക്ക് വലിഞ്ഞു മുറുക്കി. അവളുടെ കൈകൾ എന്റെ കഴുത്തിലൂടെ പിണഞ്ഞു കിടന്നു. പതുക്കെ എന്റെ ചുംബനങ്ങൾ അവളുടെ പട്ടുപോലെയുള്ള കവിളുകളിലൂടെ ഒഴുകി കഴുത്തിന്റെ വശങ്ങളിൽ അമർന്നു.
ആ കഴുത്തിടുക്കിലേക്ക് ഞാൻ മുഖം പൂഴ്ത്തി. അവിടെ തങ്ങിനിന്നിരുന്ന വിയർപ്പിന്റെയും, തലമുടിയിലെ വെളിച്ചെണ്ണയുടെയും, സോപ്പിന്റെയും ആ വശ്യമായ നാടൻ മണം എന്റെ ബോധത്തെ പാടെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു
. അവളുടെ ചർമ്മത്തിലെ ആ നേർത്ത ഉപ്പുരസം പോലും ഒരു ലഹരിയായി എനിക്ക് തോന്നി. എന്റെ വിരലുകൾ അവളുടെ നട്ടെല്ലിലൂടെ പതുക്കെ താഴേക്ക് ഇഴഞ്ഞപ്പോൾ സുഖകരമായ ഒരു വിറയലോടെ അവൾ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു.
ആ മാദകശരീരത്തിന്റെ ചൂടും മർദ്ദവും എന്നെ പൂർണ്ണമായും കീഴ്പ്പെടുത്തിയിരുന്നു.
പക്ഷേ, ആ ലഹരിയുടെ ഉച്ചസ്ഥായിയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് എന്റെ മനസ്സിൽ അച്ചുവിന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞുവന്നു.
കൊച്ചിയിലെ ആ ഫ്ലാറ്റും, അവളുടെ നൃത്തവും, അവൾ എനിക്ക് നൽകിയ സ്നേഹവുമെല്ലാം ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ കടന്നുപോയി. അതോടെ എന്റെ ഉള്ളിലെ ആവേശം പെട്ടെന്ന് കെട്ടടങ്ങി. ഒരു കുറ്റബോധം എന്നെ പൊതിഞ്ഞു. ഞാൻ പതുക്കെ അവളിൽ നിന്നും അകന്നു മാറി.
വേണിയും അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ മാറ്റത്തിൽ പകച്ചുപോയി. ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും കിതച്ചുകൊണ്ട് അല്പനേരം ആ ഇരുട്ടിൽ നോക്കിനിന്നു. അവളുടെ മുടിയിഴകൾ പാറി മുഖത്തേക്ക് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“പോകാം വേണി… നേരം ഒരുപാടായി,”
അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ ഞാൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല, എങ്കിലും അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചെറിയ ചിരി വിരിഞ്ഞു. അത് എന്നെ കിട്ടിയതിന്റെ സന്തോഷമാണോ അതോ എന്റെ പരിഭ്രമം കണ്ടിട്ടുള്ള പരിഹാസമാണോ എന്ന് എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
തിരികെ തറവാട്ടിലെത്തി മുറിയിൽ കിടക്കുമ്പോഴും എന്റെ ചിന്തകൾ ആ കുളപ്പടവിലായിരുന്നു. നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഓരോന്നായി ഓർക്കുമ്പോൾ മനസ്സാകെ കലുഷിതമായി. അച്ചുവിനെ ഞാൻ വഞ്ചിക്കുകയാണോ? അതോ വേണി എനിക്ക് നൽകുന്ന ഈ സാന്ത്വനം എന്റെ ജീവിതത്തിലെ അനിവാര്യതയാണോ? ചിന്തകൾ കാടുകയറവേ എപ്പോഴോ ഞാൻ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ തറവാട് ഉണർന്നത് എന്റെ യാത്രയുടെ ഒരുക്കങ്ങളോടെയായിരുന്നു. ടോണിക്ക് അന്ന് തിരിച്ചു പോകാൻ കഴിയില്ലെന്ന് പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് ഒരു ഓട്ടോ വിളിച്ച് ട്രെയിനിൽ പോകാനായിരുന്നു എന്റെ പ്ലാൻ.
അമ്മാവൻ രാഘവനും അമ്മായി ശോഭയും എന്നെ യാത്രയാക്കാൻ ഉമ്മറത്ത് തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. വസ്ത്രങ്ങളടങ്ങിയ ബാഗും തൂക്കി ഞാൻ ഉമ്മറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി. അമ്മാവന്റെയും അമ്മായിയുടെയും കാലിൽ തൊട്ട് വന്ദിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹം നിറഞ്ഞുനിന്നു.
യാത്ര തിരിക്കാൻ ഓട്ടോയിൽ കയറുമ്പോൾ ഞാൻ വരാന്തയിലേക്ക് നോക്കി. അവിടെ തൂണിനോട് ചേർന്ന് വേണി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ആ ഉണ്ടക്കണ്ണുകൾ എന്നെത്തന്നെ നോക്കുകയാണ്. ആ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞത് വിരഹമാണോ, വേദനയാണോ, അതോ അടുത്ത കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്കായുള്ള കാത്തിരിപ്പാണോ എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. ഓട്ടോ നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോഴും അവൾ അവിടെത്തന്നെ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
തറവാടിന്റെ പടിയിറങ്ങി സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സ് വീണ്ടും ആ പഴയ കുളപ്പടവിലേക്കും അവിടുത്തെ ആ ചുംബനത്തിലേക്കും മടങ്ങിപ്പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പാലക്കാടൻ മണ്ണിൽ എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം ഉപേക്ഷിച്ചാണ് ഞാൻ മടങ്ങുന്നത് എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. ട്രെയിൻ കൊച്ചിയിലേക്ക് കുതിക്കുമ്പോൾ വരാനിരിക്കുന്ന ദിവസങ്ങളിലെ കൊടുങ്കാറ്റുകളെക്കുറിച്ച് ഞാൻ അപ്പോഴും അജ്ഞനായിരുന്നു.