“ഒന്ന് പോടാ… വേഗം പറിച്ചു താ,” അവൾ കൊഞ്ചി.
ഞാൻ ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ അവളുടെ അരക്കെട്ടിൽ കൈകൾ ചുറ്റി അവളെ ഒരൊറ്റ ഉയർത്തൽ! അവൾ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല അത്. അവൾ പെട്ടെന്ന് എന്റെ തോളുകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. എന്റെ മുഖം അവളുടെ വയറിനോട് ചേർന്നു നിന്നു. ചുരിദാറിന്റെ തുണിയിലൂടെ അവളുടെ വയറിലെ ആ ചൂടും മൃദുത്വവും എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. എന്റെ കൈപ്പത്തികളിൽ അവളുടെ ആ ചന്തിയുടെ ഘനം അമർന്നു. വല്ലാത്തൊരു കാമന എന്റെ ഉള്ളിലൂടെ മിന്നൽ പോലെ പാഞ്ഞുപോയി.
മുകളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ എന്റെ കാഴ്ചയിൽ നിറഞ്ഞത് അവളുടെ ആ വലിയ മുലകളായിരുന്നു. മല പോലെ പൊന്തിനിൽക്കുന്ന അവയുടെ വശ്യതയിൽ ഞാൻ ഒരു നിമിഷം കണ്ണുചിമ്മിപ്പോയി. വേണി ആവേശത്തോടെ ഓരോ ചാമ്പക്കയും പറിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ ഞാൻ അവളെ താഴെ ഇറക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല.
“ഹരിയേട്ടാ… മതി, കുറെ കിട്ടി. ഇനി എന്നെ താഴെ ഇറക്ക്. ഇതെന്താ ഇന്ന് മുഴുവൻ എന്നെ ഇങ്ങനെ എടുത്ത് നടക്കാൻ ആണോ ഭാവം? ഇറക്കെടാ കുരങ്ങാ!”
അവൾ എന്റെ തലയിൽ പതുക്കെ തട്ടി.
ഞാൻ അവളെ പതുക്കെ താഴെ ഇറക്കി. നിലത്ത് കാലു കുത്തിയപ്പോൾ അവൾ ആകെ വിയർത്തു കുളിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ മുഖം ചുവന്നു തുടുത്തിരുന്നു. ഞാൻ ലേശം ചമ്മിപ്പോയി എന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി. അവൾ തന്റെ ചുരിദാർ ഒന്ന് നേരെയാക്കി എന്നെ നോക്കി കണ്ണ് കൂർപ്പിച്ചു.
“നീ പണ്ടത്തെ ആ പാവം ഹരിയൊന്നുമല്ല കേട്ടോ. ലണ്ടനിൽ പോയിട്ട് നല്ല ഒന്നാന്തരം കോഴിയായിട്ടുണ്ട് നീ,” അവൾ കുശുമ്പോടെ പറഞ്ഞു.
“അതെന്താ നീ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്?” ഞാൻ നിഷ്കളങ്കത നടിച്ചു ചോദിച്ചു.
“പിന്നെ… ചാമ്പക്ക പറിച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ടും ഏട്ടൻ എന്നെ ഇറക്കിയില്ലല്ലോ. അതല്ലേ പറഞ്ഞത്.”
“അത്… നീ പറിച്ചു കഴിഞ്ഞത് ഞാൻ
കണ്ടില്ലെടാ,” ഞാൻ നുണ പറഞ്ഞു.
“നോക്കിയാൽ പോരായിരുന്നോ?” അവൾ മുഖം ചുളിച്ചു ചോദിച്ചു.
“നോക്കിയതാ… പക്ഷെ കണ്ടത് വേറൊന്നാണെന്ന് മാത്രം,” ഞാൻ അവളുടെ മാറിലേക്ക് ഒരു കുസൃതി നോട്ടം എറിഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ആദ്യം അവൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല. പിന്നെ എന്റെ നോട്ടത്തിന്റെ അർത്ഥം പിടികിട്ടിയപ്പോൾ അവളുടെ മുഖം കൂടുതൽ ചുവന്നു. അവൾ ഓടി വന്ന് എന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒരു കുത്ത് തന്നു.
“വഷളൻ! നിനക്ക് ഇപ്പൊ ഇത് മതിയല്ലേ? നടന്നോ… വീട്ടിൽ ചെന്നിട്ട് അമ്മയോട് പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നുണ്ട് ഞാൻ.”
ഞങ്ങൾ ആ ചാമ്പക്കകൾ കഴിച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ തറവാട്ടിലേക്ക് നടന്നു. പുളിയും മധുരവും കലർന്ന ആ ചാമ്പക്കയുടെ രുചിയേക്കാൾ വേണിയുടെ ആ ശരീരത്തിന്റെ ഗന്ധവും സ്പർശനവുമാണ് എന്റെ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞത്. വീട്ടിലെ ഉമ്മറത്തെത്തുമ്പോൾ അമ്മായി ചായയുമായി കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
അച്ചുവിന്റെ ഫോൺ വീണ്ടും എന്റെ പോക്കറ്റിൽ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു. പക്ഷേ വേണിയുടെ ആ കള്ളച്ചിരിക്ക് മുന്നിൽ അച്ചുവിന്റെ പരിഭവം എനിക്ക് വളരെ നിസ്സാരമായി തോന്നി. പാലക്കാട്ടെ ആ സായാഹ്നം എന്നെ മറ്റൊരു മനുഷ്യനാക്കി മാറ്റിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.
രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ പാലക്കാടൻ കാറ്റിന് ഒരു പ്രത്യേക താളമുണ്ടായിരുന്നു. മുറ്റത്തെ കരിമ്പനപ്പട്ടകൾ തമ്മിലുരസുന്ന ശബ്ദം കേട്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് പോക്കറ്റിൽ കിടന്ന ഫോൺ വീണ്ടും വിറച്ചത്.
നോക്കിയപ്പോൾ അച്ചുതന്നെ. ഞാൻ പതുക്കെ ഉമ്മറത്തുനിന്നും മുറ്റത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് ഇറങ്ങി ഫോൺ ചെവിയിൽ വെച്ചു.
“എന്താ ഹരി നാരായണൻ സാറേ… നാട്ടിൽ ചെന്നപ്പോൾ നമ്മളെ ഒക്കെ അങ്ങ് മറന്നല്ലേ?”
അപ്പുറത്ത് അച്ചുവിന്റെ സ്വരത്തിൽ പരിഭവവും ഒപ്പം അല്പം കുസൃതിയും കലർന്നിരുന്നു.
ഞാൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.