അവളുടെ നെറ്റിയിൽ പതിഞ്ഞ ഒരു ചുംബനം നൽകി. അവളുടെ ആ ശാന്തമായ മുഖം നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു പ്രത്യേക വാത്സല്യം തോന്നി. പതുക്കെ മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങി ഫ്ലാറ്റിന്റെ താഴേക്ക് ഞാൻ നടന്നു.
താഴെ പാർക്കിംഗിൽ ടോണിയുടെ വണ്ടി കൃത്യസമയത്ത് എത്തിയിരുന്നു.
“വാടാ ഹരി, കയറ്!”
ടോണി ആവേശത്തോടെ എന്നെ വിളിച്ചു. ഞാൻ വണ്ടിയിൽ കയറിയതും ഞങ്ങൾ കൊച്ചി നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളില്ലാത്ത പുലർകാല വീഥികളിലൂടെ യാത്ര തിരിച്ചു.
കൊച്ചിയിൽ നിന്ന് പാലക്കാട്ടേക്കുള്ള ആ യാത്ര എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു അനുഭൂതിയായിരുന്നു. കുതിരാൻ തുരങ്കം കടന്ന് വണ്ടി തൃശൂർ പിന്നിട്ടപ്പോൾ പച്ചപ്പിന്റെ വശ്യത കൂടി വന്നു. ടോണി ഓരോ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നെങ്കിലും ഹരിയുടെ മനസ്സ് പഴയ ഓർമ്മകളിലായിരുന്നു. ടോണിക്ക് എന്റെ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ചോ വീടിനെക്കുറിച്ചോ വലിയ ധാരണയൊന്നുമില്ല.
പണ്ട് ക്ലാസ്സിലിരുന്ന് പഠിച്ച ആ പഴയ മുഖം എന്നതിനപ്പുറം ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ വലിയ സൗഹൃദമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ.
“എടാ ഹരി, നിന്റെ തറവാട് ഇപ്പോഴും പഴയതുപോലെ തന്നെയാണോ?” ടോണി ചോദിച്ചു.
“അതെടാ… വലിയ മാറ്റങ്ങളൊന്നും വരുത്തിയിട്ടില്ല. അമ്മാവനും അമ്മായിയും അവിടെയുണ്ട്,”
ഹരി ചുരുക്കത്തിൽ മറുപടി നൽകി. അച്ഛനും അമ്മയും പോയതിന് ശേഷം ആ വീട്ടിൽ എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നത് അമ്മാവനും അമ്മായിയുമാണ്. വേണിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ ഒരു നിമിഷം എന്റെ മനസ്സിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു. പണ്ട് തനിക്ക് വേണ്ടി ആലോചിച്ച പെണ്ണായിരുന്നു അവൾ. പക്ഷേ അവൾ മറ്റൊരാൾക്കൊപ്പം പോയത് ഹരിയെ അന്ന് ഒട്ടും വേദനിപ്പിച്ചിരുന്നില്ല, കാരണം അവളോട് ആഴത്തിലുള്ള പ്രണയമൊന്നും അവനുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ലണ്ടനിലെ തിരക്കിനിടയിൽ അവരെ വിളിച്ചിട്ട് തന്നെ കാലമേറെയായിരുന്നു.
വണ്ടി പാലക്കാടൻ അതിർത്തി കടന്നപ്പോൾ ചൂട് കൂടിത്തുടങ്ങി. കരിമ്പനകളും പാടശേഖരങ്ങളും പിന്നിട്ട് വണ്ടി ഹരിയുടെ തറവാടിന് മുന്നിലെ ഇടവഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ദൂരെ നിന്ന് തന്നെ ആ പഴയ നാലുകെട്ടിന്റെ തലപ്പൊക്കം കാണാമായിരുന്നു. ചുറ്റും മരങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ആ വലിയ പറമ്പ്.
വണ്ടി തറവാടിന്റെ മുറ്റത്ത് വന്നു നിന്നു. ടയറുകൾ ചരലിൽ ഉരസുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് അകത്തുനിന്ന് ആരോ പുറത്തേക്ക് നോക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം സ്വന്തം മണ്ണിലേക്ക് തിരികെയെത്തിയതിന്റെ ഒരു വല്ലാത്ത വിറയൽ എന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു.
വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങി ആ പഴയ വീടിനെ നോക്കി നിന്നപ്പോൾ ഹരിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഓർമ്മകൾ തിരതല്ലി. ടോണി വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങി ചുറ്റും അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി നിന്നു.
“ഇതാണല്ലേ നിന്റെ തറവാട്! കൊള്ളാം കേട്ടോ…” ടോണി പറഞ്ഞു.
ഹരി പതുക്കെ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തേക്ക് നടന്നു. വരാനിരിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങൾ എന്റെ ജീവിതത്തിൽ എന്ത് മാറ്റമാണ് വരുത്താൻ പോകുന്നതെന്ന് അപ്പോൾ അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആ തറവാടിന്റെ മണ്ണിൽ കാലുകുത്തിയപ്പോൾ മനസ്സിനുള്ളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത തിരയിളക്കമായിരുന്നു. ഓരോ ചുവടും മുന്നോട്ട് വെക്കുമ്പോൾ പഴയ ബാല്യകാല സ്മരണകൾ എന്നെ പൊതിഞ്ഞു. ടോണി കൂടെയുള്ളത് കൊണ്ട് ഞാൻ ആ വികാരങ്ങൾ പുറത്ത് കാണിക്കാതെ വരാന്തയിലേക്ക് നടന്നു. ആ പഴയ പിച്ചള കോളിങ് ബെൽ ഞാൻ പതുക്കെ അമർത്തി.
അകത്തുനിന്ന് കാൽപ്പെരുമാറ്റം കേട്ടു. വാതിൽ തുറന്ന് വന്നത് അമ്മായിയായിരുന്നു. നരച്ച മുടിയും കണ്ണടയും വെച്ച് അമ്മായിക്ക് ഒത്തിരി മാറ്റം വന്നിരിക്കുന്നു. ആദ്യം എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ അവർക്ക് മനസ്സിലായില്ല. അപരിചിതനായ ഏതോ ഒരാളെ നോക്കുന്നതുപോലെ അവർ ഒന്ന് ശങ്കിച്ചു നിന്നു.
“ആരാ?” അവർ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.