അവൾ ഉടനെ അമ്മായിയുടെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്ന് എന്നെ വിരൽ ചൂണ്ടി പരാതി പറയാൻ തുടങ്ങി.
“അമ്മേ… ഏതാ ഈ മനുഷ്യൻ? എന്റെ മുറിയിൽ വന്ന് എന്റെ ബെഡിൽ കേറി കിടക്കുന്നു. പോരാത്തതിന് എന്നെ നോക്കി ഉണ്ടക്കണ്ണിയെന്നും പാറയെന്നുമൊക്കെ വിളിക്കുന്നു! കണ്ടാൽ വലിയ മാന്യനാണെന്ന് തോന്നും, പക്ഷെ വർത്തമാനം കേട്ടാൽ സഹിക്കില്ല. ഇയാളോട് ഇവിടുന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോകാൻ പറ അമ്മേ!”
അവൾ അമ്മായിയെ ‘അമ്മേ’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത് കേട്ടതും എന്റെ ഉള്ളിലൊരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞുപോയി. ഞാൻ ആകെ അന്തംവിട്ടുപോയി. അമ്മായിയുടെ മകൾ… അപ്പോൾ ഇത് വേണിയാണ്! പണ്ട് എനിക്ക് വേണ്ടി ആലോചിച്ച, പിന്നീട് ഒളിച്ചോടിപ്പോയ അതേ വേണി. പഴയ ആ മെലിഞ്ഞ പെൺകുട്ടിയിൽ നിന്നും ഇത്രയും സുന്ദരിയായ ഒരു യുവതിയിലേക്കുള്ള അവളുടെ മാറ്റം എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അമ്മായി എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചിട്ട് അവളോട് പറഞ്ഞു,
“അതിനെന്താടി… അവൻ ദൂരെ നിന്ന് വന്നതല്ലേ, നല്ല ക്ഷീണം കാണും. അതുകൊണ്ടാ ഇവിടെ കിടന്നത്. നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ വഴക്കിടുന്നത്?”
അവൾ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.
“അതിന് ഇയാളാരാ എന്റെ ബെഡിൽ കിടക്കാൻ? എന്റെ കെട്ടിയോനാണോ ഇത്ര അധികാരം കാണിക്കാൻ?” അവൾ ദേഷ്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.
അതുകേട്ടതും അമ്മായിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക ഭാവം വന്നു. അവർ ഒന്ന് നിശ്വസിച്ചിട്ട് പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു,
“ആഹ് നിനക്ക് പണ്ട് ആ ബുദ്ധിമോശം തോന്നാതിരുന്നെങ്കിൽ നിന്റെ കെട്ടിയോൻ ആയേനെ .”
അമ്മായിയുടെ ആ മറുപടി കേട്ട് അവൾ തരിച്ചുനിന്നുപോയി.
“അമ്മ… അമ്മ ഈ എന്ത് തേങ്ങയാ ഈ പറയുന്നത്? ആരാ ഇയാൾ?”
അമ്മായി എന്റെ അരികിലേക്ക് വന്ന് എന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.
“എടി… ഇത് ഹരിയാണ്. നിന്റെ ഹരിയേട്ടൻ. ഇന്ന് രാവിലെ എത്തിയതാ.”
ആ പേര് കേട്ടതും അവളുടെ മുഖത്തെ ദേഷ്യം നിമിഷനേരം കൊണ്ട് മാഞ്ഞുപോയി. പകരം അവിടെ വല്ലാത്തൊരു ആശ്ചര്യം വിരിഞ്ഞു. അവളുടെ ഉണ്ടക്കണ്ണുകൾ കൂടുതൽ വിടർന്നു. ഒരുതരം ഞെട്ടലോടെ അവൾ എന്നെത്തന്നെ നോക്കി നിന്നു. കൈവിട്ടുപോയ എന്തോ ഒന്ന് തിരികെ കിട്ടിയതുപോലെയോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരാളെ മുന്നിൽ കണ്ടതുപോലെയോ ഉള്ള ഒരു ഭാവം.
ഞാനും ആകെ തളർന്നുപോയിരുന്നു. പണ്ട് ഒളിച്ചോടിപ്പോയവൾ തിരിച്ചുവന്നോ? അതോ അവൾ ഇവിടെത്തന്നെ ഉണ്ടോ? എന്റെ മനസ്സിൽ ചോദ്യങ്ങൾ നൂറായിരം ഉയർന്നു.
“ശരി… നിങ്ങൾ പഴയ വിശേഷങ്ങളൊക്കെ പറഞ്ഞ് ഇവിടെ ഇരിക്ക്. എനിക്ക് അടുക്കളയിൽ കുറച്ച് പണിയുണ്ട്,”
എന്നും പറഞ്ഞ് അമ്മായി മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് പോയി.
മുറിയിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു നിശബ്ദത തളംകെട്ടി നിന്നു. ജനാലയിലൂടെ വരുന്ന കാറ്റിൽ അവളുടെ മുടിയിലെ മുല്ലപ്പൂമണം മുറിയിലാകെ നിറഞ്ഞു. അവൾ തല താഴ്ത്തി നിൽക്കുകയാണ്. കുറച്ചു മുൻപ് എന്നോട് വഴക്കിട്ട ആ വീറൊന്നും ഇപ്പോൾ അവളിലില്ല. ഞാനും എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ കട്ടിലിൽത്തന്നെ ഇരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് മുറിഞ്ഞുപോയ ആ ബന്ധത്തിന്റെ നൂലുകൾ വീണ്ടും കൂട്ടിച്ചേർക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
ആ നിശബ്ദതയിൽ ഞങ്ങളുടെ ശ്വാസതാളം പോലും മുറിയിൽ വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു. അവൾ പതിയെ എന്നെ ഒന്നു നോക്കി, ആ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ ദേഷ്യമായിരുന്നില്ല, മറ്റെന്തോ ഒരു വികാരമായിരുന്നു. വീണ്ടും ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ ഉടക്കി. ആ നിമിഷം സമയം നിശ്ചലമായതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി.
മുറിയിൽ തളംകെട്ടിനിന്ന ആ നിശബ്ദത ഭേദിച്ചത് വേണിയാണ്. അവൾ പതുക്കെ തലയുയർത്തി എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി. ആ പഴയ പിണക്കത്തിന്റെ കെട്ടുകൾ അഴിഞ്ഞു വീണതുപോലെ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു വല്ലാത്ത ഭാവമായിരുന്നു.