കളിയാട്ടങ്ങൾ – 7 13അടിപൊളി  

രഞ്ജിനിയും രമ്യയും വനജയും രഞ്ജിനിയുടെ കാറിലും മറ്റുള്ളവർ ഒരു ടെമ്പോ ട്രാവലറിലും വിനോദയാത്ര പോകുന്ന ഉല്ലാസത്തോടെ ആ യാത്ര അവിസ്‌മരണീയമാക്കി. അവർ എത്തിയിട്ടും വാഹിദ് എത്താൻ വൈകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ ദേഷ്യമാണ് ജൂലിക്ക് കിട്ടിയ കൊച്ചു തല്ലും മറ്റും. അവൾ ചിണുങ്ങിക്കൊണ്ട് അടങ്ങിയൊതുങ്ങി വണ്ടിയിൽ ഇരുന്നു. ബുള്ളറ്റ് പരിസരങ്ങളെ പ്രകമ്പനം കൊള്ളിച്ചുകൊണ്ട് ആർത്തലറിക്കൊണ്ട് ചീറിപ്പാഞ്ഞു.!

ടൗണിൽ നിന്ന് മാറി ഗ്രാമത്തിലേക്ക് നീളുന്ന പാതയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ വൈകുന്നേരം ആയിതുടങ്ങിയിരുന്നു. ബാംഗ്ലൂരിൽനിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ കാലവസ്ഥയാണെങ്കിലും ചെറിയ കുളിര് അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിലനിന്നിരുന്നു. തണുപ്പുകാലം ആയതുകൊണ്ടായിരിക്കണം. അവിടെയുള്ള ഒരു ചെറിയ പഴയ ചായക്കടയിൽ കയറി അവർ ചായയും പലഹാരവും ഓർഡർ ചെയ്തിട്ട് വാഹിദ് പുറത്തിറങ്ങി രമ്യയുടെ നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു. അങ്ങേതലയ്ക്കൽ രമ്യയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.

“താനിത് എവിടെ പോയി കിടക്കുവാ. അവളെ കൊണ്ടുപോയി ഊക്കാൻ ഇനിയെത്ര ദിവസങ്ങളുണ്ട്. നിർത്തിയിട്ട് വാടോ.”

രമ്യ അടക്കിപ്പിടിച്ച ശബ്ദത്തിൽ മുരളുന്നത് അവൻ കേട്ടു. അവൻ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

“എടീ ഈ കുരങ്ങിന്റെ കുട്ടി കണ്ണിൽ കണ്ടിടത്തൊക്കെ നിർത്തി സെൽഫി എടുക്കലും കാണുന്നതൊക്കെ വാങ്ങിത്തിന്നലും ഒക്കെയാ. അല്ലാതെ ഞാൻ കൊണ്ടുപോയി ഒക്കിയതല്ല. ഞാനിപ്പോ വിളിച്ചത് മറ്റൊരു കാര്യത്തിനാ.”

“എന്താ.? എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ? താൻ പെട്ടന്ന് ഇങ്ങുവാ. സംഗീത വന്ന് ചേട്ടനെത്തിയോ ചേട്ടനെത്തിയോ ന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുവാ.”

“എത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അരമണിക്കൂർ മാക്സിമം. താനും രഞ്ജിനിയും സംഗീതയെയും കാർന്നോന്മാരെയും കൂട്ടി അവൾ താലികെട്ടിയ അമ്പലത്തിൽ പോയി വിവരം പറയണം. ആദ്യ വിവാഹം ചതിയായിരുന്നു, അതിന് ശേഷം അവനെ കണ്ടിട്ടില്ല ന്ന് പറഞ്ഞു കാര്യം ബോധിപ്പിക്കണം. ആ ഹരിയുടെ നാടുകൂടിയാണ്, അവളെ തിരിച്ചു ഫീൽഡിൽ എത്തിക്കാൻ അവൻ എന്ത് കളിയും കളിക്കും.”

“ഓഹ് അത് ശരിയാണല്ലോ. രഞ്ജു എന്റെ അടുത്തുണ്ട് ഞാൻ പറയാം.”

അപ്പോഴേക്കും രമ്യയ്ക്ക് പകരം രഞ്ജിനിയുടെ സംസാരം

അവന്റെ ചെവിയിൽ എത്തി. അവ്യക്തമായി കുറേ ആളുകളുടെ ശബ്ദങ്ങളും കേൾക്കുന്നുണ്ട്. ഫോൺ വന്നപ്പോൾ കുറച്ച് മാറിനിന്നത് ആയിരിക്കാം.

“എടാ മോനെ. ഇപ്പൊ ചള്ളു കിളികൾ മാത്രേ പറ്റുള്ളൂ ല്ലേ. ഞാനൊരു തള്ളയായില്ലേ, എന്തിന് കൊള്ളും.”

തന്നെ വിളിക്കാതെ രമ്യയെ വിളിച്ചതിന്റെ പരാതിയാണ് രഞ്ജിനിയുടെ പരിഭവം പറച്ചിലെന്നു അവന് മനസ്സിലായി. എത്ര പ്രായം കൂടിയാലും കുട്ടിത്തം മാറാത്ത ജന്മമാണ് സ്ത്രീകൾ. പ്രായം കൂടിയ കുഞ്ഞുങ്ങൾ.!

“തന്നെ എന്തിന് കൊള്ളാമെന്നോ. തള്ളയാണെങ്കിലും ഉള്ളിലേക്ക് തള്ളാൻ നിന്നെക്കാൾ സൂപ്പർ വേറെ ആരാടീ.?”

വാഹിദ് ശബ്ദം താഴ്ത്തി ജൂലി കേൾക്കാതെ പറഞ്ഞു. അപ്പുറത്തു ഒരു നിശ്വാസം കേട്ടു.

“വെറുതെ. എനിക്കറിയാം നിനക്ക് വലിയ സുഖമൊന്നും കിട്ടിയിട്ടില്ല ന്ന്. എന്നോട് ഒരിഷ്ടവും ഇല്ല നിനക്ക്.”

“ഒന്നുപോടീ. ഞാൻ വിചാരിച്ചത് അങ്ങനെ തന്നെയാവും ന്നാ. എന്തൊരു ശരീരവും സൗന്ദര്യവുമാണ് നിനക്ക്. ഇതെങ്ങിനെ മാനേജ് ചെയ്യുന്നു? ഓർക്കുമ്പോ മൂപ്പര് അനങ്ങാൻ തുടങ്ങി.”

“സത്യാണോ. ന്നാ വേഗം വരുമോ. ഞാനൊരു സ്ഥലം കണ്ടുവച്ചിട്ടുണ്ട്. ചാവുന്നത് വരെ ഉള്ളിലേക്ക് തള്ളിതരുമോ.? കൊതിയാവുന്നെടാ. എത്ര ദിവസമായി ആ ഉഗ്രൻ കളി തന്നു കൊതിപ്പിച്ചു നിർത്തിയേക്കുന്നു എന്നെ നീ.”

“പെട്ടന്ന് വരാം. ഞാൻ രമ്യയോട് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ എളുപ്പം ചെയ്യൂ. നാളെ അവളുടെ കല്യാണമാണ്. അതിന് മുമ്പ് എല്ലാം ക്ലിയർ ചെയ്തേക്ക്. അവർ പഴയ വിവാഹം രജിസ്റ്റർ ചെയ്തിട്ടൊന്നും ഇല്ല.”

“ശരി, ഞങ്ങൾ വേണ്ടത് ചെയ്തോളാം. നീ വേഗം വായോ. വരുമ്പോ ടാബ്ലറ്റ് ഒക്കെ വാങ്ങിയിട്ടാ ഞാൻ വന്നേക്കുന്നെ. കളിച്ചു തന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ സത്യമായും പിണങ്ങും.”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *