“ഓഹ്..ഓഹ്..വാഹിദ്..ഓഹ്..”
അവൾ വേദനയുള്ള സുഖം കൊണ്ട് ഞരങ്ങിക്കൊണ്ട് കിടന്ന് അടിയുലഞ്ഞു. പൂറിൽ വികാരം മുറ്റി മദജലം കൂതിയിലേക്ക് ഒലിച്ചിറങ്ങി കൂതിയിൽ കുണ്ണയുടെ പാച്ചിൽ എളുപ്പമായി. ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ അലറിക്കൂവി അവളെ ആട്ടിയുലച്ചുകൊണ്ട് വാഹിദ് കൂതിയുടെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ശുക്ലം ചീറ്റിയൊഴിച്ചു. പിന്നെ ശക്തമായി കിതാച്ചുകൊണ്ട് ആ മായാസുന്ദരിയുടെ കാമക്കൊതിയുള്ള സ്വർണ്ണ മേനിയിലേക്ക് വിയർപ്പിൽ കുതിർന്നു തളർന്നു വീണു.
“ഇനിയും വേണ്ടിവരുമോ ടാ.?”
അവന്റെ കിതപ്പ് കുറച്ച് കുറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ പേടിയോടെ, എന്നാൽ അത് പുറമേ ഭാവിക്കാതെ തമാശപോലെ ചോദിച്ചു. അവൻ അതേയെന്നു മൂളിയിട്ട് മതിയാവുന്നില്ല ന്ന് പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“സമ്മതിക്കോ? വേണം..”
അവൾ ഒന്നും പറയാതെ അവന്റെ പുറത്ത് തടവി ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് കിടന്നു.കവിളിൽ വാത്സല്യപൂർവ്വം അമർത്തി ഉമ്മകൊടുത്തിട്ട് നനഞ്ഞു വന്ന കണ്ണുകൾ
അവൻ കാണാതെ വിരലുകൊണ്ട് തോണ്ടി.
“എന്റെ ഭാഗ്യമല്ലേ നീ. നിനക്കല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ എനിക്കെന്തിനാടാ ഈ സൗന്ദര്യവും കാമം തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഷേപ്പും ഫിറ്റ്നസ്സും. എന്തും ചെയ്തോ, എവിടെ വേണേലും എത്രവേണേലും കളിച്ചോ. എനിക്ക് പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല കുട്ടാ..എന്തൊരു രസമുള്ള കളിയാണ് നിന്റേത്..ആആഹ്..”
അവൾക്ക് അവളുടെ ഭർത്താവിനോട് നന്ദി തോന്നി. താനൊരു അച്ചടക്കമുള്ള കുടുംബത്തിലെ വീട്ടമ്മയായിരുന്നെങ്കിൽ ഇവന് വഴങ്ങുമായിരുന്നോ എന്ന് അവൾക്ക് സംശയമുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ തകർന്ന മനസ്സമാധാനമല്ലേ ഇത്ര കൊതിയുള്ളവളാക്കിയത്.. ഹേയ് അല്ലെയല്ല, ഇവനെ കണ്ടതുകൊണ്ടാണ് താൻ ഉണർന്നത്. അതേ, എത്ര പുരുഷന്മാർ ഒന്നിച്ചു പൂറിലേക്ക് ഉന്തിതള്ളിത്തന്നാലും ഇവനെ കണ്ടാൽ താൻ ഇങ്ങനെ തന്നെ കിടക്കുമായിരിക്കും.
എവിടെയോ പതുങ്ങിയിരിക്കുന്ന രാക്കിളികളുടെ പാട്ട് കേൾക്കുന്നുണ്ട്. വിജനമായ മൂക രാവിന്റെ ശാന്തതയിൽ സംഗീതയുടെ വീട്ടിലെ വെളിച്ചവും പാട്ടും കേൾക്കുന്നു. പ്രണയത്തിന്റെ സുന്ദരമായ തളർച്ചയിൽ മനം മടുക്കാത്ത കാമസുഖത്തിൽ തളർന്നു രണ്ടുപേരും കിടന്നു.
(അദ്ധ്യായം 31)
വാഹിദ് കല്യാണവീട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോൾ സമയം മുഹൂർത്തം അടുത്തുരുന്നു. ഒപ്പം രഞ്ജിനിയും. പട്ടുസാരിയിൽ അപ്സരസ്സിനെ പോലെ കടന്നുവന്ന പ്രൗഗംഭീരമായ ആ സ്ത്രീയുടെ കൂടെ അത്രതന്നെ ഗംഭീരമായ വാഹിദും കടന്നുവന്നപ്പോൾ കല്യാണവീട്ഒന്നുണർന്നത് പോലെയുള്ള പ്രതീതിയുണ്ടായി. എല്ലാവരുടെ കണ്ണുകളും അവർക്ക് നേരെ നീണ്ടു. മണ്ഡപത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന സംഗീതയുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു. അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി ആഭരണവിഭൂഷിതയായി വെങ്കിടിയുടെ അടുത്ത് ഇരിക്കുന്ന സംഗീത “എങ്ങനുണ്ടെന്ന്” അവനോട് നിശബ്ദമായി ചോദിച്ചു. ഗംഭീരം എന്ന് അവനും അതേ പോലെ മറുപടികൊടുത്തു. അവൾ ഡ്രെസ്സിൽ തൊട്ടിട്ട് സൂപ്പർ എന്ന് വിരൽ ഉയർത്തികാണിച്ചു. അവനും അതേയെന്ന് തലകുലുക്കി.
വാഴയുടെ തളിരിലയുടെ പച്ചക്കരയുള്ള മുണ്ടും അവന്റെ ഇഷ്ടനിറമായ മിലിട്ടറി പച്ച ഷർട്ടുമായിരുന്നു അവൾ വാങ്ങിച്ചത്. അവന്റെ വസ്ത്രത്തിന്റെ അളവുകൾ അവൾക്ക് നന്നായി അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് ആ ഷർട്ട് അവന് നന്നായി പാകമായിരുന്നു. ആണുങ്ങളും സ്ത്രീകളും രഞ്ജിനിയെ അസൂയയോടെ നോക്കിയിരുന്നപ്പോൾ പെൺകുട്ടികൾ വിടർന്ന കണ്ണുകളോടെ വാഹിദിനെ തുറിച്ചുനോക്കി വാപൊളിച്ചു. രഞ്ജിനിക്ക് നടക്കാൻ ഒട്ടും വയ്യായിരുന്നു, ക്ഷീണവും സന്ധികളിലെ വേദനയും മലദ്വാരത്തിലേ പുകച്ചിലും കാരണം നല്ല അവശയായിരുന്നു. പക്ഷേ അവൾ അതൊക്കെ സഹിച്ചു സാധാരണ നിലയിൽ അവർക്കിടയിൽ ഇടപഴകാൻ ശ്രമിച്ചു.
വാഹിദ് ഒരു ഭാഗത്തേക്ക് ചെന്ന് ഒഴിഞ്ഞ കസേരയിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ സംഗീതയുടെ മുഖം മങ്ങി. അവൾ കണ്ണുകൊണ്ട് മണ്ഡപത്തിലേക്ക് ചെല്ലാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചു. പക്ഷേ അവൻ കൈകൊണ്ട് സാരമില്ല, ഞാനിവിടെ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും അവനെ വിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
“മോളെ, അവനെവിടെ.?”