“അവർ രണ്ടാളും തനിച്ചല്ലേ അവിടെ. ആ സ്ത്രീ എന്തൊരു ഭംഗിയാണ്. കണ്ടാലേ അറിയാം ആ ചേട്ടനെ വെറുതെ വിടൂലന്ന്.”
അമ്മു കുശുമ്പും ദേഷ്യവും കലർന്ന സ്വരത്തിൽ സംഗീതയോട് പറഞ്ഞു. സംഗീതയ്ക്ക് ദേഷ്യം വന്നു.
“അതിന് നിനക്കെന്താ. ഇന്ന് വൈകുന്നേരം മാത്രം കണ്ട നിന്നെ കേറി അടിച്ചുതരാൻ നീയാരാ രാജകുമാരിയോ.? നിന്ന് ചെലക്കാതെ വേഗം നടക്കാനാ പറഞ്ഞത്. ചേട്ടനെ കൊണ്ട് കളിപ്പിക്കാൻ നടക്കുന്നു. പെണ്ണിന്റെ പൂതി കൊള്ളാല്ലോ.”
പിന്നെ അമ്മു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ദേഷ്യവും നിരാശയും അടക്കി സംഗീത കാണാതെ പൂറിലൊന്നു അമർത്തി തടവി അവൾ പിന്നാലെ നടന്നുപോയി.
വരമ്പിലൂടെ ശംസുവിന്റെ പിന്നാലെ വാഹിദും അവന്റെ കൈപിടിച്ചു പിന്നിലായി രഞ്ജിനിയും നടന്നു. വാഹിദിന്റെ വിരലുകൾ കുറുമ്പോടെ രഞ്ജിനി ഇടക്ക് പിടിച്ചു ഞെരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തണുത്ത കാറ്റ് വീശുന്ന തുറന്ന വയൽപ്lരപ്പും രഞ്ജിനിയുടെ ഉദ്ദേശവും സാഹചര്യവും വാഹിദിന്റെ കുണ്ണയിൽ ചെറിയ ഇളക്കം സൃഷ്ടിച്ചു. പതിയെ അരക്കെട്ട് ചൂടുപിടിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവന്റെ കൈക്കരുത്തിൽ രഞ്ജിനിയുടെ കുഞ്ഞുകൈ ഞെരിഞ്ഞു. നൊന്തെങ്കിലും ഉണർന്നു കഴിഞ്ഞ കാമക്കൊതിയും നടക്കാൻ പോകുന്ന വാഹിദിന്റെ നായാട്ടും തന്റെ തകർന്നു തരിപ്പണമാകാൻ പോകുന്ന കാമക്കനലും രഞ്ജിനിയെ ആ വേദന ആസ്വദിക്കാൻ പര്യാപ്തമാക്കി.
“ഈ വയൽ കഴിഞ്ഞാ വീടായി. ആ കാണുന്ന ലൈറ്റ് അവിടത്തെയാ. അതാണ് വീട്. ഈ പറമ്പ് സംഗീതയുടെ അച്ഛന്റെ സ്ഥലമാണ്. കൂടുതലും വാഴകൃഷിയാണ്.”
നടക്കുന്നതിന്റെ ഇടയിൽ ശംസു പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. വാഹിദ് മൂളിക്കേട്ടുകൊണ്ട് പിന്നാലെ നടന്നു. തണുത്ത കാറ്റ് വീശുന്നു. ആകാശം ശത്യകാലത്തിന്റെ വശ്യതയോടെ നരച്ച നിറത്തിൽ വിശാലമായി നീണ്ടു കിടക്കുന്നു. അങ്ങിങ്ങു ചിതറിക്കിടക്കുന്ന കുറച്ച് നക്ഷത്രങ്ങൾ കണ്ണുചിമ്മി ചിരിക്കുന്നുണ്ട്. രഞ്ജിനിക്ക് അവിടെ കുറച്ചുനേരം ഇരിക്കാൻ കൊതിതോന്നി.
“വാഹിദ്, നല്ല രസമുള്ള സ്ഥലം. നല്ല കാലാവസ്ഥയും. നമുക്ക് ഇവിടെ കുറച്ചുനേരം ഇരുന്നിട്ട് പോയാൽ എന്താ.? തിരികെ പോയാൽ പിന്നെ ഇതൊന്നും കിട്ടില്ലല്ലോ.”
രഞ്ജിനി വാഹിദിനെ പിടിച്ചു നിർത്താൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ശംസുവും അവളുടെ ആഗ്രഹം ശ്രദ്ധിച്ചു.
“കുറച്ചുകൂടി മുന്നോട്ടു പോയാൽ ഒരു കാവൽമാടം ഉണ്ട്. പന്നി വരുന്നുണ്ടോന്ന് നോക്കാൻ വേണ്ടി കെട്ടിയുണ്ടാക്കിയത്. അതിൽ ഇരിക്കാൻ നല്ല രസമാ.”
ശംസു പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് അവന്റെ മൊബൈൽ ഫ്ലാഷ് കുറച്ച് മുന്നിലേക്ക് പ്രകാശിപ്പിച്ചു അവർക്ക് കാണിച്ചു കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. വലതു വശത്തു വാഴത്തോട്ടത്തിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് നീങ്ങി വാഴകളുടെ തലപ്പുകൾക്ക് മുകളിലായി ഒറ്റപ്പെട്ടുനിൽക്കുന്ന ഒരു മരത്തിൽ ചെറിയൊരു കൂടാരം ഇരുണ്ടു നിൽക്കുന്നു. കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയുള്ള കാഴ്ച്ച.!
“ആഹാ, അടിപൊളി. നമുക്ക് അവിടെ പോയി കുറച്ചുനേരം ഇരിക്കാം വാഹിദ്. നല്ല രസമാകും. നാളെ പകൽ കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ നമ്മൾ മടങ്ങും, പിന്നെ ഇതൊന്നും ആസ്വദിക്കാൻ പറ്റില്ല.”
രഞ്ജിനി വാഹിദിനെ നിർബന്ധിച്ചു തുടങ്ങി. അവസാനം ശംസുവിനോട് തങ്ങളെ അവിടെ വിട്ടിട്ട് മടങ്ങിക്കോളാൻ അവൻ പറഞ്ഞു.
“ഈ വഴി നേരെ പോയാൽ ചെറിയൊരു തോട് കാണും. ആ പാലം കയറിയാൽ നേരെ മുന്നിലുള്ള ആ ലൈറ്റ് കാണുന്ന വീടാണ്. താക്കോൽ എന്റെ കൈയിൽ തന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഇതാ ഇത് വച്ചോളൂ.”
ശംസു കൈയിൽ കരുതിയിരുന്ന താക്കോൽ വാഹിദിന്റെ കൈയിൽ കൊടുത്തിട്ട് കാവൽമാടത്തിന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു. എന്നിട്ട് അവരെ അതിന്റെ ചുവട്ടിൽ വരെ ആനയിച്ചിട്ട് തിരികെ മടങ്ങി. തണുപ്പും ചീവീടുകളുടെ രോദനങ്ങളും ഇടയ്ക്കിടെ കരയുന്ന തവളകളുടെ ശബ്ദങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ ഇരുട്ടിൽ രഞ്ജിനി വാഹിദിനോട് ചേർന്നു നിന്നു.
(അദ്ധ്യായം 31)
“പേടിയാവുന്നു. എന്തൊരു ഇരുട്ടാണ് ഇവിടെ.”
അവന്റെ
ശരീരത്തിലേക്ക് അമർന്നു നിന്നിട്ട് രഞ്ജിനി മന്ത്രിച്ചു. ഭയമല്ല ശബ്ദത്തിൽ അലിഞ്ഞിരിക്കുന്ന വിറയലിൽ കലർന്ന ഇടർച്ച കാമത്തിന്റെയാണെന്ന് വാഹിദിനു മനസ്സിലായി. കുണ്ണ ചെറുതായി ഉറച്ചു ഷഡ്ഢിയുടെ ഉള്ളിൽ അനങ്ങാൻ തുടങ്ങി.