അരമണിക്കൂറിന് ഉള്ളിൽ ആളുകൾ ഒരോരുത്തരായി തിരികെ വന്നു. ആദ്യം വന്നത് ലളിതയായിരുന്നു. പിന്നെ മാലിനി. അടുത്തത് അവരുടെ ഭർത്താക്കന്മാർ. പെൺകുട്ടികൾ. അഞ്ജന.
അപർണ. അമൃത. അങ്ങനെ എല്ലാവരും സ്ഥലമെടുത്തു. സാവിത്രി ഇപ്പോഴും ആദിത്യന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ ചിലർ ചിരിച്ചു.
ചിലർ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. പക്ഷേ ശരിക്കും ആരും ഞെട്ടിയില്ല. കാരണം അവർക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നു. ആദിത്യൻ ജനിച്ചപ്പോൾ അവനെ താഴെ വെക്കാതെ നടന്നത് ഈ സ്ത്രീ തന്നെയായിരുന്നു.
പുതുശ്ശേരി
ഇല്ലത്തിന്റെ അവകാശി. മഹാദേവന്റെ മകൻ. അവൾക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട കൊച്ചുമകൻ. അതിൽ അതിശയിക്കാൻ ഒന്നുമില്ല.
“ശരി.” സാവിത്രി പറഞ്ഞു.
“ഇനി ഓരോരുത്തരും സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തൂ.”
ആദിത്യൻ നേരെയിരുന്നു. ഇനി ശരിയായ ചോദ്യം ചെയ്യൽ തുടങ്ങുകയാണ്. എല്ലാവരെക്കുറിച്ചും അറിയണം. ഈ വീടിനെക്കുറിച്ചും. ഈ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ചും. ഇന്ന് ആദ്യമായാണ് അവൻ അവരെ ഓരോരുത്തരെയും ശരിക്കും ശ്രദ്ധിച്ച് കാണാൻ പോകുന്നത്.
“ശരി…”
സാവിത്രി അന്ത്യർജനം എല്ലാവരെയും ഒന്ന് നോക്കി.
“ലളിത, നീ തുടങ്ങൂ.”
ലളിത അത്ത പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. ഇപ്പോൾ അവളെ അടുത്തുനിന്ന് കാണാൻ ആദിത്യന് കഴിഞ്ഞു. മുഖത്ത് നല്ല സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ അമ്മയെക്കാൾ അല്പം പ്രായം കൂടുതലുള്ള ഒരാളെപ്പോലെ തോന്നി.
സാവിത്രിയുടെ വിരിഞ്ഞ നിതംബങ്ങളും തടിച്ചുരുണ്ട മുലകളും ഈ മകൾക്കാണ് കിട്ടിയതെന്ന് തോന്നുന്നു. ഒരു ആനചന്തം, ആനചന്തിയും.
“ഞാൻ നിന്റെ അത്തയാണ്, ലളിത.” ഇവിടുത്തെ കീഴ്വഴക്കം അനുസരിച്ചു അത്തയെന്നോ, ഉണ്ണിയുടെ അമ്മാത്തിലെപോലെ അപ്പച്ചീന്നോ എന്ത് വേണേലും വിളിച്ചോള്ളൂ.
അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“അവസാനം നിന്നെ കണ്ടപ്പോൾ നീ എന്റെ കൈയിലൊതുങ്ങുന്ന കുഞ്ഞായിരുന്നു.”
ആദിത്യൻ മര്യാദയ്ക്കായി ചിരിച്ചു. അവൾ അരികിലിരുന്ന ഭർത്താവിനെ നോക്കി.
“ഇത് എന്റെ ഭർത്താവ് രാമൻ.”
രാമൻ വാര്യർ ഉടനെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു.
“സുഖമാണോ മോനേ?”
ശബ്ദം വിനീതമായിരുന്നു. ആദിത്യൻ തലയാട്ടി. എന്നാൽ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു ചിന്തയായിരുന്നു. ഇതാണോ അത്തയുടെ ഭർത്താവ്? രാമൻ നല്ല മനുഷ്യനാണെന്ന് തോന്നി. പക്ഷേ അത്തയേക്കാൾ വളരെ മൃദുസ്വഭാവി.
സംസാരം മുതൽ ശരീരഭാഷ വരെ നോക്കിയാൽ വീട്ടിൽ തീരുമാനങ്ങളെടുക്കുന്നത് ലളിതയാണെന്ന് തോന്നും. അത് മാത്രമല്ല, ലളിത സംസാരിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹം പലതവണ സമ്മതിച്ച് തലകുലുക്കുന്നതും ആദിത്യൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
ശേഷം രണ്ട് പെൺകുട്ടികൾ മുന്നോട്ട് വന്നു.
ഗൗരി. പാർവ്വതി. ഇന്നലെ മൃതദേഹങ്ങളുടെ അരികിൽ കണ്ട പെൺകുട്ടികൾ. തന്നേക്കാൾ മൂത്തതാണ് ഗൗരി എന്ന് തോന്നി. ഒരു പതിനാറ്. പാർവ്വതി തന്റെ പ്രായം ആണെന്ന് തോന്നുന്നു.
ഇന്നലത്തെ പോലെ മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങളല്ല. ഇപ്പോൾ വൃത്തിയുള്ള, വിലയേറിയ കസവു പാവാടയും ബ്ലൗസും ധരിച്ചിട്ടുണ്ട്. രണ്ടിനെയും കണ്ടാൽ ഒരു ചന്തമൊക്കെയുണ്ട്. സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഈ മനയിൽ വന്നതിന് ശേഷം കണ്ട സ്ത്രീകളുടെ സൗന്ദര്യത്തിന് അടുത്തു വേറെ ആരും അവന്റെ ഓർമയിൽ വന്നില്ല, അവന്റെ അമ്മ ഒഴികെ.
എങ്കിലും രാവിലെ കണ്ട കൊച്ചു സുന്ദരിയുടെ മുമ്പിൽ ഇവരുടെ സൗന്ദര്യം ഒരു തട്ടു താഴെയാണെന്നു അവന് തോന്നി. ഗൗരി ആദിത്യനെ നോക്കി.
പക്ഷേ ചിരിച്ചില്ല. പാർവ്വതിയും അതുതന്നെ. സാധാരണ സൗഹൃദമോ സന്തോഷമോ ഒന്നുമില്ല. നേരിയ അസ്വസ്ഥത മാത്രം. ആദിത്യന് അതിന്റെ കാരണം മനസ്സിലായില്ല. ഞാൻ വന്നത് ഇഷ്ടമായില്ലേ?
എന്ന് അവൻ ചിന്തിച്ചു. പക്ഷേ ചോദിച്ചില്ല. മര്യാദയ്ക്കായി മാത്രം ചെറുതായി ചിരിച്ചു. അവരും തലയാട്ടി ഇരുന്നു.
അടുത്തതായി മാലിനി അത്ത എഴുന്നേറ്റു. അവളെ കണ്ടപ്പോഴേ ആദിത്യന് മനസ്സിലായി – ഇതാണ് വീട്ടിലെ ഏറ്റവും അപകടകാരിയായ സ്ത്രീ. മുഖത്ത് സ്ഥിരമായ ഒരു പുഞ്ചിരി, ശരീരത്തിൽ ഒരു മാദകത്വം, കണ്ണുകളിൽ വശ്യം. പക്ഷേ ആ കണ്ണുകൾ എല്ലാം നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.