ചോറ്.
സാമ്പാർ.
അവിയൽ.
ഓലൻ.
പപ്പടം.
അച്ചാർ.
പായസം.
എല്ലാത്തിനും പുറമെ ഒരു പ്രത്യേക പാത്രത്തിൽ നല്ല മണം വരുന്ന കോഴിവറുത്തതും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ വിശ്വസിക്കാനാകാതെ നോക്കി.
“ഇത്…”
കാർത്യായനി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ഉണ്ണിത്തമ്പുരാനു ഇഷ്ടമല്ലെങ്കിൽ മാറ്റാം.”
“എന്ത്?”
“കോഴി.”
അവൾ സ്വാഭാവികമായി പറഞ്ഞു.
“ഈ ഇല്ലത്ത് അങ്ങനെ പ്രത്യേക സസ്യാഹാരനിയമമൊന്നുമില്ല.”
ആദിത്യൻ കണ്ണുചിമ്മി.
“ബ്രാഹ്മണ ഇല്ലമല്ലേ?”
“അതെ.”
“അപ്പോൾ…”
“പഴയ പുതുശ്ശേരിക്കാരുടെ രീതികൾ വേറെയാണ്.”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“മഹാദേവൻ തിരുമേനിക്കു കോഴിവറുത്തത് വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.”
ആദിത്യൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. സത്യത്തിൽ അവന് അത് നീക്കംചെയ്യാൻ മനസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല. മുത്തച്ഛൻ അറിയാതെ, തന്റെ നായർ സുഹൃത്തിന്റെ വീട്ടിൽനിന്ന് രണ്ടുമൂന്നു തവണ മാംസാഹാരം കഴിച്ച അനുഭവം അവനുണ്ടായിരുന്നു.
അത് അവന് ഇഷ്ടവുമായിരുന്നു. അതിനാൽ പ്രതിഷേധിക്കേണ്ട കാര്യമൊന്നും കണ്ടില്ല. ചിലപ്പോൾ അച്ഛൻ എന്നുപറയുന്ന ആ നാറി തന്ന ഏക സ്വഭാവമാകാം മാംസത്തോടുള്ള തന്റെ അഭിരുചി എന്ന് വിചാരിച്ചവൻ പറഞ്ഞു.
“വേണ്ട.”
അവൻ മേശയിലേക്ക് ചൂണ്ടി പറഞ്ഞു.
“ഇവിടെ വെച്ചോളൂ.”
കാർത്യായനി മനസ്സിലാക്കിയെന്നപോലെ തലയാട്ടി.
“ശരി ഉണ്ണീ.”
അവൾ തിരിഞ്ഞുനടന്നു. വാതിൽക്കൽ എത്തിയ ശേഷം വീണ്ടും നിർത്തി.
“എന്തെങ്കിലും വേണമെങ്കിൽ വിളിച്ചാൽ മതി. എന്തും. “
എന്ന് പറഞ്ഞ് പുറത്തേക്ക് പോയി. മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദതയായി. ദൂരെയെങ്ങോ അണഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചിതയുടെ പുകയുടെ ഗന്ധം ഇപ്പോഴും കാറ്റിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിലും ദൂരെയായി
സ്ത്രീകളുടെ ഇടയ്ക്കിടെയുള്ള തേങ്ങലുകളും കേൾക്കാമായിരുന്നു.
ആദിത്യൻ പതുക്കെ മേശയ്ക്കരികിലെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു. തന്റെ മുന്നിലെ സമൃദ്ധമായ ഭക്ഷണത്തിലേക്ക് നോക്കി. രാവിലെ വരെ താൻ നീലകണ്ഠത്ത് മനയിലായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ മുറിയിൽ ഇരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പോകുന്നു.
ജീവിതം ഇത്ര പെട്ടെന്ന് മാറുമെന്ന് അവൻ ഒരിക്കലും കരുതിയിരുന്നില്ല.
അറിയാതെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ബാൽക്കണിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. അവിടെനിന്ന് നോക്കിയാൽ ഇരുണ്ട ആകാശത്തിനെതിരെ ദൂരെയുള്ള ചിതയുടെ തീ ഇപ്പോഴും കാണാമായിരുന്നു. അത് തന്റെ അച്ഛന്റെ ചിതയായിരുന്നു.
ആ മനുഷ്യനെക്കുറിച്ച് അവനറിയുന്നത് വളരെ കുറവാണ്. പക്ഷേ എന്തോ കാരണത്താൽ അവന് തോന്നി— ഈ വീട്ടിലെത്തിയതോടെ തന്റെ ജീവിതം ഒരു പുതിയ വഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു.
എന്തൊക്കെയോ കാര്യങ്ങൾ ഇനി അറിയാനിരിക്കുന്നു. ഇതുവരെ ആരും പറയാതിരുന്ന സത്യങ്ങൾ. ആ ചിന്ത മനസ്സിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ, പുറത്ത് എവിടെയോ ഒരു കാക്ക അസ്വാഭാവികമായി കരഞ്ഞു. ആദിത്യൻ അറിയാതെ ജനാലയിലേക്ക് നോക്കി.
അവൻ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. ആദ്യം അല്പം മാത്രം കഴിക്കാമെന്ന് വിചാരിച്ചെങ്കിലും വിശപ്പ് അവൻ കരുതിയതിലും കൂടുതലായിരുന്നു. ചോറും കറികളും കഴിഞ്ഞ് കോഴിവറുത്തതും രുചിച്ചു.
പിന്നെ അറിയാതെ പായസവും രണ്ടുവട്ടം വാങ്ങി. വളരെ കുഞ്ഞിഞ്ഞുനിന്ന് മുലകളുടെ വിടവും പ്രദർശിപ്പിച്ചു കാർത്യായനി വിളമ്പി. ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പുറത്തുള്ള ചിതയിൽ ഇപ്പോഴും തീ കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മുറിയിലാകട്ടെ സുഖകരമായ തണുപ്പ്. അവൻ കിടക്കയിൽ ഇരുന്നു. ഒരുനിമിഷം മാത്രം കണ്ണടയ്ക്കാമെന്ന് വിചാരിച്ചു. പിന്നെ ഒന്നും അറിഞ്ഞില്ല.
“ടക്… ടക്… ടക്…”
വാതിലിൽ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് ആദിത്യൻ ഉണർന്നത്. കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ ആദ്യം താൻ എവിടെയാണെന്ന് പോലും മനസ്സിലായില്ല. മുകളിൽ
കൊത്തുപണികളുള്ള മരക്കൂര.
ഭിത്തിയിൽ വലിയ ക്ലോക്ക്. വിശാലമായ മുറി. അപ്പോഴാണ് ഇന്നലെ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മവന്നത്. പുതുശ്ശേരി ഇല്ലം. അച്ഛൻ. ചിത. കണ്ണ് ഭിത്തിയിലെ ക്ലോക്കിലേക്ക് പോയി.
ഒമ്പത് മണി. സൂര്യൻ നന്നായി ഉദിച്ചുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ ഒരേ ചാട്ടത്തിന് എഴുന്നേറ്റു. വീണ്ടും വാതിലിൽ മുട്ടി.