മുറിയിലെ വായു പെട്ടെന്ന് തണുത്തതുപോലെ ആദിത്യന് തോന്നി.
“അപ്പോൾ അവർ മരിക്കാൻ തുടങ്ങി?”
“അതെ.”
“എല്ലാവരും?”
“പതിയെ.”
ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞു.
“നൂറ്റാണ്ടുകളായി ജീവിച്ചിരുന്ന ശക്തരായ ജീവികൾ ആദ്യമായി ഭയപ്പെട്ടു. അവരുടെ സംസ്കാരങ്ങൾ തകരാൻ തുടങ്ങി. വലിയ സഭകൾ ചേർന്നു. പരിഹാരങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചു. പുതിയ രീതികൾ പരീക്ഷിച്ചു. പക്ഷേ ഒന്നും ഫലിച്ചില്ല.”
ജനാലയ്ക്ക് പുറത്തുകൂടെ ഒരു കാക്ക പറന്നുപോയി.
“അവസാനം അവർ ഒരു
തീരുമാനം എടുത്തു.”
“ഭൂമി വിടുക?”
“അതെ.”
ഹരിഹരൻ തലയാട്ടി.
“ഇനി തങ്ങളെ പിന്തുണയ്ക്കാൻ കഴിയാത്ത ലോകത്ത് തുടരുന്നതിന് അർഥമില്ലെന്ന് അവർ കരുതി. സൂര്യന്റെ സ്വഭാവം യോജിക്കുന്ന മറ്റൊരു സ്ഥലം കണ്ടെത്തണം. അതുകൊണ്ട് പലരും യാത്രയായി.”
“എല്ലാവരും നല്ലവരായിരുന്നില്ലല്ലോ?”
“അതാണ് ദുരന്തം.”
ഹരിഹരന്റെ കണ്ണുകൾ ഇരുണ്ടു.
“മനുഷ്യരിൽ നല്ലവരും ചീത്തവരും ഉള്ളതുപോലെ അവരിലും ഉണ്ടായിരുന്നു. ചിലർ മനുഷ്യരെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. ചിലർ വെറുത്തിരുന്നു. ചിലർ മനുഷ്യരെ ദുർബലരായ മൃഗങ്ങളായി മാത്രമേ കണ്ടിരുന്നുള്ളൂ.”
അദ്ദേഹം മേശയിൽ വിരലുകൊണ്ട് പതുക്കെ തട്ടി.
“ഭൂമി വിടുന്നതിന് മുൻപ് അവരിൽ ചിലർ ഒരു പ്രതികാരം ചെയ്തു.”
“മനുഷ്യരോട്?”
“അതെ.”
“എന്തിന്?”
“ഈ ലോകം അവരെ ഉപേക്ഷിച്ചുവെന്നാണ് അവർ കരുതിയത്. അല്ലെങ്കിൽ മനുഷ്യരുടെ വളർച്ചയോട് അസൂയ തോന്നിയിരിക്കാം. യഥാർത്ഥ കാരണം ആർക്കും അറിയില്ല.”
ആദിത്യൻ അറിയാതെ ശ്വാസം പിടിച്ചു.
“അവർ എന്ത് ചെയ്തു?”
“രോഗങ്ങൾ.”
“രോഗങ്ങളോ ?”
“അതെ.”
ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞു.
“മനുഷ്യചരിത്രത്തിൽ മുമ്പ് കാണാത്ത ചില മഹാരോഗങ്ങൾ. അവയിൽ ചിലത് ശ്വാസകോശത്തെ ആക്രമിച്ചു. ചിലത് മനസ്സിനെ. ചിലത് ശരീരത്തെ. ചില സംസ്കാരങ്ങൾ പൂർണമായും ഇല്ലാതായി.
നഗരം മുഴുവൻ ഏതാനും മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ശ്മശാനങ്ങളായി മാറിയതായി രേഖകളുണ്ട്.”
ശേഷം അദ്ദേഹം പതുക്കെ മുന്നോട്ട് ചാഞ്ഞു.
“എന്നാൽ അവയിൽ ചിലതു പ്രത്യേകതകളുള്ളതായിരുന്നു.”
ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ പെട്ടെന്ന് ഏതോ മുന്നറിയിപ്പ് മുഴങ്ങി.
“രക്തത്തിലൂടെ പടരുന്ന ഒരു രോഗം.”
മുറി വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദമായി.
“ആദ്യം പനി. പിന്നെ ക്ഷീണം. ശേഷം ശരീരം വിചിത്രമായി മാറാൻ തുടങ്ങി. രക്തം ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്ന സ്വഭാവം മാറി. രോഗികൾക്ക് സാധാരണ ഭക്ഷണം മതിയാകാതെയായി.”
“പിന്നെ?”
“അവർക്ക് ഒരു വിശപ്പ്
മാത്രം ബാക്കി.”
ഹരിഹരന്റെ ശബ്ദം ഇപ്പോൾ മുറുമുറുപ്പായിരുന്നു.
“രക്തം.”
ആദിത്യന്റെ കഴുത്തിൽ ഒരു വിറയൽ കടന്നുപോയി.
“മനുഷ്യരക്തം.”
“അത്…”
“അതെ.”
ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞു.
“അവർ ജീവനോടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ജീവനില്ലായിരുന്നു. മനുഷ്യരായിരുന്നു. എന്നാൽ പൂർണമായ മനുഷ്യരായിരുന്നില്ല. അവരുടെ ശരീരത്തിന് അസാധാരണമായ ശക്തി ലഭിച്ചു. ഇരുട്ടിൽ കാണാൻ തുടങ്ങി.
കേൾവിശക്തി വർദ്ധിച്ചു. വാസന തിരിച്ചറിയാനുള്ള കഴിവ് ഭയാനകമായി ഉയർന്നു.”
“പക്ഷേ?”
“ഓരോ സമ്മാനത്തിനും വിലയുണ്ട്.”
അദ്ദേഹം ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് വീണ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നോക്കി.
“അവർക്കു സൂര്യപ്രകാശം സഹിക്കാനായില്ല.”
“അവരെയും?”
“അതെ.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“രോഗം സൃഷ്ടിച്ചത് ആ ജീവികളല്ലേ. ഒരുപക്ഷേ സ്വന്തം സ്വഭാവത്തിന്റെ വികൃതരൂപമാണ് അവർ മനുഷ്യരിൽ പതിപ്പിച്ചത്. ആർക്കറിയാം.”
അൽപസമയം കഴിഞ്ഞ് അദ്ദേഹം തുടർന്നു.
“സൂര്യപ്രകാശം അവരുടെ ചർമ്മത്തെ കത്തിച്ചു. ചിലർ നിമിഷങ്ങൾക്കകം മരിച്ചു. ചിലർക്ക് കുറച്ചുകൂടി പ്രതിരോധമുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അവസാനം സൂര്യൻ അവരുടെ ശത്രുവായി.”
“ആൾക്കാർ അവരെ എന്ത് വിളിച്ചു എന്ന് നിനക്ക് ഊഹിക്കാമോ?”
ഹരിഹരൻ അവനെ നോക്കി. ഇല്ല എന്നവൻ തലയാട്ടി. ഒരുത്തരം മനസ്സിൽ വന്നെങ്കിലും അതിനൊരു പൂർണതയില്ലാത്തതുപോലെ.
“ലോകത്തിന്റെ ഓരോ ഭാഗത്തും ഓരോ പേരുകൾ.”
“എന്തൊക്കെ?”
“രക്തപിശാചുകൾ. രാത്രിജീവികൾ. നിഴൽവേട്ടക്കാർ. പാശ്ചാത്യദേശങ്ങളിൽ പിന്നീടവർക്ക് വാംപയർ എന്ന് പേര് ലഭിച്ചു.”
ശേഷം അദ്ദേഹം ചെറുതായി ഇടവേള എടുത്തു.