ഹരിഹരൻ ജനാലയ്ക്കപ്പുറം നോക്കി. ദൂരെയായി മരങ്ങൾക്കിടയിൽ പള്ളിമേടയുടെ മേൽക്കൂര കാണാമായിരുന്നു.
“ഞാൻ നിന്നോട് ഒരു കഥ പറയാം.”
“കഥയോ?”
“അതെ. ഇപ്പോൾ അതിനെ സത്യമായി കാണേണ്ട. ഒരു കെട്ടുകഥ കേൾക്കുന്നതുപോലെ കേട്ടാൽ മതി. അതിനുള്ളിൽ വിശ്വസിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള കാര്യങ്ങളുണ്ടാകും. നീ പഠിച്ചിട്ടുള്ളതുമായി പൊരുത്തപ്പെടാത്ത കാര്യങ്ങളും ഉണ്ടാകും.
അതുകൊണ്ട് കേൾക്കുമ്പോൾ നിന്റെ അറിവിനെ ഉപേക്ഷിക്കണമെന്നല്ല ഞാൻ പറയുന്നത്. സംശയങ്ങൾ തലയിൽ സൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് കേൾക്കുക. കഥ തീർന്നശേഷം നിനക്കിഷ്ടമുള്ളത്ര ചോദിക്കാം.”
ആദിത്യൻ ഹരിഹരനെ സംശയത്തോടെ നോക്കി.
“എന്തിനെക്കുറിച്ചുള്ള കഥ?”
“ജീവനെക്കുറിച്ച്. മനുഷ്യരെക്കുറിച്ച്. മനുഷ്യർ ദൈവങ്ങളെന്ന് വിളിച്ച ചില ജീവികളെക്കുറിച്ച്.”
ആദിത്യന്റെ നെറ്റി ചുളിഞ്ഞു.
“ദൈവങ്ങളെന്ന് വിളിച്ച ജീവികളോ?”
ഹരിഹരൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ—ഇപ്പോൾ അതിനെ കഥയായി മാത്രം കേൾക്കാൻ.”
അദ്ദേഹം ഇരുന്നിരുന്ന മരക്കസേരയിൽ പിന്നിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. ജനാലയിലൂടെ വന്ന കാറ്റിൽ മുറിക്കുള്ളിലെ പഴയ താളിയോലകളുടെ ഗന്ധം പടർന്നു. പുറത്തുനിന്ന് ആരുടെയോ മന്ദസ്വരത്തിലുള്ള സംസാരം കേട്ടു.
പിന്നെ അതും അകന്നു. മുറിക്കുള്ളിൽ അവരിരുവരും മാത്രമായി.
“ഈ കഥ കേൾക്കുന്ന സമയത്തേക്ക് ഒരു കാര്യം സങ്കൽപ്പിക്കണം,” ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞു. “മനുഷ്യരുടെ ഭയത്തിനും ആശങ്കകൾക്കും ആശ്വാസം നൽകുന്നതിനായി അനവധി വിശ്വാസസംവിധാനങ്ങൾ കാലക്രമേണ രൂപപ്പെട്ടുവെന്ന് കരുതുക.
അതൊരു അവഹേളനമല്ല. ഇരുട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യന് ഒരു വിളക്ക് ആവശ്യമാണ്. മരണം മുന്നിൽ കാണുന്ന മനുഷ്യന് അതിനപ്പുറം എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെന്നൊരു പ്രതീക്ഷയും ആവശ്യമാണ്.
തന്നേക്കാൾ വലിയൊരു ശക്തിയുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ എന്തുചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ വിറയ്ക്കുന്ന മനുഷ്യന് ആ ശക്തിയുമായി സംസാരിക്കാനുള്ള ഒരു ഭാഷ വേണം. കഥയുടെ പരിധിയിൽ മാത്രം, വിശ്വാസങ്ങൾ ആ ഭാഷകളായിരുന്നുവെന്ന് കരുതുക.”
“ഏതു വലിയ ശക്തി?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
ഹരിഹരൻ ചിരിച്ചു.
“അതാണ് നീ അവസാനം വരെ കേൾക്കേണ്ടത്. ചോദ്യം നല്ലതാണ്. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അതിന് നേരിട്ട് മറുപടി പറഞ്ഞാൽ കഥയുടെ അർത്ഥം നഷ്ടപ്പെടും.”
ആദിത്യന് ആ മറുപടി ഇഷ്ടമായില്ല. എങ്കിലും അവൻ മിണ്ടാതിരുന്നു.
“വളരെ പണ്ടാണ്,” ഹരിഹരൻ ആരംഭിച്ചു. “മനുഷ്യർ എഴുത്ത് കണ്ടെത്തുന്നതിനും മുമ്പ്. ഇന്നത്തെ രാജ്യങ്ങൾക്കും അതിരുകൾക്കും നഗരങ്ങൾക്കും പേരുകൾക്കും മുമ്പ്. മനുഷ്യർ ചെറുകൂട്ടങ്ങളായി കാടുകളിലും നദീതീരങ്ങളിലും ഗുഹകളിലും ജീവിച്ചിരുന്ന കാലത്ത്. അന്ന് ഈ
ലോകത്തേക്ക് ചിലർ വന്നു.”
“എവിടെനിന്ന്?”
“അറിയില്ല.”
“ആകാശത്തിൽ നിന്നാണോ?”
“ഒരുപക്ഷേ. അതല്ലെങ്കിൽ മനുഷ്യന് സങ്കൽപ്പിക്കാനാവാത്ത മറ്റേതെങ്കിലും ലോകത്തിൽനിന്ന്. ചില പുരാതനരേഖകൾ അവർ നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിവന്നുവെന്ന് പറയുന്നു. മറ്റുചിലത് അവർ കാലത്തിന്റെ അതിരുകൾ കടന്നുവന്നവരാണെന്ന് പറയുന്നു.
വേറെ ചില രേഖകൾ നമ്മുടേതിനൊപ്പം നിലകൊള്ളുന്ന മറ്റൊരു തലത്തിൽ നിന്നാണ് അവർ പ്രവേശിച്ചതെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
“മറ്റൊരു തലമോ?”
“ഒരു മുറിയിൽ നീയും ഞാനും ഇരിക്കുന്നു. അതേ സ്ഥലത്ത് നമ്മുക്ക് കാണാനാവാത്ത മറ്റൊരു മുറിയുണ്ടെന്ന് സങ്കൽപ്പിക്കൂ. അവിടെയുള്ളവർക്ക് നമ്മെ കാണാൻ കഴിയില്ല.
നമുക്ക് അവരെയും കാണാൻ കഴിയില്ല. പക്ഷേ ചില വാതിലുകൾ തുറക്കുമ്പോൾ രണ്ടു മുറികളും ഒരേ സ്ഥലമാകും.”
ആദിത്യൻ ചിന്തിച്ചു.
“അങ്ങനെയുള്ള ഒരു വാതിലിലൂടെയാണോ അവർ വന്നത്?”
“അതും ഒരു സാധ്യതയാണ്. ഉറപ്പിച്ചു പറയാൻ തെളിവുകളില്ല. കാരണം അവരെക്കുറിച്ചുള്ള ആദ്യരേഖകൾ വാക്കുകളായിരുന്നില്ല. ചിത്രങ്ങളും ചിഹ്നങ്ങളുമായിരുന്നു. മനുഷ്യർ പിന്നീട് അവയ്ക്ക് അർത്ഥം നൽകി.
ആ അർത്ഥങ്ങൾ തലമുറകൾ കടന്നപ്പോൾ മാറുകയും ചെയ്തു.”
ഹരിഹരൻ മേശപ്പുറത്തുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ചെറുപെട്ടി തുറന്നു.