അവൾ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഞാൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. എന്റെ അവസ്ഥ ഞാൻ ആരോടും പറഞ്ഞിട്ടില്ലാത്തത് കൊണ്ട് ആര്ക്കും അറിയില്ലായിരുന്നു. അടുത്ത കൂട്ടുകാരികൾക്ക് പോലും അറിയില്ല. അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ ഒന്നും അവൾ പറയില്ലായിരുന്നു.
ഹും, വിചാരിക്കുമ്പോളൊക്കെ എന്റെ ഭർത്താവ് എന്റെ പൂറിൽ കുണ്ണ കേറ്റിത്തരും പോലും. എത്ര വലിയ കോമഡി.
“ശെരി, വേഗം വണ്ടിയെടുക്ക്, കുര്ബാന തുടങ്ങാറായി.”
ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ വണ്ടി എടുത്തു.
“എടി പെണ്ണേ, നാളെയല്ലേ നി പറഞ്ഞ ആ സേൽസ്മാന് സാധനങ്ങള് കൊണ്ടെത്തിക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞത്?” ആനി എന്നോട് ചോദിച്ചു.
അവളുടെ ചോദ്യം കേട്ടതും എന്താണെന്ന് അറിയില്ല, എന്റെ മനസ്സ് ത്രില്ലടിച്ചു പോയി.
“മ്മ്, അതേടി.” എന്റെ ഉത്സാഹം ഒളിപ്പിച്ച് കൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു.
“ശെരി, എന്റെ കാശ് ഞാൻ നിനക്ക് ജി പേ ചെയ്തേക്കാം. നി തന്നെ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങിച്ച് വച്ചാൽ മതി. നാളെ വൈകിട്ട് ഞാൻ വന്ന് എടുത്തോളാം.” അവള് പറഞ്ഞു.
“മ്മ്, ഓക്കെ.”
എന്റെ മറ്റു കൂട്ടുകാരികളും ഇത് തന്നെയാണ് എന്നോട് പറഞ്ഞത്. കാശും എനിക്ക് ജി പേ ചെയ്യു കഴിഞ്ഞു, നാളെ വൈകിട്ടോ പിറ്റേന്നോ വന്ന് സാധനങ്ങൾ എടുത്തോളാം എന്നുമാണ് അവരൊക്കെ പറഞ്ഞത്. അപ്പോ ഡാനിയല് വരുമ്പോ എന്റെ കൂട്ടുകാരികളെ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വിളിക്കേണ്ട കാര്യമില്ലെന്ന് വിചാരിച്ചപ്പോ… എന്തോ, എന്റെ മനസ്സ് പിന്നെയും എന്തിനോ ത്രില്ലടിച്ചു.
എന്തിനാണ് ഞാൻ ഇങ്ങനെ ത്രില്ലടിക്കുന്നതെന്ന് എനിക്കുതന്നെ മനസ്സിലായില്ല. എന്റെ തല വെട്ടിക്കുടഞ്ഞ് എന്റെ മനസ്സ് ഞാൻ ക്ലിയർ ചെയ്തു. എന്നിട്ട് ഞാനും ആനിയും കൊച്ച് വർത്തമാനങ്ങൾ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ വണ്ടി ഓടിച്ചു.
അങ്ങനെ കുര്ബാന കഴിഞ്ഞ് വരുന്ന വഴിക്ക് ഞങ്ങൾ പോത്തിറച്ചി വാങ്ങി. ശേഷം ആനിയും മോളെയും അവരുടെ വീട്ടില് തിരികെ വിട്ടിട്ട് ഞാനും കുട്ടികളും വീട്ടിലേക്ക് വന്നു. ജോസേട്ടൻ എന്നോട് സംസാരിക്കാതെ ഒഴിഞ്ഞുമാറിയാണ് നടന്നത്. പുള്ളി പ്രതീക്ഷിച്ച പോലെ ഞാൻ അങ്ങോട്ട് താങ്ങിച്ചെന്ന് സംസാരിക്കാനും പോയില്ല. രാവിലെ, ഉച്ച, രാത്രിയും, ഫുഡ് കഴിക്കുന്ന സമയം ജോസേട്ടൻ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് പോലും നോക്കിയില്ല.
രാത്രി റൂമിൽ കേറി ജോസേട്ടൻ കമിഴ്ന്നു കിടന്നു. ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ലൈറ്റ് ഓഫാക്കി പുറം തിരിഞ്ഞ് കിടന്നുറങ്ങി.
ജോസേട്ടന് അതിരാവിലെ പോകാനുള്ളത് കൊണ്ട് ഞാൻ വെളുപ്പിന് തന്നെ എഴുനേറ്റ് ജിമ്മും യോഗയും കഴിഞ്ഞ് പ്രാതല് ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്തു. അപ്പോഴും അദ്ദേഹം എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയില്ല, ഒന്നും മിണ്ടിയതുമില്ല. പക്ഷേ ഇനിയും എനിക്ക് മിണ്ടാതിരിക്കാൻ കഴിയാത്തത് കൊണ്ട് ഞാൻ അങ്ങോട്ട് കേറി സംസാരിച്ചു. അപ്പോ അതിനുള്ള മറുപടി തന്നു എന്നല്ലാതെ ജോസേട്ടന് ഒന്നുംതന്നെ ഇങ്ങോട്ട് ചോദിക്കുകയോ എന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കുയോ ചെയ്തില്ല.
ജോസേട്ടൻ റെഡിയായി കൃത്യം അഞ്ച് മണിക്ക് തന്നെ ഇറങ്ങി. പുള്ളി കാറിൽ കേറിയതും ഞാൻ ചെന്ന് ഗെയിറ്റ് തുറന്നിട്ടിട്ട് സൈഡിൽ മാറി നിന്നു. ജോസേട്ടൻ കാറോടിച്ച് വന്ന് എന്റെ അടുത്ത് നിര്ത്തി.
“ഞാൻ പോയ്ട്ട് വരാം, ഡെയ്സി.” ഒടുവില് ജോസേട്ടൻ എന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി നല്ല ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“ശെരി, ജോസേട്ടാ.”
“ഞാൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞത് പോലെ, ഞാൻ തിരികെ വരാൻ കുറഞ്ഞത് ഒരു മാസമെങ്കിലും ആകും, ഏറിയാൽ 7 ആഴ്ചയോ രണ്ട് മാസമോ ആയേക്കാം, ട്രെയിനിങ്ങും മറ്റും കാരണം ഞാൻ എപ്പോഴും ബിസിയായിരിക്കും. അതുകൊണ്ട്—”
“ഇല്ല, ഞാനായിട്ട് അങ്ങോട്ട് വിളിച്ച് നിങ്ങടെ ട്രെയിനിങ് മുടക്കില്ല.” ഇടക്ക് കേറി ഞാൻ പറഞ്ഞു.
അപ്പോ ജോസേട്ടന്റെ മുഖം വല്ലാണ്ടായിപ്പോയി. എന്തുപറയണമെന്നറിയാതെ പുള്ളി മിഴിച്ചിരുന്നത് കണ്ട് മനസ്സിന് വല്ലാത്തൊരു തൃപ്തി കിട്ടി.