പിടിച്ചു ഞെക്കി, കുലുക്കി, ഉഴിഞ്ഞ്, വായിലെടുത്ത് ചപ്പി നുണഞ്ഞ് — എങ്ങനെയെങ്കിലുമൊക്കെ അതിനെ ഉണര്ത്തിയെടുക്കുമായിരുന്നു. ആ സാധനം പിന്നെയും താഴ്ന്ന് പോകുന്നതിന് മുമ്പ് ജോസേട്ടൻ എങ്ങനെയൊക്കെയോ കളിച്ച് വെള്ളം കളഞ്ഞിട്ട് അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞ് കിടന്നുറങ്ങും.
ആ കളിയില് എനിക്ക് ഒട്ടും സുഖം കിട്ടില്ലെങ്കിലും മനസ്സിന് ചെറിയൊരു ആശ്വാസം കിട്ടിയിരുന്നു, അത്ര തന്നെ. എന്നിട്ടും ജോസേട്ടനെ ഞാൻ പൂര്ണമായി വെറുത്തില്ല. കുറ്റപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല, തള്ളിപ്പറഞ്ഞിട്ടുമില്ല.
ഒടുവില് ഞാൻ ഭയന്നത് തന്നെ സംഭവിച്ചു. 30 മാസത്തിന് മുമ്പ് ജോസേട്ടന്റെ സാധനം പൂര്ണമായി ചഞ്ഞുപോയി. ഞാൻ എന്ത് ചെയ്താലും എത്ര ശ്രമിച്ചാലും അത് ഉണരാതായി.
കഴിഞ്ഞ രണ്ടര കൊല്ലമായി ഒരിക്കല് പോലും ജോസേട്ടന് എന്റെ കൂടെ സെക്സ് ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല എന്നതാണ് നഗ്ന സത്യം. എന്റെ വികാരം മനസ്സിലാക്കി വിരൽ പോലും ഇട്ടുതന്നിട്ടില്ല. എന്തായാലും ആ സാധനം പൂര്ണമായി ചത്തു പോയി.
ട്രീറ്റ്മെന്റ് എടുക്കാമെന്ന് ഞാൻ എത്രയൊക്കെ കെഞ്ചി പറഞ്ഞിട്ടുംകൂടി പുള്ളിക്ക് പ്രശ്നമൊന്നുമില്ല എന്നും, ഡോക്ടറെ കാണിക്കില്ല എന്നും ജോസേട്ടൻ വാശിപിടിച്ചിരുന്നു.
പിന്നെ അവസാനമായി, ഇന്ന് ജോസേട്ടൻ എന്നെ പറഞ്ഞ ആ വൃത്തികെട്ട വാക്കുകൾകൂടി ആയപ്പോ എനിക്ക് എല്ലാം വെറുത്തുപോയി.
വെറും 33 വയസായ ഞാൻ സെക്സിനെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കേണ്ട ഘട്ടമൊക്കെ കഴിഞ്ഞുപോയി പോലും. പറച്ചില് കേട്ടാല് തോന്നും എന്നും രണ്ട് പ്രാവശ്യമെങ്കിലും കളിക്കുന്ന ആളാണെന്ന്.
എന്താണ് ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റ്? ഡെയ്ലി സെക്സ് വേണമെന്നാണോ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചത്? അല്ലല്ലോ. മാസത്തിൽ ഒരിക്കലെങ്കിലും വേണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നത് തെറ്റാണോ? മാസത്തില് പോട്ടെ, അതിന് കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും സാരമില്ല, പക്ഷേ വർഷത്തിൽ 8, 10 പ്രാവശ്യമെങ്കിലും കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ പോലും മതിയായിരുന്നു. അങ്ങനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ഏത് അര്ത്ഥത്തിലാണ് തെറ്റായി മാറിയത്…?!
വര്ഷത്തിന് ഒരിക്കല് പോലും കളിക്കാന് കഴിയാത്ത ആളാണ്, ഡെയ്ലി സെക്സ് ഇല്ലാതെ സമാധാനം കിട്ടില്ലേ എന്ന് എന്നെ പുച്ഛിച്ചത്..!! വേറെയും വൃത്തികേട് പറഞ്ഞ് എന്നെ അപമാനിച്ചത്. സെക്സ് ഇല്ലെങ്കിലും പോട്ടെ….., സ്വന്തം കുറ്റം മനസ്സിലാക്കുന്ന, എന്നോട് സമാധാനം പറഞ്ഞ് ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന, ഒരു നുള്ളെങ്കിലും ഭാര്യയെ ബഹുമാനിക്കുന്ന, സ്നേഹിക്കുന്ന ഭർത്താവ് ആയിരുന്നെങ്കില് പോലും ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ച് പോകുമായിരുന്നു. പക്ഷേ എന്റെ ഭർത്താവ് എന്ന വ്യക്തി വെറും വട്ടപ്പൂജ്യമാണ്.
ദേഷ്യവും സങ്കടവും എനിക്ക് സഹിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. മനസ്സ് വെന്തുരുകി പോയി.
എല്ലാം ചിന്തിച്ച് എനിക്ക് പിന്നെയും ദേഷ്യവും സങ്കടവും വന്നു. എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞുപോയി. എന്റെ വിധി എന്നല്ലാതെ വേറെ എന്ത് പറയാൻ.
ഉറക്കം വന്നില്ലെങ്കിലും ഞാൻ കണ്ണുകൾ അടച്ച് കിടന്നു. എത്ര നേരം ഓരോന്ന് ആലോചിച്ച് കിടന്നു എന്നറിയില്ല, ഒടുവില് ചിന്തിക്കാൻ പോലും ഒന്നുമില്ലാതെ വന്നപ്പോ എങ്ങനെയോ ഞാൻ ഉറങ്ങിപ്പോയി.
“മമ്മി…. മമ്മി….!! എണീക്ക് മമ്മി.” എന്റെ മോനും മോളും എന്നെ വിളിച്ചും കുലുക്കിയും എന്നെ ഉണര്ത്തി.
എനിക്ക് പെട്ടന്ന് നല്ല ദേഷ്യം വന്നു. കഴിഞ്ഞ രാത്രിയത്തെ സംഭവങ്ങൾ കാരണമാണെന്ന് മനസ്സിലായി. പക്ഷേ ആ ദേഷ്യം എന്റെ പാവം കുട്ടികളോട് കാണിക്കുന്നത് തെറ്റാണ്.
ദേഷ്യമൊക്കെ ഉള്ളിലൊതുക്കി എഴുനേറ്റ് എന്റെ കുട്ടികളെ നോക്കി ഞാൻ പുഞ്ചിരിച്ചു. രണ്ടും കുളിച്ചൊരുങ്ങി യൂണിഫോമുമിട്ട് സ്കൂളിൽ പോകാൻ റെഡിയായി നില്ക്കുകയാണ്.
എന്റെ ഭർത്താവ് റൂമിൽ ഇല്ലായിരുന്നു. പുള്ളി എന്നും 7 മണിക്കാണ് ജോലിക്ക് പോകുന്നത്.
ഞാൻ സാധാരണയായി അഞ്ച് മണിക്കാണ് എഴുനേൽക്കുന്നത്. ശീലമായത് കൊണ്ട് അലാറം പോലും എനിക്ക് ആവശ്യമില്ല. എഴുനേറ്റ് ഫ്രെഷായി യോഗയും ജിമ്മും കഴിഞ്ഞ് കുളിക്കും. ശേഷം അടുക്കളയില് കേറി ചായയും ബ്രേക്ക്ഫാസ്റ്റും ഉണ്ടാക്കി ജോലിക്ക് പോകാനുള്ള ജോസേട്ടന് ആദ്യം കൊടുത്ത് യാത്രയാക്കും.… പക്ഷേ കഴിഞ്ഞ രാത്രി നടന്ന പ്രശ്നങ്ങൾ കാരണം എന്റെ മനസ്സ് ചത്തത് പോലെയായി. അതുകൊണ്ട് സമയത്തിന് എഴുനേൽക്കാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.