ആ ഇത്താത്ത കുട്ടി, അവളെ വളക്കാൻ ഒക്കുമോ, ?!!” ” ശ്രീനാഥ് അവൻ കേൾക്കാൻ മാത്രം സൗണ്ടിൽ ചോദിച്ചു, “അവൾ ചെറിയ കുട്ടിയല്ലേടാ, !!”
മനസ്സിലുള്ളത് മറ്റൊന്നാണെങ്കിലും മനു അവൻറെ മുൻപിൽ നല്ല പിള്ള ചമഞ്ഞു,
” അല്ലല്ല, എൻറെ അനിയത്തിയുടെ ഫ്രണ്ട് ആണ്, ഒമ്പതില് പഠിക്കുന്നെ, നിങ്ങൾ തമ്മിൽ മൂന്നോ നാലോ വ്യത്യാസമേയുള്ളൂ,” ഒരു കണ്ടക്ടറുടെ പരിജ്ഞാനം പോലെ ശ്രീനാഥ്
മനുവിന്റെ മുന്നിൽ വിളമ്പി.
കൂടാതെ ശ്രീനാഥ് അവിടുത്തുകാരനാണ്, മനുവിന് അവളവിടെ അടുത്തുള്ളതാണ് എന്നറിഞ്ഞതും ഒരു ആശ്വാസം അവൻ്റെ ഉള്ളിൽ അലയടിച്ചു, ചിലപ്പോഴൊക്കെ വിരുന്ന് വന്നു പോകുമ്പോൾ ഇങ്ങനെ ബസ്സിൽ കാണാറുണ്ട്, ശനി ഞായർ ദിവസങ്ങളിൽ ആണ് ഇത് കൂടുതലായും കണ്ടുവരുന്നത്,
മനു അവൻറെ തലയുടെ സൈഡിൽ കൂടെ മുന്നോട്ട് നോക്കി, ആ പൂച്ച കണ്ണുകൾ അവൻറെ കണ്ണിലുടക്കി, അവൾ അവനെയും നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ആ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു മുല്ലപെട്ടുപോലത്തെ പല്ലുകൾ കാണിച്ച് ഒരു പുഞ്ചിരി വിടുന്നു, വല്ലാത്തൊരു സൗന്ദര്യം ആ ബസിലാകെ പടർന്നു പന്തലിച്ചു, ശ്രീനാഥിന്റെ ത്വക്കിൽ കുടുക്കിവെച്ച
ബാഗ് മനു വലിച്ചടുത്തു, കൂടെ ടിക്കറ്റ് പാഡും, ശ്രീനാഥിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു, മനു തൊട്ടടുത്ത സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്നും കയറിയ ആളുകളുടെ ടിക്കറ്റ് മേടിച്ചു കൊണ്ട് മുന്നോട്ടു പോയി, ബസ്സിന്റെ നടുക്കായി നിൽക്കുന്ന അവളുടെ അടുത്തുകൂടെ അവളെ കടന്ന് മുൻപോട്ടു പോകുമ്പോൾ ഒരു അത്ഭുതത്തോടെ
അവൾ അവനെ നോക്കി, കണ്ണുകളിൽ കുസൃതി നിറച്ച് കണ്ണുകൾ അവളെ നോക്കി ഒന്ന് ചുമ്മാ കണ്ണ് ചിമ്മി തുറന്ന് മുന്നോട്ട് നടന്നു, അവളുടെ ആ വെള്ളാരം കണ്ണുകളിൽ അത്ഭുതത്തിന്റെ തീനാളങ്ങൾ മനു തിരിച്ചറിഞ്ഞു, മുന്നിൽ ക്ലീനറുടെ തൊട്ടടുത്ത് ഉള്ള കമ്പിയിൽ ചാരി മനു സ്ത്രീകളോട് ടിക്കറ്റിന്റെ
ക്യാഷ് വാങ്ങുന്നതിനോടൊപ്പം ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അവളെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു, ബസ് മുന്നോട്ടുപോകുന്നതിനോടൊപ്പം ബസ്സിൽ തിരക്ക് കൂടി വന്നു, മനു ടിക്കറ്റുകൾ മുറിച്ച് നൽകി തൻറെ ജോലി ചെയ്യുന്നതിനോടൊപ്പം അവളെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് പിന്തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു, ഒരു സമയം പുറകിൽ നിന്നും മുൻപോട്ട് പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ തിരക്കു കാരണം അവളുടെ അടുത്തെത്തി
മനു
പതിയെ നിന്നു, അവളുടെ കണ്ണുകൾ അപ്പോഴും വിടർന്ന് തന്നെ നിൽക്കുന്നുണ്ട്, ‘ഇവനെന്താ റബ്ബേ ഇവിടെ നിന്നത് “എന്നുള്ള ഒരാന്തൽ അവളിൽ മനു തിരിച്ചറിഞ്ഞു, അവളുടെ തൊട്ടു മുൻപിൽ ഉമ്മയും സഹോദരിയും എല്ലാം ഉണ്ട്, കൊച്ചു പെണ്ണാണ് ഒമ്പതാം ക്ലാസിൽ എത്തിയതേയുള്ളൂ, മനു ഒരിക്കൽ കൂടി ചിരിച്ചുകൊണ്ട്
അവളെ നോക്കി തന്റെ ജോലിയിൽ മുഴുകി, ഒന്ന് സംസാരിക്കുകയോ പരസ്പരം ഒന്ന് പരിചയപ്പെടാനോ ആ സന്ദർഭമോ സാഹചര്യമോ അനുകൂലമല്ലായിരുന്നു, എങ്കിലും മാവൂർ റോഡ് എത്തിയപ്പോൾ അവൾ അവിടെ ഒരു സീറ്റിൽ ഇരുന്നു, ബസ്സിലെ ആളുകളെല്ലാം ഏകദേശം ഇറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു, ഉമ്മയെ നോക്കുമ്പോൾ മുൻപിലാണ് ഉള്ളത്, പറ്റിയ സന്ദർഭം
എന്ന് കരുതി അവളുടെ പേര് ചോദിക്കാൻ മുന്നോട്ട് നടന്നപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് ആ ഉമ്മയുടെ ശബ്ദം മനുവിന്റെ കാതിൽ എത്തി,
” മോനെ … കെഎസ്ആർടിസിക്ക് വേറെ സ്റ്റോപ്പ് ഉണ്ടോ, ?!” ”
” ഇല്ലത്താ … നിങ്ങൾക്ക് മാവൂർ ഇറങ്ങിയാൽ പോരായിരുന്നോ,?! രഞ്ജിത്ത് അവരോട് ചോദിച്ചു
“മോനൊന്നിവിടെ നിർത്തിത്തരാവോ,!!?” അവർ കരുണയോടെ സിദ്ദിഖിനെ നോക്കി, അല്ലെങ്കിലും പെണ്ണുങ്ങൾ ചോദിച്ചാൽ പെട്ടെന്ന് അറിയുന്ന മനസ്സുള്ള സിദ്ദിഖ് അവിടെ നിർത്തി കൊടുത്തു, പുറകിലേക്ക് നോക്കി വെള്ളാരം കണ്ണുള്ള സുന്ദരി പെണ്ണിനെയും ആ ഉമ്മ കൈകാട്ടി വിളിച്ചു, അത്തറിന്റെ മണമുള്ള ആ പെൺകുട്ടി അവൻറെ അരികിലൂടെ കണ്ണുകളിൽ
പുഞ്ചിരി കോരിയിട്ട് അവനെയും കടന്നു മുൻപോട്ടു പോയി, ബസ്സ് നിർത്തിയതും എല്ലാവരും ഇറങ്ങി, അവസാനം ഇറങ്ങിയ അവളുടെ “ഒരു നോട്ടം” എൻ്റെ റബ്ബേ ചുറ്റിലുള്ളതൊന്നും കാണാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥ”, മനു മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു, ബസ്സ് മുൻപോട്ട് ചലിക്കുന്നതോടൊപ്പം