അപർണയെ അതുൽ ഇങ്ങനെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ കാരണം അപർണയെപ്പറ്റി കോളേജിൽ പരന്നിട്ടുള്ള എരിവും പുളിയും ചേർത്ത കഥകൾ ആണ്. കാണാൻ സുന്ദരിയൊക്കെയാണെങ്കിലും ഇത്തിരി ഇളക്കമുള്ള കൂട്ടത്തിലാണെന്നാണ് പൊതുവേയുള്ള സംസാരം. അതിന്റെ ഒക്കെ സത്യാവസ്ഥ എന്താണെന്ന് ദൈവത്തിനു മാത്രമേ അറിയൂ. എന്തായാലും അവളെപ്പറ്റി ഒരു ഡസനോളം കഥകളെങ്കിലും അതുലും കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
കോളേജിലെ പല സീനിയർ ചേട്ടന്മാരുമായും അവൾക്ക് നല്ല അടുപ്പമുണ്ടത്രേ. ചിലരുമായി രാത്രിയിൽ മണിക്കൂറുകളോളം വീഡിയോ കോൾ ചെയ്യാറുണ്ടെന്നും, കോളേജിലെ വിജനമായ സ്ഥലങ്ങളിൽ ആൺകുട്ടികളോടൊപ്പം കണ്ടിട്ടുണ്ടെന്നുമൊക്കെയാണ് കഥകൾ. ഒരിക്കൽ മെക്കാനിക്കലിലെ ഏതോ ചേട്ടനോടൊപ്പം കോളേജിന്റെ പുറകിലുള്ള പഴയ വർക്ക്‌ഷോപ്പിനടുത്ത് വച്ച് ആരോ കണ്ടെന്നും, മറ്റൊരിക്കൽ സിവിലിലെ ഒരു ചേട്ടനുമായി എന്തോ പ്രശ്നമുണ്ടായെന്നുമൊക്കെ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
ഇങ്ങനെയുള്ള കഥകൾക്ക് കോളേജിൽ ഒരു പഞ്ഞവുമില്ല.
പ്രത്യേകിച്ച് കാണാൻ കൊള്ളാവുന്ന പെൺകുട്ടികളെപ്പറ്റിയാണെങ്കിൽ പിന്നെ പറയുകയും വേണ്ട. ഒരാണും പെണ്ണും ഒരുമിച്ച് രണ്ടുതവണ സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടാൽ മതി, മൂന്നാമത്തെ ദിവസം അവർ പ്രേമത്തിലായിരിക്കും. നാലാമത്തെ ദിവസം അവർ ചെയ്യാത്ത കാര്യങ്ങൾ വരെ നാട്ടുകാർ പറഞ്ഞുണ്ടാക്കും.
അതുലിനും ഇതൊക്കെ അറിയാവുന്നതാണ്. എന്നാലും അപർണയെപ്പറ്റി കേട്ട കഥകളെല്ലാം വെറും നുണകളാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാനും അവന് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
‘ഇത്രേം പേര് ഇത്രേം കഥകൾ പറയണമെങ്കിൽ എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ കാണാതിരിക്കുമോ..? തീയില്ലാതെ പുകയുണ്ടാവില്ലല്ലോ..’
അവൻ മനസ്സിലോർത്തു.
പക്ഷേ അപർണയെ നേരിട്ട് നോക്കുമ്പോൾ അങ്ങനെയൊന്നും തോന്നുന്നില്ല. നല്ല ഐശ്വര്യമുള്ള മുഖം. കണ്ടാൽ ഒരു പാവം പെൺകുട്ടിയെപ്പോലെയുണ്ട്. മുഖത്ത് എപ്പോഴും ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയും.
‘അല്ലെങ്കിലും മുഖത്ത് നോക്കി ആരുടെയെങ്കിലും സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റുമോ..’
അതുൽ സ്വയം ചോദിച്ചു.
എന്തായാലും ഇതൊക്കെ അവളുടെ വ്യക്തിപരമായ കാര്യങ്ങളല്ലേ. ഈ കേൾക്കുന്നതൊക്കെ സത്യമാണെങ്കിൽ അവൾ അവളുടെ ജീവിതം അടിച്ചുപൊളിച്ച് സുഖമായി ജീവിക്കുന്നു. ബാക്കിയുള്ളവന്മാർ അവളുടെ കഥയും പറഞ്ഞ് വീട്ടിൽ പോയി വാണവും വിട്ടിരിക്കും. അത്ര തന്നെ..
അതുൽ മനസ്സിലോർത്തു.
അവൻ ഒന്നുകൂടി അപർണയെ നോക്കി.
‘എന്നാലും ഈ ചേച്ചിയെപ്പറ്റി പറയുന്നതിലൊക്കെ എത്രത്തോളം സത്യമുണ്ടാവും..?’
അവന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും ആ സംശയം വന്നു.
കേട്ടുകേൾവികളെ വിശ്വസിക്കേണ്ടതില്ലെന്നു തീരുമാനിച്ചെങ്കിലും അതൊക്കെ അറിയാനുള്ള ഒരു കൗതുകം അവന്റെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു.
“അപ്പൂ!”
അവളുടെ പുറകിൽ നിന്നത് രാഹുലാണെന്ന് അതുലിന് തിരിച്ചറിയാൻ അധികം സമയം വേണ്ടിവന്നില്ല. മെക്കാനിക്കൽ ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിലെ ഫൈനൽ ഇയർ വിദ്യാർത്ഥിയാണ്. കോളേജിലെ ചില പരിപാടികളിലൊക്കെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ നേരിട്ട് പരിചയമൊന്നുമില്ല.
രാഹുലിനെ കണ്ടതും അപർണയുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരി വിടർന്നു.
“ആ എത്തിയോ..
ഞാൻ കരുതി നീ കോളേജ് ബസ്സിൽ പോയി കാണും എന്ന്..”
“ആഹാ ഇപ്പോ അങ്ങനെ ആയോ.. നീയല്ലേ പറഞ്ഞെ ഇന്നിതിൽ വരാൻ..” അവൻ അവളുടെ ചെവിക്കരികിൽ പോയി പതിയെ പറഞ്ഞു..
“ഓ അപ്പൊ ഞാൻ പറഞ്ഞതോണ്ട് മാത്രം ആണോ വന്നേ..?”
അവൻ അവളുടെ ചെവിയിൽ എന്തോ സ്വകാര്യം പറഞ്ഞു..
അപർണ ചിരിച്ചു.
‘എന്തോ സ്പെല്ലിങ് മിസ്റ്റേക്ക് ഉണ്ടല്ലോ..’ അതുൽ മനസ്സിൽ കരുതി..
രാഹുൽ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങിനിന്നു. ബസിൽ നല്ല തിരക്കുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ സ്റ്റോപ്പിലും ആളുകൾ കയറുന്നതല്ലാതെ ഇറങ്ങുന്നവർ വളരെ കുറവാണ്. കണ്ടക്ടർ ഇടയ്ക്കിടെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങാൻ വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ട്. ഇനി എങ്ങോട്ട് നീങ്ങാനാണെന്ന് അതുലിന് മനസ്സിലായില്ല.
രാഹുലും അപർണയും പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. രണ്ടുപേരും നല്ല പരിചയമുള്ളവരാണെന്ന് സംസാരത്തിൽനിന്നുതന്നെ മനസ്സിലാകും. ഇടയ്ക്കിടെ അപർണ ചിരിക്കുന്നുണ്ട്. രാഹുൽ എന്തോ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ അവന്റെ കൈയിൽ ചെറുതായൊന്ന് നുള്ളി.