ഷവറിൽ നനയുമ്പോ അവളുടെ മനസ്സിൽ ഇനി വരാൻ പോകുന്ന നാളുകളെ കുറിച്ചോർത്തപ്പോൾ അവൾക്ക് എന്തെന്നില്ലാത്ത ആഹ്ലാദം തോന്നി. രതിമൂർച്ചകളുടെ കൊമ്പും കുഴൽ വിളിയും അവളുടെ മനസിലേക്ക് വന്നണയുമ്പോൾ കാർത്തിക്കിന്റെ ആവേശവും തന്നോടുള്ള മോഹവും എത്രയുണ്ടെന്നവളോർത്തു. പിയേഴ്സ് സോപ്പ് തേച്ചുകൊണ്ട് കൈയും കാലും മുഖവും നനയിച്ചു. തുടയിടുക്കിൽ കാർത്തിക്കിന്റെ പ്രേമസായൂജ്യം അവൾ കഴുകുമ്പോ തനിക്കിന്നലെ എത്രവട്ടമാണ് രതിമൂര്ച്ഛയുണ്ടായതെന്നവളോർത്തു.
മനസ് നിറഞ്ഞുകൊണ്ട് നനഞ്ഞ മുടി ടവ്വലിൽ ചുറ്റി, ചുണ്ടിലൊരു മൂളിപ്പാട്ടുമായി ബെഡ്റൂമിലേക്ക് കാലെടുത്തുവെച്ചതും ബാത്റൂമിലെ അരികിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന കാർത്തിക് അവളെ പിന്നിലൂടെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവളെ പൊക്കി പഞ്ഞിമെത്തയിലേക്കിട്ടു…..
പക്ഷെ കനി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അരികിൽ കിടന്ന കാർത്തിക്കിന്റെ നഗ്നമായ ശരീരത്തിലേക്കമര്ന്നു. അവളുടെ തുടവരെ മാത്രം മറച്ചിരുന്ന ടവലിനു അവളുടെ മാറിടങ്ങളെ മറക്കാൻ ആവുമായിരുന്നില്ല, അത് കാർത്തിക്കിന്റെ നെഞ്ചിൽ ഉരുമ്മി കിടന്ന നിമിഷം.
“ചെക്കാ ….ഉറങ്ങിയില്ലേ നീ??”
കാർത്തിക്കിന്റെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കിയാണ് കനിയത് ചോദിച്ചത്, അവളുടെ ഈറൻ മുടിയിഴകളിലൂടെ വെള്ളം ഒറ്റി ഒറ്റി ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു ….
“എന്നെക്കൂടാതെ എന്തിനാ ഒറ്റയ്ക്ക് കുളിച്ചെ ??”
“ആഹാ …അതിപ്പോ തുടങ്ങി ആ ശീലം…..”
“ഞാനന്ന് കണ്ടില്ലേ ഒരു സ്വപ്നം ….അതിൽ അങ്ങനെയായിരുന്നു…..”
“ശോ….”
“അതിനിപ്പോ എന്താ ….”
“ചേച്ചിയുടെ ദേഹത്തു എത്ര കാക്കപുള്ളിയുണ്ട് എനിക്കറിയാം…”
“എങ്കിൽ പറ എത്രയുണ്ട് …”
“11…..”
“ഛീ ….ഇങ്ങനെയൊരു സാധനം, മാറങ്ങോട്ട്”
“എല്ലാം പറഞ്ഞപോലെ ചെയ്തു തരികയും വേണം …..എന്നിട്ട് വല്ലാത്ത സാധനം, ഇനി പറ …ഞാനൊന്നും ചെയ്യില്ല!!!!”
“അയ്യടാ, നോക്കിയേ എന്തൊരു കള്ള ലക്ഷണമാണെന്ന്, ഇന്നലെ വൈകീട്ട് നീയെന്നെ ചെയ്തത് അമ്മ കണ്ടോ ആവൊ ….നീയതെകുറിച്ചു വല്ലോം ഓർക്കുന്നുണ്ടോ ?.”
“കണ്ടു കാണും…ഉറപ്പല്ലേ….”
“നിനക്ക് പേടിയില്ലേ കാർത്തി ….”
“പേടിയൊക്കെയുണ്ട്, പക്ഷെ …. എന്തോ പ്രേമിക്കുമ്പോ ഒരു ധൈര്യമൊക്കെ കിട്ടുന്നുണ്ട് അതാവാം ….”
“ഓ ഒരു വല്യ കാമുകൻ വന്നേക്കുന്നു ….”
“എന്താ സംശയം!”
“മാറങ്ങോട്ട് ….” കാർത്തിക്കിനെ നെഞ്ചിൽ നിന്നും മാറ്റിക്കൊണ്ട് കനി വാർഡ്രോബ് തുറന്നു സാരിയെടുത്തു ഉടുത്തു.
*****************
കുളിച്ചു കസവു സാരിയുടുത്തു തലയിൽ തോർത്തും കെട്ടിക്കൊണ്ടു പൂജാമുറിയിൽ നിന്നും വിളക്ക് വെച്ചുകൊണ്ട് പ്രാർഥിക്കുന്ന കനിയെ രേവതി ഒരു നോക്ക് നോക്കി. കനിയുടെ മുഖത്തെ പ്രസാദം കണ്ടതും രേവതിയ്ക്കെല്ലാം മനസിലാക്കാമായിരുന്നു.
“അച്ഛനെവിടെ അമ്മെ ….”
“പുറത്തു പോയിരിക്കയാണ് ….”
രേവതിയുടെ നെറ്റിയിൽ ചന്ദനം ഇട്ടുകൊണ്ട് കനി അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോ, രേവതി കനിയുടെ കൈപിടിച്ചുകൊണ്ട് സോഫയിലേക്കിരുത്തി.
“മോളെ … അമ്മയ്ക്കെല്ലാം അറിയാം, അവനെ നിനക്ക് പിരിയാനാവില്ലെങ്കിൽ വേണ്ട. പക്ഷെ ….”
“ഇല്ലമ്മേ…..എനിക്കവനെ ഇനി ഒരിക്കലും മകനായി കാണാനാകില്ല.”
നാണത്തോടെ തലകുനിച്ചു ചിരിക്കുന്ന കനിയുടെ മുഖം ഉയർത്തിയപ്പോൾ രേവതി അവളുടെ കണ്ണിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി. കനിയുടെ ഇടുപ്പിൽ നുള്ളികൊണ്ട് രേവതി അവളെയൊന്നു നോവിച്ചു.
“അവനോടു നീയെല്ലാം പറഞ്ഞോ അപ്പൊ?!!” പേടിച്ചുകൊണ്ട് രേവതിയത് ചോദിച്ചപ്പോൾ..
“ഇല്ലമ്മേ… അതൊരിക്കലും ഞാൻ പറയില്ല, എനിക്കതിനു കഴിയില്ല….”
“ആഹ് മോളെ ഈ കാര്യത്തിൽ ഉപദേശിക്കാനോ തിരുത്താനോ എനിക്കാവില്ല, മോള് ചെയുന്നത് ശെരിതന്നെയാണ് എന്ന് വിശ്വസിക്കാനാണിഷ്ടം.. പക്ഷെ അച്ഛനോട്…”
“അച്ഛൻ സ്വയം അറിഞ്ഞോട്ടെ അമ്മെ…”
“ഹം…”
അവർക്കൊരിക്കലും എതിർക്കാനാവില്ലെന്നു മാത്രമല്ല, പ്രകൃതിയുടെ വിധി അതാണ്, ഒരിക്കൽ അവളെ തീരാ ദുഖത്തിലേക്ക് തള്ളിവിട്ട അതെ ജീവൻ തന്നെ അവളുടെ കളിയും ചിരിയും മുഖത്ത് കൊണ്ടുവരുമ്പോ നോക്കി നിൽക്കാൻ മാത്രമേ രേവതിയ്ക്കയുള്ളു.