അതിൽ എന്തായാലും വീണു. തന്റെ പദ്ധതി വിജയിച്ചു എന്ന സന്തോഷത്തിൽ പ്രജിത മൂത്രപുരയിലേക്ക് നടന്നു.
സ്ത്രീകൾക്കും പുരുഷന്മാർക്കും പ്രത്യേകിച്ച് തിരിച്ച ടോയ്ലറ്റ് അല്ല അതെന്ന് പ്രജിതക്ക് മനസ്സിലായി. ഓരോന്നിനും ഓരോ ഡോർ ഉണ്ട് പക്ഷേ യൂറോപ്പ്യൻ ക്ലോസറ്റ് ആയത് കൊണ്ട് അടിയിൽ അല്പം ഉയർത്തിയുള്ള തിരിവ് ആണ്.
അപ്പുറത്ത് ഇരിക്കുന്നവരുടെ കാലുകൾ കാണാൻ പറ്റുന്ന രീതിയിൽ ഉള്ള ടോയ്ലെറ്റുകൾ.
എന്തായാലും മൂത്രശങ്കയുണ്ടായിരുന്ന പ്രജിത ഒരെണ്ണത്തിൽ കേറി സാരി പൊക്കി നിന്നു. ക്ലോസെറ്റിൽ ഇരിക്കാൻ അവൾക്ക് ഒരു മടി തോന്നി. പതിയെ സീറ്റ് കവർ ഉയർത്തി വെച്ച് അവൾ നിന്ന് പെടുക്കാനായി ശ്രമം തുടങ്ങി.
തൊട്ടടുത്തുള്ള ടോയ്ലറ്റിൽ രവി ഉണ്ടായിരുന്നത് പ്രജിത അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അപ്പുറത്ത് കയറുന്നത് പ്രജിത ആണെന്ന് അറിഞ്ഞ രവി അനക്കമുണ്ടാക്കാതെ പതുങ്ങി ഇരുന്നു. സാരി പൊക്കി നിൽക്കുന്ന പ്രജിതയുടെ പ്രതിഫലനം മുന്നിലുള്ള സ്റ്റീൽ പാത്രത്തിൽ പ്രതിഫലിച്ചു
ഒരു വികൃതമായി രീതിയിൽ കാണുന്നത് നോക്കി രവി തന്റെ ജെട്ടിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് നരച്ച മുടിയുള്ള കുണ്ണ പുറത്തെടുത്തു.
തന്റെ കയ്യിലേക്ക് പതിയെ തുപ്പിയിട്ട് അയാൾ തന്റെ കുലച്ചു നിൽക്കുന്ന കരികുണ്ണയിലേക്ക് പിടിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും പ്രജിത “ഷർർർർർ….” എന്ന ശബ്ദത്തോടെ പെടുപ്പ് തുടങ്ങി.
വട്ടപാത്രത്തിൽ കാണുന്ന വികൃതമായ പ്രജിതയുടെ തുടയിടുക്കും കറുത്ത രീതിയിൽ കാണുന്നത് പൂറുമെന്ന് സങ്കൽപ്പിച്ചു രവി തന്റെ കുണ്ണയിൽ രണ്ടു കൈ കൊണ്ടും നീട്ടിയുഴിഞ്ഞു.
മൂത്രം ചീറ്റി ഒഴിക്കുന്നതിന്റെ ശബ്ദം അയാളുടെ സിരകളിൽ തുളച്ചു കേറി. അതേ ആവേശത്തോടെ വാർദ്ധക്യ പ്രായമുള്ള രവി കുണ്ണയിൽ കൈ കുഴച്ചു അടിച്ചു.
അപ്പോഴേക്കും പ്രജിത മൂത്രമൊഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ് കഴുകിയിട്ടു പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി പോയിരുന്നു. വാണം മുഴുവിപ്പിക്കാൻ പറ്റാത്തതിന്റെ നീരസത്തിൽ രവിയും പതിയെ തന്റെ കുണ്ണയെ ജെട്ടിക്കുള്ളിലാക്കി വെളിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി.
നിരാശനോടെ പുറത്തിറങ്ങിയ രവി പതിയെ നടന്ന് ബസ്സിനടുത്തേക്ക് എത്തി. പ്രജിതയെ അവിടെയൊന്നും കാണുന്നില്ല എന്നുള്ളത് അയാൾ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.
“സാറെ നമുക്ക് ഇവിടുന്ന് വല്ലതും കഴിച്ചിട്ട് കേറാം. അല്ലെങ്കിൽ ഇനിയും നിർത്തി കേറണ്ട ഇനിയിപ്പോ കഴിച്ചാൽ പിന്നെ ഒറ്റ വിടക്കം മതിയല്ലോ.” അശോകൻ വന്ന് രവിയോട് പറഞ്ഞു.
“എന്നാൽ പിന്നെ അങ്ങനെ ആകട്ടെ…” രവി അത് സമ്മതിച്ചു കൊണ്ട് അവരുടെ ഒപ്പം അടുത്തുള്ള ഹോട്ടലിലേക്ക് കയറി.
രവി തന്നെ ആയിരുന്നു തമിഴിൽ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് ആഹാരം ഓർഡർ ചെയ്തത് ഒക്കെ. കഴിക്കാൻ നേരം പ്രജിത മക്കളോട് ഒപ്പം ഇരുന്ന് കഴിക്കുന്നത് രവി കണ്ടു.
മനഃപൂർവമുള്ള അവഗണന ആണെന്ന് രവിക്ക് മനസ്സിലായി. എന്തോ അവളുടെ ഉള്ളിൽ കുറ്റബോധം തോന്നിയിരിക്കുന്നു. ബസ്സിലെ ഇരുട്ടിൽ
നിന്ന് വെട്ടത്തിലേക്ക് എത്തിയപ്പോൾ ചിന്തകളിൽ വിവേകം വരുന്ന ഒരു സാധാരണ വീട്ടമ്മയുടെ സ്ഥിരം രീതി.
ചൂടാറും മുന്നേ മെരുക്കിയില്ല എങ്കിൽ കുടുംബ ബന്ധങ്ങളുടെ ചുറ്റുപാടും തെറ്റും ശരിയും ചിന്തിച്ചു വഴുതി പോകുന്ന രീതിയിലുള്ളവൾ. അതുകൊണ്ട് ചിന്തിക്കാൻ അവസരം കിട്ടുന്നതിന് മുന്നേ മെരുക്കിയെടുക്കണം എന്ന് രവി മനസ്സിൽ ദൃഢ നിശ്ചയം നടത്തി.
കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും കൈ കഴുകി ഇറങ്ങി. പ്രജിത അപ്പോഴും അകത്തെ വാഷിംഗ് ഏരിയയിൽ തന്നെ ആയിരുന്നു. പതിയെ വിളിക്കാനായി രവി അവിടേക്ക് എത്തിയതും പല്ല് തേച്ച് കഴുകി തന്റെ ഹാൻഡ്ബാഗിൽ ബ്രഷ് ഇടുന്ന പ്രജിതയെ കണ്ടു.
“വരുന്നില്ലേ പ്രജിതേ…” രവി പുറകിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“ദാ വരുന്നു സാറെ… പിള്ളേരെല്ലാം കേറിയാ…?”
“പിന്നല്ലാതെ പെട്ടെന്ന് വന്നേ…” രവി തിടുക്കം കാണിച്ചു.
ഉടനെ പ്രജിത രവിയോടൊപ്പം നടന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്നു.
“ആഹാരം എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു പ്രജിതേ…? ഇഷ്ടമായോ?” രവി ചോദിച്ചു.