അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു പിടിച്ചു തന്റെ ചുണ്ടുകൾ ചപ്പി വലിക്കുന്ന വ്യക്തിയിൽ പൂർണമായി വഴങ്ങി. ചുണ്ടുകളിൽ ചുണ്ടുകൾ ചേരുന്ന മൃദുലമായ സുഖം അവൾ ആസ്വദിച്ചു നിന്നു.
ഏതോ ഒരു പൊതുസ്ഥലത്ത് രഹസ്യമായി തന്റെ അച്ഛന്റെ പ്രായമുള്ള വ്യക്തി തന്റെ ഭർത്താവ് കുറച്ച് അകലെയുള്ളപ്പോൾ കാമുകഭാവത്തോടെ ചുംബിച്ചു സുഖിപ്പിക്കുന്ന സുഖത്തിൽ അവൾക്ക് സ്ഥലകാല ബോധം പോയി മറഞ്ഞിരുന്നു.
തന്റെ വയറിലും ഇടുപ്പിലും ചേർത്ത് പിടിച്ചു കരവലയത്തിലാക്കി ചുണ്ടുകൾ മാറി മാറി ഉറുഞ്ചി കൊണ്ട്
തുപ്പലുകൾ കൈമാറുന്നത് അവൾക്ക് പ്രത്യേക അനുഭൂതി നൽകി.
ശ്വാസത്തിന്റെ പിരിമുറുക്കത്തിൽ മനസ്സില്ല മനസ്സോടെ അവർ ചുണ്ടുകളെ വേർപ്പെടുത്തി. രണ്ടുപേരും തമ്മിൽ മത്സരിച്ച് പകർന്നിരുന്ന തുപ്പല് നൂല് പോലെ അവരുടെ ചുണ്ടുകളിൽ വലിഞ്ഞു നിന്നു.
തണുത്ത മഞ്ഞിൽ പ്രജിതയുടെ മൂക്കിന് താഴെ വിയർപ്പ് മണികൾ തെളിഞ്ഞു നിന്നു. സ്ഥലകാലം തിരികെ എത്തിയ പ്രജിത നാണവും താൻ അനുവാദം കൊടുത്ത ഈ സഹസികതയും ഓർത്ത് ഭയം ഉള്ളിലേക്ക് ഇരച്ചു കേറി.
“എന്താ പ്രജിതേ ഒന്നും മിണ്ടാത്ത…? പേടിച്ചു പോയോ?” നിശബ്ദതയിൽ കുരുങ്ങി നിൽക്കുന്ന പ്രജിതയോട് രവി ചോദിച്ചു.
“സാറെ നമ്മൾ… എനിക്ക്….” വാക്കുകൾ പുറത്ത് വരാതെ പ്രജിത വിക്കി.
“എന്തരെടി പെണ്ണേ… നിനക്ക് എന്നെ ഇഷ്ടം അല്ലേ… അതോ ഇത് ഇഷ്ടമായില്ലേ…” രവി ഞെട്ടലിൽ നിൽക്കുന്ന പ്രജിതയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.
“എനിക്കൊന്നും അറിഞ്ഞൂടാ സാറെ… എനിക്ക് ആകെ പേടിയാകുന്നു…” കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി കൊണ്ട് രവിയുടെ നെഞ്ചിൽ മുഖം ചേർത്ത് പ്രജിത വിതുമ്പി.
“അയ്യേ ഇതെന്തോന്ന് കൊച്ചു പിള്ളേരെ പോലെ മോങ്ങുന്നത്? നിനക്ക് എന്തരിന് പേടി?” പ്രജിതയുടെ മനസിക തളർച്ചയിൽ തന്നിലേക്ക് കുറച്ചു കൂടി ചേർത്ത് പിടിച്ചു ചൂട് പകർന്ന് കൊണ്ട് രവി ചോദിച്ചു.
“തെറ്റല്ലേ സാറെ ഞാൻ ചെയ്തത്… ആരെങ്കിലും കണ്ടിരുന്നു എങ്കിൽ എന്റെ അണ്ണനും പിള്ളേരും ഒക്കെ…” വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങി കൊണ്ട് പ്രജിത കണ്ണുനീർ ഒലിപ്പിച്ചു.
“ദാണ്ടേ ഇങ്ങോട്ട് നോക്കിയാണ് നീ… നിന്നെപ്പോലൊരു പെണ്ണ് കിടന്ന് കഷ്ടപ്പെട്ട് പണിയെടുക്കുന്നതിന്റെ നന്ദി പോയിട്ട് ഒരു നല്ലവാക്ക് എങ്കിലും നിന്റെ കെട്ട്യോനോ പിള്ളേരോ പറയാറുണ്ടോ…
മക്കൾക്ക് പോലും അച്ഛനെ മതി…
ഒരു നിമിഷം നീ മൂത്രമൊഴിക്കാൻ പോയപ്പോൾ കാത്ത് പോലും നിൽക്കാതെ സ്വന്തം കാര്യം നോക്കി പോകുന്നവരെ ആണോ നീ ഇങ്ങനെ കരുതലോടെ നോക്കുന്നത്…
എന്റെ പ്രജിതേ… എനിക്ക് നിന്റെ ഭാരങ്ങൾ താങ്ങാൻ തോന്നി… നിന്റെ ഈ കഷ്ടപ്പാടുകൾ എനിക്ക് കാണാനുള്ള കണ്ണുണ്ട് കാരണം ഞാനും ഇതുപോലെ കുറേ കഷ്ടപ്പെട്ടതാണ്.
അന്ന് എനിക്കും സമൂഹത്തിലെ തെണ്ടികളെ ഭയന്ന് ഇരിക്കേണ്ടി വന്നു. പക്ഷേ ഞാൻ അതിൽ തന്നെ പേടിച്ചിരുന്നില്ല… നമ്മൾക്ക് ആശ്വാസം കിട്ടുന്നത് നമ്മൾ ചെയ്യാതെ ഇരുന്നിട്ട് ആർക്ക് വേണ്ടിയാ…
ഈ നന്ദി ഇല്ലാത്തവർക്ക് വേണ്ടിയോ? നിനക്ക് ഞാൻ വെറും ഒരുത്തനായി തോന്നിയോ… അതോ എന്റെ പ്രായമാണോ പ്രശ്നം?” രവി പ്രജിതയുടെ ഉള്ള് ഉലയ്ക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ നിരത്തി.
“അതേ അതേ ഞാൻ വെറും ഒരു പാവത്തന്ന സാറെ… ഞാൻ പെറ്റുവളർത്തിയ പിള്ളേർക്കോ കാലത്ത് മുതൽ നടുവൊടിഞ്ഞു പണി എടുത്ത് വീട് നോക്കി അടുക്കളക്കാര്യങ്ങൾ അറിയിക്കാതെ കൊണ്ട് പോകുന്ന അണ്ണനോ എന്നെ ഒരു മനുഷ്യനായി പോലും പരിഗണിക്കാറില്ല.
എന്നും ഒരാൾ ചെയ്യുന്നു അത്ര തന്നെ എന്റെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ ഒന്നും അവർ ആരും കാണുന്നില്ല… എന്റെ ചെറിയ സന്തോഷം പോലും അവർക്ക് പുച്ഛമാണ്…
അവർക്കൊക്കെ വേണ്ടിയല്ലേ ഞാൻ എന്റെ ശരീരവും സമയവും മുഴുവൻ കളഞ്ഞ് പണിയെടുക്കുന്നത്. അതും ഒരു പരാതിയും പറയാതെ… തൊഴിലുറപ്പ് കഴിഞ്ഞ് വന്നിട്ട് അണ്ണന്റെ തുണി കഴുകുന്നത് തന്നെ നടുവേദന എടുത്തിട്ടാണ്…
എന്നിട്ട് ആ പിള്ളേരോട് ഇത്തിപൂലം തൈലം ഇട്ട് തരാൻ പറഞ്ഞാൽ അവൾക്കുമാർക്ക് ഫോണിൽ കുത്താനെ നേരമുള്ളൂ. ഇന്നലെ കണ്ട സാറ് വരെ ഓർത്ത് എനിക്ക് ബ്രഷ് വാങ്ങി