“നമ്മുടെ നാട്ടിലെ പോലെ പബ്ലിക് ടോയ്ലറ്റ് ഒക്കെ ഇവിടെയുണ്ടോ എന്ന് സംശയമാണ് പ്രജിതേ… വാ നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും പരിഹാരമുണ്ടോ എന്ന് നോക്കാം…” രവി പ്രജിതയേം കൂട്ടി ആളൊഴിഞ്ഞയിടത്തേക്ക് നടന്നു.
“ദേ അവിടെ ഇരുട്ടത്ത് ആരും കാണില്ല നീ പോയി പെടുത്തിട്ട് വാ… ഞാൻ ആരെങ്കിലും വരുന്നോ എന്ന് നോക്കാം…” വഴിയരികിലെ കടക്കൾക്ക് പിറകിൽ തിരക്കില്ലാത്ത ഒരിടം കാണിച്ചു കൊണ്ട് രവി പറഞ്ഞു.
“അയ്യേ… തൊടിയിൽ തൂറാനും പെടുക്കാനും പോകുന്ന കാലം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞില്ലേ… എനിക്കൊന്നും വയ്യാ അവിടെ ഇരുന്ന് പെടുക്കാൻ.” പ്രജിത അല്പം നാണക്കേട് പോലെ പറഞ്ഞു.
“എന്റെ പ്രജിതേ നാട്ടുകാര് മുഴുവൻ നോക്കി നിന്നപ്പോഴാ പൂറിൽ വിരലിട്ട് കളിച്ചത്. അതിനേക്കാൾ ആണോ ഈ കുറ്റി ഇരുട്ടിൽ പെടുക്കാൻ ഇരിക്കുന്നത്.
നീ നിന്ന് വാചകമടിക്കാതെ പോയിട്ട് വാ…” രവിസാറിന്റെ
ആ പറച്ചിൽ ശരിയാണെന്ന് പ്രജിതക്ക് തോന്നി.
പിന്നെ രവിസാർ ആരെങ്കിലും വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കുമെന്ന് ഉള്ളത് ഓർത്ത് അവൾ ഇരുട്ടുള്ള ഭാഗത്തേക്ക് നടന്ന് പോയി കുത്തിയിരുന്നു. തന്റെ കുടം കമിഴത്തിയത് പോലെയുള്ള കുണ്ടികളെ കുന്തിച്ചു പിടിച്ച് സാരിയും പാവാടയും പൊക്കി നെയ്പ്പൂറിൽ നിന്നും മൂത്രം ചീറ്റിച്ചു.
കഴുകാനൊന്നുമില്ലാതെ പാവാടത്തുമ്പ് കൊണ്ട് പൂറ് തുടച്ചിട്ട് ഷെഡ്ഢി ഇല്ലാതെ പ്രജിത സാരിയും താഴ്ത്തിട്ട് നടന്ന് തിരിച്ചു വന്നു.
“കഴിഞ്ഞോ…?” രവി ചോദിച്ചു.
“ഓ… ഉച്ചക്ക് തന്നെ പോണമെന്നു കരുതിയതാ… ഇപ്പോഴായപ്പോൾ പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ വയ്യാതെ ആയിപോയി അല്ലെങ്കിൽ റൂമിൽ ചെന്നിട്ടെ പോകുക ഉള്ളായിരുന്നു…” ഒരു ആശ്വാസത്തിൽ പ്രജിത പറഞ്ഞു.
“നിനക്ക് കാവൽ നിന്നത് കൊണ്ട് മൂത്ര സീൻ നഷ്ടപ്പെട്ടു.” രവി നഷ്ടബോധത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“അയ്യേ പെടുക്കുന്നത് കാണാനും കൊതിയാ…?” പ്രജിത നാണവും സംശയവും ചേർത്ത് ചോദിച്ചു.
“പിന്നല്ലാതെ… പെണ്ണുങ്ങൾ പെടുക്കുന്നത് മാത്രമല്ല… വേറെ പലതും ചെയ്യുന്നത് ഒക്കെ കാണാൻ അടിപൊളി അല്ലേ…”
“അയ്യേ… എന്തൊക്കെ വൃത്തികേട് ആണ് ഈ സാറിത് പറയണത്.”
“വൃത്തികേട് ഒക്കെ നീ കാണാൻ പോകുന്നതേ ഉള്ളൂ എന്റെ പൂറി…” രവി തന്റെ കുണ്ണയൊന്ന് പാന്റിന് മുകളിലൂടെ ഉഴിഞ്ഞു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
രവിസാറിന്റെ പൂറി എന്നുള്ള വിളി പ്രജിതയുടെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും കഴപ്പ് കൂട്ടി. പെണ്ണിനെ സ്നേഹത്തോടെ തെറിവാക്കുകൾ കൊണ്ട് അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നത് അവളോടുള്ള കഴപ്പിന്റെ സൂചമാണെന്ന് ഒരു നാട്ടിൻപുറത്തക്കാരിയുടെ ബുദ്ധിയിൽ അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.
എന്തൊക്കെയാണ് ഇനി രവിസാർ തനിക്ക് കാണിക്കാൻ പോകുന്ന കഴപ്പുകൾ എന്നോർത്ത് അവൾക്ക് ആകാംഷ കൂടി. അവൾ കണ്ണുകളിൽ കാമത്തിന്റെ തീക്ഷണ വരുത്തി
കൊണ്ട് രവിസാറിനെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
“വാ നേരം ഇരുട്ടി… നിന്റെ കെട്ട്യോനേം പിള്ളേരേം കണ്ട് പിടിച്ച് മുറിയിൽ എത്തണ്ടേ… എന്നിട്ട് വേണം റൂം ശരി ആയോ എന്നറിയാൻ…”
പ്രജിതയുടെ തോളിൽ കൈയിട്ടു ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് രവി പറഞ്ഞു.
പതിയെ പ്രജിത രവിസാറിന്റെ കൈകളിൽ കെട്ടിപിടിച്ചു കൊണ്ട് മുന്നിലേക്ക് നടന്നു. കുറച്ച് മുന്നോട്ട് നടന്നതും ദൂരെ പിള്ളേരുടെ മലയാളം സംസാരവും ചിരിയും കേട്ട് പ്രജിത ആ ഭാഗത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.
തന്റെ മക്കളും ബാക്കി പിള്ളേരും അവിടെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് ഉടനെ പ്രജിത രവിസാറിന്റെ കൈകൾ തോളിൽ നിന്നും എടുത്ത് മാറ്റി.
“ദോണ്ടേ സാറെ പിള്ളേര് അവിടെ നിൽക്കുന്നുണ്ട്… ഇനി മര്യാദക്ക് പോകാം അല്ലെങ്കിൽ പിള്ളേര് കാണും…” പെട്ടെന്ന് പ്രജിതയുടെ മാറ്റം കണ്ട് രവി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അങ്ങോട്ട് നടന്നു.
“പിള്ളേരെ അച്ഛനെ കണ്ടില്ലേ…” പ്രജിത നടന്ന് അവരുടെ അടുത്തയിട്ട് ചോദിച്ചു.
“നമ്മളൊന്നും കണ്ടില്ലേ…” അനുഷ ലാഘവത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“ഹോ… അല്ലെങ്കിൽ അച്ഛനെ നോക്കുന്നത് എന്തിന് അച്ഛന്റെ പൈസക്ക് ഞണാൻ മാത്രം മതിയല്ലോ…” ഉള്ളിലെ കർക്കശക്കാരിയായ അമ്മയായി കൊണ്ട് പ്രജിത പറഞ്ഞു.