23 വർഷത്തെ ദാമ്പത്യ ജീവിതത്തിൽ തന്നെ സുഖിപ്പിക്കുക എന്നൊരു ചിന്തയിൽ മാത്രം അശോകൻ ഇതുവരെ ചെയ്തിട്ടില്ല എന്നതും അവൾക്ക് ഓർമ്മകളിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു.
അശോകണ്ണന്റെ ഇഷ്ടം ആയിരുന്നു തന്റെയും അല്ലാതെ തനിക്കായി ഒന്നില്ലായിരുന്നു. ഇപ്പോഴിതാ ഒരു അന്യപുരുഷൻ അതുമൊരു വയസൻ തന്നെ മാത്രം സുഖിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
തന്റെ മക്കളുടെ അച്ഛനെ അല്ലേ താനിങ്ങനെ താരതമ്യം ചെയ്ത് താഴ്ത്തുന്നത് എന്ന് ഓർത്തപ്പോൾ ഉള്ളിലൊരു നോവ്വ് പൊടിഞ്ഞെങ്കിലും പൂറിലെ സുഖത്തിൽ അവൾ കണ്ണുകളടച്ചു കൊണ്ട് അത് രസിച്ചു.
അപ്പോഴേക്കും ഊഞ്ഞാലിന്റെ വേഗത കുറയുന്നത് രവിക്ക് മനസ്സിലായി. തങ്ങളുടെ റൗണ്ട് അവസാനിപ്പിക്കാൻ സമയമായി എന്നറിഞ്ഞ രവി തന്റെ കഴപ്പൻ പ്രവർത്തിയിൽ നിന്നും വിടങ്ങുന്നത് ഓർത്ത് വിഷമിച്ചു.
“കഴപ്പി… സുഖിച്ചത് മതി… ദാണ്ടേ റൗണ്ട് തീർന്നു.” രവി പറഞ്ഞു
“അയ്യോ…” സുഖം മുറിഞ്ഞതിന്റെ നീരസം തോന്നിയെങ്കിലും, സ്വബോധം തിരികെ എത്തിയപ്പോൾ എന്തൊക്കെയാ കാണിച്ചത് എന്ന് ഓർത്ത് പ്രജിതക്ക് ജാള്യത തോന്നി.
പ്രജിത തന്റെ സാരിയും പാവാടയും പിടിച്ചു താഴ്ത്തിയിട്ടു. ഷെഡ്ഢി നോക്കിയപ്പോൾ രവിസാർ പോക്കറ്റിൽ വെയ്ക്കുന്നത് കണ്ട് അവൾക്ക് നാണചിരി വന്നു.
ഓരോരുത്തരെ ആയി ഊഞ്ഞാലിൽ നിന്നും ഇറക്കി. അവരുടെ കൂപ്പും കറങ്ങി
താഴെ എത്തിയപ്പോൾ അവരും ഇറങ്ങി. വീണ്ടും രവിസാറിന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് പ്രജിത നടത്തം തുടങ്ങി.
“എന്തൊരു ഒലിപ്പെടി നിന്റെ പൂറിന്, അത്രക്ക് കഴച്ചിരുന്നിട്ട് ആണോ നീ വലിയ വർത്താനം ഒക്കെ പറഞ്ഞത്…?” നടക്കുന്നതിനിടയിൽ രവി പ്രജിതയോട് ചോദിച്ചു.
“എന്റെ സാറേ… ഞാനും ഇതിപ്പോ നല്ലപ്പാ കണ്ടത്… ഇളയ പെണ്ണിനെ പെറ്റ ശേഷം പിന്നെ അങ്ങനെ പരിപാടി ഒന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. അങ്ങനെ അങ്ങനെ അത് അങ്ങ് നിന്ന്.
ഇടക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലും അണ്ണന് മൂക്കുമ്പോൾ വന്ന് അടിക്കും ഒഴിക്കും അത്ര തന്ന. കുറ്റം പറയാൻ പറ്റോ… എത്രയെന്നു പറഞ്ഞാലും പത്തിരുപ്പത്തിമൂന്ന് വർഷം കൊണ്ട് കണ്ട് കണ്ട് അങ്ങ് മടുത്തായിരിക്കും.
അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ അണ്ണനും തളർന്നു അല്ലേ വരുന്നത്… ഞാൻ ആണെങ്കിൽ ഇങ്ങനെ വയറും ഇറങ്ങി മൊലേം തൂങ്ങി നിക്കുമ്പോൾ പിന്നെ എങ്ങനെ കുണ്ണ പൊങ്ങാനാ…
അണ്ണനും മടുത്ത് ഞാനും മറന്ന്.” പ്രജിത തന്റെ ഭർത്താവിനെ കുറ്റംപറയാതെ രീതിയിൽ കാര്യങ്ങളെ അവതരിപ്പിച്ചു.
“ഓ കെട്ട്യോനോട് എന്തൊരു സ്നേഹം പെണ്ണിന്… എന്നാലും എന്റെ കുണ്ണക്ക് നിന്നെ കാണുമ്പോൾ സുന്ദരി ആയിട്ട് ആണല്ലോ തോന്നുന്നത്… അശോകൻ വെള്ളമടിച്ചു മൊത്തം പോയി കാണുമെടി…”
രവി അശോകനെ കുറിച്ച് പ്രജിത പറഞ്ഞത് അത്ര പിടിക്കാതെ പറഞ്ഞു.
“അത് ചെലപ്പോ ശരി ആയിരിക്കും… പിന്നെ ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ സാറേ എനിക്ക് അങ്ങനെ കൊതിയൊന്നും തോന്നിയിട്ടില്ല…” തന്റെ കാമുകനെയും പിണക്കാതെ പ്രജിത മറുപടി പറഞ്ഞു.
“എന്റെ പ്രജിതേ… കൊതി തോന്നണമെങ്കിൽ നല്ല രുചി അറിയണം എന്നാലേ വീണ്ടും വീണ്ടും കൊതി തോന്നൂ… എന്തായാലും ഇനി നിന്നെ ഞാൻ നല്ല
കൊതിച്ചി ആക്കും…
നല്ലപോലെ നീ രുചി അറിയാൻ കിടക്കുന്നതെ ഉള്ളൂ…”
രവിസാറിന്റെ ആ വാക്കുകൾ പ്രജിതയിൽ ഒരു ആവേശം നിറച്ചു. അറിയാത്തത് അറിയാൻ പോകുന്നു എന്നുള്ള ചിന്ത അവളുടെ പൂറിനെ വീണ്ടും തുടിപ്പിച്ചു.
ഷെഡ്ഢി ഇല്ലാതെ നടക്കുമ്പോൾ പൂറിൽ നിന്നും കൊതിവെള്ളം അലിഞ്ഞു തുടകളിൽ പറ്റി വഴുവഴുപ്പിക്കുന്നത് പ്രജിതക്ക് ഒരു സുഖം തോന്നിപ്പിച്ചു.
വൈകുന്നേരം കഴിഞ്ഞ് സന്ധ്യയുടെ ഇരുട്ട് പടർന്നു തുടങ്ങി. വഴിയോര കടകളെല്ലാം പലപല നിറത്തിലുള്ള വെട്ടം കത്തിച്ചു മിന്നി നിന്നു. കൗമാരക്കാരായ കമിതാക്കളെ പോലെ പ്രജിതയും രവിസാറും കൈകൾ കോർത്ത് പിടിച്ചു ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ നടന്ന് കാഴ്ചകൾ കണ്ടും തൊട്ടുരുമ്മിയും നടന്നു.
“എനിക്ക് ഒന്ന് പെടുക്കാൻ പോണം സാറേ… എന്താ ഒരു മാർഗ്ഗം?” പ്രജിത ചോദിച്ചു.