എല്ലാരും കഴിക്കാനായി ആഹാരം വരുന്നതും കാത്ത് ഇരുന്നു. അപ്പോഴേക്കും രവിയുടെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു മെസ്സേജ് വന്ന ശബ്ദം കേട്ട് രവി ഫോൺ എടുത്തു നോക്കി.
“ഞാനൊന്ന് ബാത്റൂമിൽ പോയിട്ട് വരാം… നിങ്ങൾ ഈ സ്ഥലം പിടിച്ചു ഇട്ടേക്ക്…” എന്ന് പറഞ്ഞ് രവി പതിയെ എണീച്ച് ബാത്റൂമിലേക്ക് പോയി.
ബാത്റൂമിൽ കേറി പാന്റ് താഴ്ത്തി ജെട്ടിക്ക് ഉള്ളിൽ നിന്ന് തന്റെ മുഴുത്ത കരിങ്കുണ്ണയുടെ ഫോട്ടോ എടുത്തു. ശേഷം ‘ബെർത്ത് ഡേ സമ്മാനം ആയിട്ട് ഇത് കൊടുക്കെടി അമ്മാമ്മ പൂറി’ എന്നൊരു മെസ്സേജോടെ ആ ഫോട്ടോ അയച്ചു.
ശേഷം പതിയെ നടന്ന് പ്രജിതയുടെയും അശോകന്റെയും അടുത്ത് വന്ന് പഴയതുപോലെ ആഹാരം കഴിക്കാനായി ഇരുന്നു.
***
IV
തമിഴ് നാട്ടിൽ മലയാളി ഹോട്ടൽ എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും പച്ചരി ചോറ് ആണ് കൊണ്ട് വന്നത് എന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായി.
എന്തായാലും സാമ്പാറും കൂട്ടി അവരത് കഴിച്ചു തുടങ്ങി.
എതിർവശത്തിരിക്കുന്ന രവിസാറിനെ കള്ളച്ചിരിയോടെ ഇടക്കിടക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പ്രജിതയും ആഹാരം കഴിച്ചു.
കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞ് അവർ വീണ്ടും ചുറ്റിക്കാണാനായി ഇറങ്ങി. സ്ഥിരം പല്ലവി പോലെ അശോകൻ കിളിയോടൊപ്പം രഹസ്യമായി മദ്യപ്പിക്കാൻ ഒഴിഞ്ഞ സ്ഥലത്തേക്ക് പോകുന്നത് നോക്കി പ്രജിത നിന്നു.
അനുഷയും അരുണിമയും കുഴപ്പമില്ല എന്ന് കണ്ണുകൊണ്ട് കാണിച്ചിട്ട് അവരുടെ ലോകത്തേക്ക് അവരും പോയി. കാത്ത് നിന്നത് പോലെ രവിസാർ പ്രജിതയുടെ അടുക്കലേക്ക് നടന്നെത്തി.
“എന്തെരടി നോക്കി നിക്കണത്…? അശോകൻ വീണ്ടും ചാരായം കുടിക്കാൻ പോയാ…?” രവി ചോദിച്ചു.
“പിന്നല്ലാതെ അങ്ങേർക്ക് വേറെ എന്തോന്നു ചിന്താ…” നെടുവീർപ്പോടെ പ്രജിത പറഞ്ഞു.
“ഒന്ന് ആലോചിച്ചാൽ അതാ നല്ലത്… എനിക്ക് ഈ സുന്ദരി പൂറിയോട് ഒത്തു ഇങ്ങനെ നടക്കാമല്ലോ…”
“ഹോ ഏത് നേരവും വായിൽ ഇതേ വരോളോ… എന്റെ പൊന്ന് കിളവാ…” പ്രജിത എന്ന ഭാര്യയിൽ നിന്ന് അവിഹിതത്തിന്റെ കള്ള കാമുകിയായികൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു.
“നിന്നെപ്പോലൊരു കൊഴുത്ത ചരക്കിനെ കണ്ടാൽ പിന്നെ എങ്ങനെയാടി മിണ്ടാതെ മൂടി പൊത്തി ഇരിക്കാൻ പറ്റുന്നത്…”
“ഈ സാറിന്റെ ഒരു കാര്യം… അത്രക്ക് ഒക്കെ ഉണ്ടോ കൊളെസ്ട്രോൾ പിടിച്ചു ഇരിക്കുന്ന ഞാൻ…” ചരക്കെന്നുള്ള അഭിസംബോധന ചെറിയ രീതിയിൽ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു കൊണ്ട് അവൾ ചോദിച്ചു.
“എടീ പ്രജിതേ നിന്റെ കൊളെസ്ട്രോൾ ഉരുക്കാൻ അല്ലേ ഞാൻ ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത്… കിളവൻ എന്ന് വിളിച്ചിട്ട് കിളവന്റെ പവർ നീ കാണാൻ കിടക്കുന്നതെ ഉള്ളൂ…”
“ശോ… ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന് പറയാതെ ആരെങ്കിലും ഒക്കെ കേൾക്കും… അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ ഞാൻ മുട്ടി നിൽക്കുക ഒന്നുമല്ല…” നാണം കൊണ്ട്
പ്രജിത പറഞ്ഞു.
“മുട്ടി നിൽക്കുന്നില്ല എങ്കിൽ നിന്നെ മുട്ടിപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് അറിയാം… വാ നടക്കാം…” എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് രവി പ്രജിതയുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു കമിതാക്കളെ പോലെ വീണ്ടും കൊടൈക്കനാൽ കാഴ്ചകളിൽ കഴപ്പുകൾ കാണിക്കാനായി ഇറങ്ങി.
കാഴ്ചകൾ കണ്ട് നടക്കുന്നതിനിടയിൽ മയിൽപീലികൾ വിൽക്കുന്ന ഒരു കട കണ്ടു. ഉടനെ രവി അതിൽ നിന്നും ഒരു മയിൽപീലി വാങ്ങി പ്രജിതക്ക് കൊടുത്തു.
പറയാതെ തന്നെ തനിക്ക് ഇതൊക്കെ വാങ്ങി തരുന്ന രവിസാറിനെ അവൾ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കി നിന്നു.
“ഇതെന്തിനാ ഇപ്പോ മയിൽപീലി… ഞാൻ എന്തര് ബുക്കിൽ വെച്ച് വിരിയിപ്പിക്കാൻ കൊച്ചു കൊച്ചാണോ?” വെറുതെ ഒരു കൊഞ്ചലിൽ പ്രജിത ചോദിച്ചു.
“അതൊക്കെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാം പ്രജിതേ… ബുക്കിൽ വെച്ചോ പൂറ്റിൽ വെച്ചോ നമുക്ക് വിരിയിക്കാം…” രവി തന്റെ സ്വതസിദ്ധമായ വാക്കുകളാൽ മൊഴിഞ്ഞു.
“സരസ്വതി വിളയാടുന്ന വാ തന്ന കിളവാ നിങ്ങളുടേത്…” തെറിവാക്കുകൾ ഒരു ബഹുമാന്യനായ വ്യക്തിയുടെ വായിൽ നിന്ന് കേൾക്കുന്നത് പ്രജിതയുടെ ഉള്ളിൽ ചെറിയ തിരയിളക്കം ഉണ്ടാക്കുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി.
“ഓ തമ്പുരാട്ടിക്ക് പിടിച്ചില്ലായിരിക്കും… നിന്റെയൊക്കെ വാ ഞാൻ കേക്കാത്തത് ആണല്ലോ…”