പേർക്കും കൂടി ഒരു മുറിയിൽ കിടക്കാം… ഇതുപോലെ ഉള്ള അവസ്ഥയിൽ ഒക്കെ ചെറിയ അഡ്ജസ്റ്റ് ഒക്കെ ചെയ്യണ്ടേ…
എന്നും വീട്ടിലെ പോലെ സുഖിച്ചു കിടക്കാൻ പറ്റുമോ…” അശോകൻ പറഞ്ഞു.
“ആ അങ്ങനെ എങ്കിൽ കുഴപ്പമില്ല അല്ലേ… പ്രജിതക്ക് കുഴപ്പമില്ലല്ലോ അല്ലേ…?” രവി സമ്മതിച്ചു കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞ് പ്രജിതയോടും ചോദിച്ചു.
സ്വന്തം ഭർത്താവ് അടുത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ തന്നെ കഴപ്പ് കാണിക്കാനായി ഭാര്യയോട് അനുവാദം ചോദിക്കുകയും അതിന് മുൻകൈ എടുത്ത ഭർത്താവിനെയും ഓർത്ത് പ്രജിത വല്ലാത്ത അവസ്ഥയിൽ നിന്നു.
“അവൾക്ക് ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല സാറേ… ഞാൻ പറയുന്നത് തന്നെയാ അവളുടേം ഇഷ്ടം അതുകൊണ്ട് നമുക്ക് ഇടയിൽ അങ്ങനെ ചോദിച്ചു അനുവാദം വാങ്ങലൊന്നുമില്ല…
എന്റെ മനസ്സാ അവൾക്കും…” അശോക്കണ്ണൻ സ്വന്തം ഇഷ്ടങ്ങളാണ് തനിക്കുമെന്നും താനും അണ്ണനും ഒറ്റമനസ്സുള്ളവർ ആണെന്നുമുള്ള പ്രസ്താവന കേട്ട് മനസ്സിൽ വന്ന പുച്ഛം മറച്ചു പിടിച്ചു അതേയെന്ന് തലയാട്ടി ചിരിച്ചു.
പ്രജിതയുടെ ചിരിക്ക് പിന്നിലെ രഹസ്യം മനസ്സിലായ രവിയും ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അശോകൻ തന്നെ തനിക്ക് തന്ന അവസരത്തെ കുറിച്ചോർത്ത് മനസ്സിൽ വക്രമായി ചിരിച്ചു.
“ഇനിയെന്ന എല്ലാരും ബാഗുകൾ ഒക്കെ എടുത്തോണ്ട് വാ, നമുക്ക് മുറിയിൽ കൊണ്ട് വെച്ചിട്ട് കഴിക്കാൻ പോകാം.” അശോകൻ കുട്ടികളോടായി പറഞ്ഞു.
“ഹാ ഹാ ഫോണും കുത്തി നിൽക്കാതെ പോയി പെട്ടെന്ന് എടുത്തോണ്ട് വാ പിള്ളേരെ…” പ്രജിതയും മക്കളോടായി പറഞ്ഞു.
പിള്ളേരൊക്കെ പോയി ബാഗുകളുമായി തിരിച്ചെത്തി, പ്രജിതയുടെ ബാഗും രവിസാറിന്റെ ബാഗും അരുണിമയും അനുഷയും എടുത്തിരുന്നു. അവരുടെ കൈയ്യിൽ നിന്നും ബാഗുകൾ വാങ്ങി എല്ലാരും കൂടി മുകളിലെ മൂന്നാം നിലയിലേക്ക് നടന്നു.
അവിടെയുള്ള മുറിയുടെ
താക്കോൽ സർവീസ് ബോയ് കൊണ്ട് വന്ന് മുറി തുറന്ന് കാണിച്ചു കൊടുത്തു. ഒരു വലിയ മുറിയിൽ പിള്ളേരെല്ലാം കിടക്കാനായി തിരഞ്ഞെടുത്തു.
തൊട്ടടുത്തുള്ള മുറിയിൽ പ്രജിതയും അശോകനും രവിയും. അവിടെ എന്തായാലും രണ്ട് ബെഡ്ഡുകൾ ഉള്ളത് കണ്ട് അവർക്ക് ഒരു സന്തോഷം തോന്നി.
“ആ നമുക്ക് എന്തായാലും സുഖമായിട്ട് കിടക്കാൻ പറ്റും കേട്ടാ… ഇവിടെ രണ്ട് കട്ടില് കിടക്കേ അല്ലേ…” അശോകൻ പറഞ്ഞു.
“ഓ ഇത് കിങ് സൈസ് ആണെന്ന് തോന്നുന്നു അല്ലേ…” അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന വലിയ കട്ടിലിൽ ഇരുന്ന് കൊണ്ട് രവി പറഞ്ഞു.
“ഓ ഇത്രേം വലുത് എന്തായാലും കിങ് ആയിരിക്കും… അല്ലായിപ്പോ എന്തായാലും ഒന്ന് ഉറങ്ങണം അത്ര അത്ര തന്ന.” അശോകൻ പറഞ്ഞു.
“ഇനി പിള്ളേരേം കൊണ്ട് ആഹാരം കഴിക്കാൻ പോണ്ടേ…?” പ്രജിത ഇടക്ക് ചോദിച്ചു.
“പിന്നല്ലാതെ കഴിച്ചോണ്ട് നേരത്തെ കിടക്കാം എന്നാലേ കാലത്തെ പോക്ക് നടക്കു… അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെ താങ്ങി തൂങ്ങി സമയം ഒരുപാട് അങ്ങ് പോകും.” അശോകൻ പറഞ്ഞു.
“എന്നാ വരീൻ നമുക്ക് കഴിക്കാൻ നോക്കാം…” ബാഗ് എല്ലാം വെച്ചതിന് ശേഷം പ്രജിത അവരോടായി പറഞ്ഞു.
പിന്നെ മുറിപൂട്ടി പ്രജിതയും അശോകനും രവിസാറും കൂടി പിള്ളേരുടെ മുറിയുടെ അടുത്ത് പോയി വിളിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും അവരും റെഡി ആയി വന്നു.
പിള്ളേരെ എല്ലാം വിളിച്ചുകൊണ്ടു താഴെ ക്യാന്റീനിൽ എത്തി എല്ലാരും ഇരുന്നു.
കഴിക്കാനായി കുട്ടികൾ പൊറോട്ടയും കോഴിപൊരിച്ചതും ഒക്കെ ഓർഡർ ചെയ്തു. പ്രജിത ലഘുവായി ഇഡലി പറഞ്ഞു. അശോകനും രവിസാറും ഓംലെറ്റ് കൂടി ചേർത്ത് പറഞ്ഞു.
ആഹാരം എത്തി എല്ലാരും കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും അശോകന്റെ
ഫോണിൽ ബെല്ലടിച്ചു. ഉടനെ അശോകൻ ഫോൺ എടുത്ത് സംസാരിച്ചിട്ട് വെച്ചു.
“ഓ അടുത്ത് കേറ്റാൻ പോകാൻ കൂട്ടുകാരൻ വിളിച്ചതാകും…” പ്രജിത നീരസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“ഇന്ന് രാത്രിയും കൂടിയേ ഉള്ളൂടി… ഈ തണുപ്പത്ത് ഒരു രസം… നീ ഇനി പിള്ളേരുടെ അടുത്ത് പറയാൻ നിക്കണ്ട…” എന്ന് പറഞ്ഞ് കൊണ്ട് അശോകൻ പതിയെ മുങ്ങി.
“അശോകൻ ഇന്ന് രാത്രി നമുക്ക് നല്ലപോലെ അവസരം ഉണ്ടാക്കി തരുമെന്നാ തോന്നണത്…” രവി പ്രജിതയോട് പറഞ്ഞു.