“സാറെ ഞാൻ ഡ്രൈവർ അശോകന്റെ ഭാര്യ പ്രജിത ആണേ… ഇവിടുന്ന് പിള്ളേരെ എല്ലാം കൂടി കൊടൈക്കനാൽ വരെ പോണം എന്ന് പറഞ്ഞ് ഒരു ടൂർ തീരുമാനിച്ചു.
അപ്പൊ അണ്ണൻ പറഞ്ഞു സാർ കൂടി വന്നാൽ ഭാഷ ഒക്കെ അറിയാമല്ലോ പിന്നെ സാറിന് ആകുമ്പോൾ സ്ഥലവും കാര്യങ്ങളും ഒക്കെ അറിയാമല്ലോ എന്നൊക്കെ.
അപ്പൊ സാറിന് തിരക്കൊന്നുമില്ലെങ്കിൽ ഒന്ന് വരാമോ…?” അത്രയും പറഞ്ഞ് പ്രജിത മെസ്സേജ് അയച്ചു.
പിന്നെ മറുപടി പറയട്ടെ എന്ന് കരുതി ഫോൺ അവിടെ വെച്ചിട്ട് കുളിക്കാനായിയുള്ള പുറപ്പാടിലായി. തലയിൽ എണ്ണതേച്ചു ചുരുണ്ട മുടികളെ
അവൾ നിവർത്തി പിടിച്ചു.
എന്നാലും നെറ്റിക്ക് മുന്നിലെ രണ്ടു സൈഡിലും സ്പ്രിംഗ് പോലെ ചുരുണ്ട് മുന്നിൽ കിടക്കും.
അതുകഴിഞ്ഞു പുറകിലിറങ്ങി കിണറിനു അരികിലെ തുണിയലക്കുന്ന കല്ലിനു അടുത്തുള്ള ബക്കറ്റിൽ തന്റെ സാരി ഊരി വെള്ളത്തിലിട്ടു. ബ്ലൗസും പാവാടവും മാത്രമുള്ള കൊഴുത്ത ശരീരം ഉച്ചക്ക് ശേഷമുള്ള വെയിലിൽ തിളങ്ങി.
കഴുത്തിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന വിയർപ്പ് തുള്ളികൾ മുത്ത് പോലെ തിളങ്ങി ആ തടിയൻ ശരീരത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം വർദ്ധിപ്പിച്ചു.
തന്റെ വലിയൊരു കുളിതോർത്തെടുത്ത് മാറിന് മുകളിൽ മറച്ചു വെച്ചുകൊണ്ട് തറയിൽ കുത്തിയിരുന്നു തന്റെ മുഴുത്ത കുണ്ടികൾ താഴ്ത്തി വെച്ച് തുണിയലക്കൽ തുടങ്ങി.
തുണി കുത്തിപിഴിഞ്ഞ് അലക്ക് കല്ലിൽ ആഞ്ഞു അടിക്കുന്നതിന്റെ ശബ്ദം മാത്രം അവിടെ മുഴങ്ങി നിന്നു.
“പ്രജിതേ…” പുറകിൽ നിന്നുമുള്ള ഒരു പുരുഷ ശബ്ദം പ്രജിതയെ ഞെട്ടിച്ചു.
അവൾ ഉടനെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കി. ഉടനെ വെപ്രാളത്തോടെ ചാടി എഴുന്നേറ്റ് കൈകൾ പാവാടയിൽ തുടച്ചിട്ട് മാറ് മറച്ചിരുന്ന തോർത്ത് ഒന്നുകൂടി നേരെയിട്ടു.
“സാറിത് എപ്പോ വന്നു?” ചെറിയ ചമ്മലോടെ പ്രജിത ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ വന്ന് വിളിയോട് വിളി, എന്നിട്ട് ബെല്ലും അടിച്ചു അതൊന്നും കേൾക്കുന്നില്ല. കറന്റ് ഇല്ലെന്ന് തോന്നുന്നു. പിന്നെ പോകാമെന്ന് കരുതിയിറങ്ങിയപ്പോഴാ തുണി അടിക്കുന്ന സൗണ്ട് കേട്ടത്.
അപ്പൊ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് പോകാമെന്ന് കരുതി ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്.” പ്രജിതയുടെ മുഖത്ത് നോക്കി രവി മറുപടി പറഞ്ഞു.
“അയ്യോ ഞാൻ ഇവിടെ തുണി കഴുകികൊണ്ട് നിന്നതോണ്ടാ കേൾക്കാത്ത. ഞാൻ മെസ്സേജ് അയച്ചത് കേട്ടോ സാർ…?” തന്റെ ഉള്ളിലെ നാണം വെളിയിൽ കാണിക്കാതെ പ്രജിത ചോദിച്ചു.
“അത് കേട്ടു. അപ്പൊ ഇതുവഴി വരുക
ആയിരുന്നു. പിന്നെ ഇങ്ങ് കേറി കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കാമെന്ന് കരുതിയ തിരിച്ചു മെസ്സേജ് ഇടാത്തത്. എന്തായാലും നീ തിരക്കിലല്ലേ…
അത് നടക്കട്ടെ ഞാൻ പിന്നീട് മെസ്സേജ് അയച്ചേക്കാം…” രവിയും പ്രജിതയുടെ ആ നിൽപ്പ് അത്ര നല്ലതല്ലാത്ത കാരണം തിരിച്ചു പോകാനൊരുങ്ങി.
“ശോ… സാർ വന്ന സമയം നോക്കണേ… ഒന്ന് ചായ പോലും ഇട്ട് തരാൻ പറ്റിയില്ലല്ലോ… പിള്ളേര് രണ്ടും കൂടി അങ്ങോട്ട് പോകാൻ എന്തൊക്കെ വാങ്ങാണെന്നും പറഞ്ഞു രാവിലെ പോയതാ ഇതുവരെ തിരിച്ചു വന്നില്ല.”
തന്റെ കണ്ണുകളിൽ മാത്രം നോക്കി സംസാരിക്കുന്ന രാവിസാറിനോട് ആദ്യം തോന്നിയ ചമ്മൽ മാറി പ്രജിത പറഞ്ഞു.
“അത് കുഴപ്പമില്ല പ്രജിതേ… എന്തായാലും നിങ്ങൾ പ്ലാൻ ചെയ്തിട്ട് എന്നെ അറിയിച്ചാൽ മതി. ഞാൻ എന്തായാലും ഫ്രീ തന്നെയാ ഓണം കഴിയുന്നത് വരെയും…
എന്നാൽ ശരി. നിന്റെ ജോലി നടക്കട്ടെ…” രവി പതിയെ വീടിനു മുന്നിലേക്ക് നടന്നു.
“ഇത് പട്ടുറോസാ അല്ലേ പ്രജിതേ…” പോകുന്നതിനിടക്ക് രവി ഒന്ന് നിന്നിട്ട് ചോദിച്ചു.
“തന്ന സാറേ പക്ഷേ പറഞ്ഞിട്ട് എന്ത് ചെയ്യാൻ അതങ്ങ് പട്ടു പോയി…” ചെറിയ വിഷമത്തോടെ പ്രജിത പറഞ്ഞു.
“എന്റെൽ ഒരു കമ്പോസ്റ്റ് ഇരിക്കണ് ഞാൻ തരാം നീ അതൊന്ന് ഇട്ട് നോക്ക് ചിലപ്പോൾ തളിര് വരും.” രവി പറഞ്ഞു.
“ഓ ഇനി എനിക്ക് അങ്ങോട്ട് വരാൻ സമയം ഇല്ല സാറെ പിന്നീട് ആവട്ടെ…” പ്രജിത ഒരു ഒഴുക്കൻ മട്ടിൽ പറഞ്ഞു.
“എന്നാ പിന്നെ ഞാൻ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ട് തരാം.”
“അയ്യോ അതൊന്നും വേണ്ട സാറിന് ബുദ്ധിമുട്ട്…”