“ഓ പഠിപ്പിക്കും കോപ്പുമില്ലാത്ത പെണ്ണുങ്ങളുടെ വായിന്നു വരുന്നതും ഇതും ഒന്നാണല്ലോ അല്ലേ…”
“ഓ എനിക്ക് നിന്റെ മുന്നിൽ അഭിനയിച്ചു നിൽക്കേണ്ട ആവശ്യമുണ്ടോ…?” രവിസാറിന്റെ ആ വാക്കുകൾ പ്രജിതയുടെ ഉള്ളിലെ ഒരു കുളിരണിയിച്ചു. തന്നെ അത്രയും വിശ്വത്തോടെ മനസ്സ് തുറക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ ആണല്ലോ തന്റെ ഒപ്പമുള്ളത് എന്നോർത്ത് അവൾ സന്തോഷിച്ചു.
“വാ നമുക്ക് അതിൽ കേറാം…” പ്രജിതയുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു കുറച്ച് അകലെയുള്ള അഞ്ഞൽ ഊഞ്ഞാൽ കാണിച്ചു
കൊണ്ട് രവി പറഞ്ഞു.
“അയ്യോ എനിക്ക് പേടിയാണെ… അതിന്റെ മുകളിൽ എത്തുമ്പോൾ ബിപി എങ്ങാനും കൂടിയാൽ അവിടെ ഇരുന്ന് ഞാൻ ചത്ത് പോകും…” പ്രജിത ചെറിയ പേടിയോടെ പറഞ്ഞു.
“ഓ അങ്ങനെ അങ്ങ് ചാകുന്നെങ്കിൽ ചാകട്ടെ… എന്റെ കൂടെ ഇരുന്നിട്ട് ചാകാൻ നിനക്ക് വിഷമം ഉണ്ടോ…?” വീണ്ടും വാക്കുകൾ കൊണ്ട് രവിസാർ പ്രജിതയുടെ ഉള്ളിലെ ചിന്തകളെ കാടുകേറ്റി.
“അങ്ങനെ ഒക്കെ ചോദിച്ചാൽ ഞാൻ എന്തര് പറയാൻ… ആർക്കും വേണ്ടാത്തവളെ പോലെയുള്ള ഈ ജീവിതത്തിൽ… ആ ഇനി കള്ളകാമുകന്റെ കൂടെയിരിക്കുമ്പോൾ ചാകാനാണ് വിധിയെങ്കിൽ അങ്ങനെ ആകട്ടെ…”
സ്വയം ധൈര്യം ആർജിച്ചു കൊണ്ട് പ്രജിത പറഞ്ഞു.
അവർ രണ്ട് പേരും നടന്ന് ഊഞ്ഞാലിനു അടുത്തെത്തി. രണ്ട് ടിക്കറ്റ് എടുത്ത് ഒരു കൂപ്പിൽ അവർ കേറി ഇരുന്നു. ഓരോരുത്തരെ നിറക്കുന്നത് കൊണ്ട് പതിയെ വരിവരിയായി നിറയുന്ന കൂപ്പുകൾ മുകളിലേക്ക് ഉയർത്തി കൊണ്ടിരുന്നു.
അപ്പോഴേക്കും തണുത്ത കൈകൾ കൊണ്ട് പ്രജിത രവിസാറിന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു.
രവി അപ്പോഴേക്കും പ്രജിതയെ തന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചേർത്ത് കിടത്തി കെട്ടിപിടിച്ചിരുന്നു. പ്രജിതയുടെ ഉള്ളിൽ അശോകണ്ണനോ മക്കളോ കാണുമോ എന്നുള്ള ചെറിയ ഭയം തോന്നിയെങ്കിലും മഞ്ഞു മൂടി നിൽക്കുന്നത് കൊണ്ട് ആരെയും തിരിച്ചറിയില്ല എന്നൊരു ആശ്വാസം അവളിൽ വന്നു.
പോരാത്തതിന് നല്ലപോലെ അടച്ചു വെച്ചത് പോലെയുള്ള കൂപ്പാണ്. കഴുത്ത് വരെയും മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ളത്. അപ്പൊ പെട്ടെന്ന് മുഖം മാത്രമായി കാണാനും ശ്രദ്ധിക്കാനും പറ്റുകയില്ല എന്നുള്ളതും അവൾക്ക് ഒരു സമാധാനം നൽകി.
വരിവരിയായി ഏറ്റവും മുകളിൽ എത്തി നിർത്തിയതും താൻ അത്രയും ഉയരത്തിൽ ആണ് ഇരിക്കുന്നത് എന്നത് പ്രജിതക്ക്
എന്തോ ഒരു അനുഭൂതി നൽകി.
ഇതുവരെയും താൻ ഇങ്ങനെയുള്ള ഒന്നിലും പേടി കാരണം കേറിയിട്ടില്ല. ഇപ്പോൾ ഇതാ ഒരു അന്യപുരുഷന്റെ വാക്കുകളിൽ വിശ്വസിച്ചു താൻ തന്റെ ഭയത്തെ പോലും മറികടന്നു പുതിയൊരു അനുഭവം ആസ്വദിക്കുന്നു.
എന്തൊരു മാന്ത്രികനാണിയാൽ അവൾ ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട് രവിസാറിനെ കുറച്ചു കൂടി ഇറുക്കെ കെട്ടിപിടിച്ചിരുന്നു.
തന്റെ ശരീരത്തിൽ ഒട്ടിച്ചേർന്നിരിക്കുന്ന പ്രജിതയുടെ വീട്ടമ്മ മുലകൾ രവിയുടെ കുണ്ണയിൽ കഴപ്പ് കൂട്ടി. രവി പതിയെ പ്രജിതയുടെ സാരി കാലിൽ നിന്നും ഉയർത്തി.
പാവാടയും സാരിയോടൊപ്പം ഇടുപ്പ് വരെ ഉയർത്തി പിടിച്ചു. പെട്ടെന്നുള്ള ആ പ്രവർത്തിയിൽ പ്രജിത ഒന്ന് ഞെട്ടി.
“അയ്യേ ആരെങ്കിലും കാണും മിണ്ടാതിരി സാറേ…” ഒരു കൈകൊണ്ട് സാരി താഴ്ത്താൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ട് പ്രജിത പറഞ്ഞു.
“ഓ ഈ ആകാശത്തു നിന്ന് അല്ലേ ആളുകൾ കാണുന്നത്… നീ ഒന്ന് പേടിക്കാതിരി പ്രജിതേ… അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ കഴുത്തറ്റം പൊക്കമുള്ള ഇതിൽ ഇരുന്നിട്ട് ആര് എന്ത് കാണാനാ…
ഈ അവസരം ഒന്നും ഇനി ജീവിതത്തിൽ കിട്ടില്ല… നീ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്ക്.” രവി തന്റെ വാക്കുകൾ പ്രജിതയുടെ ഉള്ളിൽ നിറച്ചു.
“എന്നാലും സാറേ… എനിക്ക് ഒരുമാതിരി നാണക്കേട് പോലെ…” ഒന്ന് ആലോചിച്ച ശേഷം അവൾ സൗമ്യമായി പറഞ്ഞു.
“പ്രജിതേ ഞാനാ കൂടെയുള്ളത് നീ ഇങ്ങനെ പേടിക്കല്ലേ… ഞാൻ ജീവനോടെ ഉള്ളടത്തോളം കാലം ഒന്നും വരില്ല…” രവി വീണ്ടും പ്രജിതക്ക് ആത്മവിശ്വാസം നൽകി.
പിന്നെ പ്രജിത ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. തnte സുരക്ഷിതം നോക്കാൻ രവിസാറുണ്ട് എന്നൊരു വിശ്വാസം അവളിൽ നിറഞ്ഞത് പോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. അപ്പോഴേക്കും വീണ്ടും രവിസാർ