സന്ദീപിനെയും ഇഷാനെയും സാറുമാർ നന്നായി പെരുമാറി കഴിഞ്ഞു. നെൽസനെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ടുപോയി. എന്റെ നെറ്റിയിലെ ചോര ഒലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ എന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ കണ്ണു ചുവപ്പിച്ചു എന്നെ നോക്കുന്ന മല്ലിക ടീച്ചറിലായിരുന്നു.
“താൻ ഏതാടോ?” പ്രിൻസിപ്പാൾ എന്റെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.
“ഹാരിസ്… ന്യൂ അഡ്മിഷൻ,” ഇംഗ്ലീഷ് സാറായ അശോകൻ ഇടയിൽ കയറി പറഞ്ഞു.
“തല്ല് പിടിക്കാനാണോ മോനെ നീ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്?” എന്നെ നോക്കി പുച്ഛിച്ച പ്രിൻസിപ്പാളിനെ ഞാൻ മൈൻഡ് ചെയ്തില്ല.
“നെൽസന് എങ്ങനെയുണ്ട്?” അശോകൻ സാർ ചോദിച്ചു.
“കുഴപ്പമില്ല സാർ, കയ്യിൽ പ്ലാസ്റ്റർ ഇടണം,” നൗഷാദ് സാർ മറുപടി പറഞ്ഞു.
“ഹരി…” പ്രിൻസിപ്പാൾ വിളിച്ചു.
“നോ സാർ, ഹാരിസ്!” ഞാൻ തിരുത്തി.
മുറിയിൽ മറ്റ് മൂന്ന് ടീച്ചർമാരുണ്ട്. എന്റെ ക്ലാസ്സ് ടീച്ചർ വിമല, പിന്നെ എന്റെയും ചേട്ടന്റെയും സഹപാഠിയായിരുന്ന ട്രിസ.
“ഇഷാൻ… ഇനിയൊരു പ്രശ്നം ഉണ്ടായാൽ നീ എക്സാം എഴുതില്ല. ഹാരിസ്… തന്നോടും കൂടിയാണ്. പുതിയ കോളേജ് കണ്ടുപിടിച്ചിട്ട് വേണം ഇനി പ്രശ്നം ഉണ്ടാക്കാൻ. പൊക്കോ!” ഭുവനചന്ദ്രൻ സാർ ആക്രോശിച്ചു.
സന്ദീപ്പും ഇഷാനും ആദ്യം ഇറങ്ങിപ്പോയി. കൂടെ ടീച്ചർമാരും. അശോകൻ സാറും നൗഷാദ് സാറും അവിടെത്തന്നെ നിന്നു.
“സാർ… ഈ പയ്യൻ… ഇറങ്ങിപ്പോയവന്മാരുടെ ഫാമിലി വലിയ പ്രശ്നക്കാരാണ്,” നൗഷാദ് സാർ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“എബി, ഇത് അശോകൻ. നൗഷാദിനെ നിനക്കറിയാമല്ലോ?” പ്രിൻസിപ്പാൾ സാറിന്റെ ടോൺ പെട്ടെന്ന് മാറി. അതൊരു പരിചയപ്പെടുത്തലായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലായത്.ഇവിടെയും എനിക്കായി ചില ‘സെറ്റപ്പുകൾ’ നേരത്തെ ഒരുങ്ങിയിട്ടുണ്ട്!
പ്രിൻസിപ്പാളിന്റെ മുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയപ്പോൾ എന്റെ പ്രതീക്ഷ പോലെ തന്നെ ട്രിസ അവിടെ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.പഴയ ക്ലാസ്മേറ്റ് ആണെന്ന പരിഗണനയൊന്നും അവളുടെ മുഖത്തില്ല. കൈ കെട്ടി, ചുവരിൽ ചാരി നിന്ന് എന്നെ ഒരുമാതിരി നോട്ടം.
“എന്താണ് കൊച്ചുമുതലാളിയുടെ ഈ എഴുന്നള്ളത്തിന്റെ ഉദ്ദേശം? വന്ന ദിവസം തന്നെ കോളേജ് അടിച്ച് തകർക്കാനാണോ?” ട്രിസയുടെ സ്വരത്തിൽ നല്ല ഒന്നാന്തരം പുച്ഛം.
“ദുരുദ്ദേശമില്ല ട്രിസേ… സമാധാനമായി ഒന്ന് പഠിക്കണം, അത്രയേയുള്ളൂ.” സൺഗ്ലാസ് എടുത്ത് വെച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ പറഞ്ഞു.
“പഠിക്കാനോ? നീയോ?” അവൾ ഒന്ന് പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു. “ഹാരിസ് എബ്രഹാം വലിയവീട്ടിൽ… പേരിന്റെ കൂടെയുള്ള ആ തറവാട്ടു മഹിമയൊന്നും ഇവിടെ ചെലവാകില്ല മോനെ. ഇത് പത്തനംതിട്ടയല്ല. ഇവിടുത്തെ പിള്ളേരെ നിനക്കറിയില്ല.”
“എനിക്കാരെയും അറിയണ്ട ട്രിസേ. എന്നെ ആരും ചൊറിയാൻ വന്നില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ആരെയും കടിക്കാനും പോകില്ല.” ഞാൻ മുന്നോട്ട് നടക്കാൻ ഒരുങ്ങി.
“നിന്നെ ആരും ചൊറിയില്ലായിരിക്കും, പക്ഷേ നിന്റെ ഈ ‘ഷോ’ കണ്ടാൽ ആർക്കായാലും ഒന്ന് ചൊറിയാൻ തോന്നും.” അവൾ എന്റെ മുന്നിലേക്ക് കയറി നിന്നു. “പിന്നെ ഒരു കാര്യം കൂടി… പണ്ട് നമ്മൾ ഒന്നിച്ച് പഠിച്ചതാണെന്നോ, പരിചയമുണ്ടെന്നോ കരുതി എന്റെ അടുത്ത് വരണ്ട. ഇവിടെ ഞാൻ ടീച്ചറാണ്, നീ ഒരു സ്റ്റുഡന്റും. ആ അകലം സൂക്ഷിച്ചാൽ നിനക്ക് നല്ലത്.”
”നാണമില്ലല്ലോ എബി നിനക്ക്… മൂന്ന് വർഷം കഴിഞ്ഞ് ഇത്രയും പിള്ളേരുടെ ഇടയിലേക്ക് പഠിക്കാൻ വരാൻ!” അവൾ പല്ലു കടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“നാണമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഞാൻ ജീവിച്ചു പോകുന്നു ട്രിസേ. പിന്നെ, ടീച്ചർക്ക് ക്ലാസ്സ് എടുക്കാൻ സമയമായില്ലേ? പോയി പിള്ളേരെ പഠിപ്പിക്കാൻ നോക്ക്.” ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അവളെ ഒന്ന് നോക്കി ഞാൻ നടന്നു.
“നീ നന്നാകില്ലടാ… ഒരിക്കലും നന്നാകില്ല!” പിന്നിൽ നിന്നുള്ള അവളുടെ ആക്രോശം കേട്ടില്ലെന്ന് നടിച്ച് ഞാൻ സ്റ്റെപ്പുകൾ ഇറങ്ങി.
നാണമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഞാൻ അത് കാര്യമാക്കിയില്ല. ഞാൻ നിങ്ങളോട് ഒരു കള്ളം മാത്രമേ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ, ഇനിയും അത് തുടരും..അതെന്റെ വയസ്സിനെ കുറിച്ചാണ്. ഇപ്പോൾ കാണിച്ച ആ ഷോ ശരിക്കും ആർക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു? ഇഷാനെ തല്ലിയത് എനിക്ക് വേണ്ടിയാണ്.അല്ലാതെ, എന്റെ ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പ് വേണ്ടെന്ന് വെച്ച ആ പിള്ളേർക്ക് വേണ്ടി ഞാൻ ഒരു ക്ലാസ്സ് മൊത്തം തല്ലിപ്പൊളിക്കുമോ?.