രാത്രി വൈകിയതുകൊണ്ട് വേറെയൊന്നും ഉണ്ടാക്കാൻ നിൽക്കാതെ, ഉച്ചയ്ക്ക് ബാക്കിവന്ന കറികളും ചോറും കൂട്ടി ഞങ്ങൾ അത്താഴം കഴിച്ചു. പകൽ മുഴുവൻ നടന്നതിന്റെയും വലിയൊരു പർച്ചേസിങ് കഴിഞ്ഞതിന്റെയും ആയാസം
എല്ലാവരുടെയും ശരീരത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ട് തന്നെ അത്താഴം കഴിഞ്ഞ പാടെ എല്ലാവരും ഉറങ്ങാനായി മുറികളിലേക്ക് പോയി……
*****
രണ്ടു ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം പ്രസ്സിൽ നിന്നും കല്യാണക്കത്ത് അച്ചടിച്ചു കിട്ടിയപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷമായിരുന്നു മനസ്സിൽ. പുത്തൻ അച്ചടിയുടെ മണം മാറാത്ത ആ കത്തിൽ, അരവിന്ദിന്റെ പേരിനൊപ്പം എന്റെ ചേച്ചിയുടെ പേരും ചേർത്ത് ആദ്യമായി വായിച്ചപ്പോൾ ഒരുപാട് കാലത്തെ ഒരു വലിയ കാത്തിരിപ്പ് സഫലമായതിന്റെ സമാധാനം എനിക്ക്
അനുഭവപ്പെട്ടു. കത്തുമായി നേരെ വീട്ടിലെത്തി അമ്മയുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തപ്പോൾ, നിറകണ്ണുകളോടെ ആ കത്ത് നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് പിടിച്ച് അമ്മ പ്രാർത്ഥിക്കുകയായിരുന്നു. അച്ഛനില്ലാത്ത ആ വീട്ടിൽ, എന്റെ ചേച്ചിയുടെ വലിയൊരു സ്വപ്നം യാഥാർഥ്യമാകുന്നതിന്റെ നിറവ് ആ പ്രാർത്ഥനയിലുണ്ടായിരുന്നു.
ആദ്യത്തെ കത്ത് അച്ഛന്റെ തറവാട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയി കൊടുക്കണമെന്നത് അമ്മയുടെ നിർബന്ധമായിരുന്നു. ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് അമ്മയെയും കൂട്ടി ഞാൻ അച്ഛന്റെ തറവാട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു. അച്ഛന്റെ ഓർമ്മകൾ ഉറങ്ങുന്ന ആ പഴയ വീട്ടിലേക്ക് കയറിച്ചെല്ലുമ്പോൾ മനസ്സിൽ വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യത തോന്നിയിരുന്നു.
മകളുടെ കല്യാണക്കത്തുമായി സ്വന്തം തറവാട്ടിലേക്ക് കയറിച്ചെല്ലാൻ അച്ഛൻ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ആഗ്രഹിച്ചുപോയ നിമിഷം. എങ്കിലും, ഒരു മകന്റെ ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ തറവാട്ടിലെ കാരണവന്മാർക്ക് മുന്നിൽ ആ കത്ത് നീട്ടുമ്പോൾ, എന്നെ നോക്കിനിന്ന അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര വലിയൊരു അഭിമാനം ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു.
അച്ഛന്റെ അഭാവം ഒട്ടും അറിയിക്കാതെ, ഒരു കുടുംബനാഥന്റെ സ്ഥാനത്തുനിന്ന് ഞാൻ ആ ബാധ്യതകൾ ഏറ്റെടുക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ തറവാട്ടിലുള്ളവർക്കും വലിയ സന്തോഷമായിരുന്നു. യാതൊരു സങ്കടങ്ങളുടെയും നിഴൽ വീഴാതെ ആ ചടങ്ങുകൾ പൂർത്തിയാക്കി ഞങ്ങൾ അവിടെനിന്നും ഇറങ്ങി.
ബന്ധുക്കളെയെല്ലാം കല്യാണം വിളിച്ച് തിരികെ മടങ്ങുമ്പോൾ, എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തിയത് സച്ചുച്ചേട്ടനെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളായിരുന്നു. ചേട്ടൻ ഗൾഫിൽ നിന്നും വരാൻ ഇനിയും കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ കൂടിയുണ്ട്.
കാലം എത്ര വേഗമാണ് കടന്നുപോകുന്നതെന്ന് ഞാൻ വെറുതെ ഓർത്തുപോയി. സച്ചുച്ചേട്ടന്റെ കല്യാണപ്പന്തലിൽ വെച്ചു പാർവണയെ കാണുന്നതും അവളെ എന്റെ ജീവന്റെ പാതിയായി നെഞ്ചോടു ചേർത്തുപിടിച്ചതും. എല്ലാം ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞത് പോലെ തോന്നുന്നു.
ഓരോ കല്യാണപ്പന്തലുകളും ഓരോ പുതിയ ജീവിതങ്ങളുടെയും ഓർമ്മകളുടെയും തുടക്കമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി…
കല്യാണത്തിന് ഇനി വിരലിലെണ്ണാവുന്ന ദിവസങ്ങൾ മാത്രമാണ് ബാക്കിയുള്ളത്.
ചടങ്ങുകളെല്ലാം നഗരത്തിലെ ഒരു വലിയ കല്യാണമണ്ഡപത്തിലായിരുന്നതുകൊണ്ട് വീട്ടിൽ പന്തലൊരുക്കുന്നതിന്റെയും മറ്റും വലിയ ബഹളങ്ങളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
കല്യാണത്തിന് നാല് ദിവസം മുൻപാണ് ഗൾഫിൽ നിന്നും സച്ചുച്ചേട്ടനും അഞ്ജലി ചേച്ചിയും നാട്ടിലെത്തിയത്. ഒരുപാട് നാളുകൾക്ക് ശേഷം അവരെല്ലാവരും കൂടി വീണ്ടും ഒന്നിച്ചതോടെ, ആ വീടിന്റെ അകത്തളങ്ങളിൽ വലിയൊരു ഉത്സവത്തിന്റെ പൊട്ടിച്ചിരികൾ മുഴങ്ങാൻ തുടങ്ങി.
രാത്രി അത്താഴമെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് അമ്മ കിടക്കാൻ പോയിരുന്നു. ഞാനും സച്ചുച്ചേട്ടനും പാർവണയും അഞ്ജലി ചേച്ചിയും കൂടി താഴെ ഹാളിലിരുന്ന് പഴയ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞ് ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
അതിനിടയിലാണ് അനഘ ചേച്ചിയെ അവിടെയെങ്ങും കാണാനില്ലെന്ന് ഞങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചത്.
ഞാൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് മുകളിലേക്ക് നടന്നു. എന്റെ പിന്നാലെ ചെറിയൊരു കുസൃതിയോടെ അവരും കൂടി. മുകളിലത്തെ നിലയിൽ ലൈറ്റുകൾ അണച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ ചേച്ചിയുടെ മുറിയോട് ചേർന്നുള്ള ചെറിയ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നും നേർത്ത ശബ്ദത്തിൽ ആരോ സംസാരിക്കുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു.