അധികം വൈകാതെ ദൂരെ നിന്നും ഹോൺ മുഴക്കിക്കൊണ്ട് ട്രെയിൻ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞെത്തി.
ജനാലകളിലൂടെ ഞാൻ ചേച്ചിയെ തിരഞ്ഞു. എനിക്ക് തൊട്ടുമുന്നിലായി വന്ന് നിന്ന കോച്ചിൽ നിന്നും വലിയൊരു ബാഗും തൂക്കിപ്പിടിച്ച് പുറത്തേക്ക് വരികയായിരുന്നു അനഘ ചേച്ചി.
എന്നെ കണ്ടതും ആ മുഖത്ത് ആശ്വാസം വിടർന്നു.
ഞാൻ വേഗം ചെന്ന് ചേച്ചിയുടെ കയ്യിലിരുന്ന ആ വലിയ ബാഗ് വാങ്ങി. ബാഗ് എന്റെ കയ്യിൽ തന്നതും ചേച്ചി വല്ലാത്തൊരു സ്നേഹത്തോടെ എന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. ആ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി നിറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
“എന്താ ചേച്ചീ ഇത്… ഇവിടെ എത്തിയപ്പോളേക്കും തുടങ്ങിയോ നിന്റെ കരച്ചിൽ?”
ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ആ തോളിൽ തട്ടി.
“സങ്കടം കൊണ്ടല്ലെടാ…”
ചേച്ചി കണ്ണുതുടച്ചുകൊണ്ട് എന്നെ നോക്കി.
“ഒരുപാട് ആഗ്രഹിച്ചതൊക്കെ നടക്കാൻ പോകുമ്പോഴുള്ള ഒരു വെപ്രാളമില്ലേ… സത്യം പറഞ്ഞാൽ ബാംഗ്ലൂരിൽ നിന്ന് വണ്ടി കയറുമ്പോൾ മുതൽ എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് മാറിയിട്ടില്ല. എനിക്ക് ഇപ്പോഴും വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ലെടാ ആദീ…”
ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വപ്നത്തിലേക്ക് നടന്നു കയറുന്നതിന്റെ സകല വിങ്ങലും ആ വാക്കുകളിലുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛനില്ലാത്ത ഒരു കുടുംബത്തിൽ, തന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾക്ക് ആരും തടസ്സം നിൽക്കില്ലെന്ന ഉറപ്പ് അവൾക്ക് കിട്ടിയതിന്റെ സമാധാനം.
“നീയിപ്പൊ വണ്ടിയിറങ്ങിയ പാടെ ഇവിടെക്കിടന്ന് സെന്റി അടിക്കാതെ നടക്കാൻ നോക്ക് എന്റെ പൊന്നു ചേച്ചീ…”
ഞാൻ വളരെ വാത്സല്യത്തോടെ അവളുടെ തലമുടിയിലൊന്ന് പിടിച്ചു വലിച്ചു.
“നീ വരുന്നത് കാത്ത് അമ്മയും നിന്റെ നാത്തൂനും കൂടി വലിയൊരു സദ്യ തന്നെ ഉണ്ടാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട് അവിടെ. അവർക്കാണെങ്കിൽ നിന്നെ കാണാനുള്ള വെപ്രാളമാ.”
അതുകേട്ടപ്പോൾ ചേച്ചിയുടെ മുഖത്ത് വലിയൊരു ചിരി വിടർന്നു.
“അവളോട് ഞാൻ
ഫോണിൽ സംസാരിച്ചപ്പോൾ തന്നെ മനസ്സിലായി ആ കാത്തിരിപ്പിന്റെ ആവേശം,”
ചേച്ചി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“പിന്നില്ലാതെ… ഇനിയിപ്പൊ ഒരുമാസത്തേക്ക് ഞാൻ ലീവാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ അവൾക്ക് ഡബിൾ സന്തോഷമായി. ചേച്ചീടെ കല്യാണത്തിന് ഉടുക്കാനുള്ള സാരിയുടെ കളർ ഏത് വേണമെന്ന ചർച്ചയിലാ വീട്ടിലിപ്പോ രണ്ടും കൂടി,”
ഞാൻ എന്റെ പെണ്ണിന്റെ കുസൃതികളെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോൾ ചേച്ചിക്കും വലിയ സന്തോഷമായി.
സ്റ്റേഷന് പുറത്തിറങ്ങി പാർക്കിങ്ങിലിരുന്ന ബൈക്കിൽ ഞങ്ങൾ കയറി. ബാംഗ്ലൂരിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്നും മാറി, സ്വന്തം നാട്ടിലെ കല്യാണത്തിരക്കുകളിലേക്കും പുതിയൊരു ജീവിതത്തിലേക്കുമുള്ള ചേച്ചിയുടെ ആ വരവ് ശരിക്കും ഒരു ഉത്സവത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു.
വണ്ടി മുന്നോട്ടെടുക്കുമ്പോൾ, ചേച്ചിയുടെ മുഖത്തെ ആ തെളിച്ചം കണ്ട് എന്റെ മനസ്സിലും വലിയൊരു സമാധാനം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു…
ബൈക്ക് വീടിന്റെ ഗേറ്റിൽ വന്നു നിന്നപ്പോഴേക്കും ഉമ്മറത്ത് കാത്തിരിപ്പിലായിരുന്നു അമ്മയും പാർവണയും. വണ്ടിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടപാടെ ഇരുവരും മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി വന്നു.
ചേച്ചിയെ കണ്ടതും വല്ലാത്തൊരു സന്തോഷത്തോടെ പാർവണ ഓടിച്ചെന്ന് അവളെ ഇറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. സ്വന്തം പെങ്ങളെ ഒരുപാട് കാലത്തിന് ശേഷം കാണുന്ന അതേ ആവേശമായിരുന്നു പാർവണയുടെ മുഖത്ത്.
“എത്ര നേരമായി ചേച്ചീ ഞാൻ കാത്തിരിക്കുന്ന്… ട്രെയിൻ ലേറ്റ് ആയോ?”
അവൾ ചേച്ചിയെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുകൊണ്ട് തന്നെ ചോദിച്ചു.
ചേച്ചി സ്നേഹത്തോടെ അവളുടെ പുറത്ത് തട്ടിയിട്ട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“ഇല്ല മോളെ, കറക്റ്റ് ടൈമിന് തന്നെയാ വണ്ടി എത്തിയത്. പിന്നെ ഈ ആദിയുടെ വണ്ടിയോടിക്കൽ അറിയാല്ലോ, അതാ ഇങ്ങോട്ട് എത്താൻ ഇത്തിരി വൈകിയത്. നിനക്ക് സുഖമല്ലേ?”
“എനിക്ക് സുഖാ ചേച്ചീ…”
എന്ന് പറഞ്ഞ് പാർവണ മാറിയതും, അമ്മ ചേച്ചിയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. ആ മുഖം കണ്ടതും അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ വലിയൊരു സമാധാനം വിടർന്നു.
“വല്ലാണ്ട് ക്ഷീണിച്ചല്ലോ മോളെ.?”
അമ്മ ചേച്ചിയുടെ കവിളിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.