വിധവയായ മകൾക്ക് അച്ഛൻ ഭർത്താവ്

[ Extended and Revised ]

[ kkwriter2024 ]

പേര് സൂചിപ്പിക്കുന്ന പോലെ തന്റെ ബീജത്തിൽ പിറന്ന മക്കൾക്ക് ഭർത്താവും, അവരുടെ കുഞ്ഞിന്റെ അച്ഛനും ആകേണ്ടിവന്ന ഒരു അച്ഛന്റെ കഥ ആണ് ഇത്. 1980-കളിൽ ആണ്‌ ഈ കഥയുടെ തുടക്കം.

ശേഖരൻ തമ്പി അതാണ് അയാളുടെ പേര്. 50-ൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന അതീവ ആരോഗ്യവാനും സുന്ദരനും ആയ പുരുഷൻ.

ഇരുപത്തിനാലാമത്തെ വയസിൽ അയാൾ രാധ എന്ന ഇരുപത്തിഒന്നുകാരിയെ കല്യാണം കഴിച്ചു. പക്ഷെ ആ ദാമ്പത്യം ശേഖരന്റെ ഇരുപത്തൊമ്പതാമത്തെ വയസിൽ അവസാനിച്ചു. എങ്ങനെ എന്നല്ലേ?

കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ആദ്യ വർഷം തന്നെ രാധ അവരുടെ മൂത്ത മകൾക്ക് ജന്മം നൽകി. പേര് പാർവതി. പാറു എന്ന് ഓമനപ്പേര്‌.

കൃത്യം മൂന്നു വർഷം കഴിഞ്ഞ് രാധ, ശേഖരന്റെ രണ്ടാമത്തെ മകൾക്ക് ജന്മം നൽകി. പേര് ലക്ഷ്മി. ലച്ചു എന്ന് അവൾക്ക് ഓമനപ്പേര്‌.

ലച്ചു ഉണ്ടായി കൃത്യം ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞ്, കുഞ്ഞിന്റെ മുലകുടിപോലും മാറുന്നതിന്‌ മുമ്പ്, രാധ ഒരു ഓട്ടോക്കാരന്റെ കൂടെ ഒളിച്ചോടിപ്പോയി.

രാധക്ക് അങ്ങനെ ഒരു ബന്ധം വിവാഹത്തിനു മുമ്പേ ഉണ്ടായിരുന്നെന്നും, അവൾ വിവാഹിതയും, രണ്ടു കുട്ടികളുടെ അമ്മയായെങ്കിലും, അയാൾ അവൾക്കുവേണ്ടി കാത്തിരിക്കുക ആയിരുന്നെന്നും, അത് അറിഞ്ഞിരുന്ന രാധയ്ക്ക് അയാളെ ഒരിക്കലും മറക്കാനോ ശേഖരനെ സ്നേഹിക്കാനോ, തങ്ങൾക്കുണ്ടായ മക്കളെ നോക്കാനോ കഴിഞ്ഞില്ലെന്നും, രാധയുടെ വീട്ടുകാർക്ക് ഇതെല്ലാം നേരത്തേ അറിയാമായിരുന്നെന്നും, അതുകൊണ്ടാണ്‌ അവളെ തന്നെക്കൊണ്ട് കെട്ടിച്ചതെന്നും ശേഖരൻ അപ്പോൾ ആണ്‌ അറിഞ്ഞത്.

ഇക്കാര്യം എല്ലാം എഴുതിവെച്ചിട്ടാണ്‌ അവൾ സ്ഥലം വിട്ടത്.

അതോടെ അയാൾ രാധയുടെ വീട്ടുകാരും ആയുള്ള എല്ലാ ബന്ധവും അവസാനിപ്പിച്ചു. പിന്നീടൊരിക്കലും അവർ ആരെയും തന്റെ കുട്ടികളെ കാണാൻ പോലും അനുവദിച്ചില്ല.

ഒരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ അവർക്ക് അത് ലാഭവും ആയി. ആ കുട്ടികൾക്കായി യാതൊരുവിധ സഹായവും നൽകേണ്ടി വന്നില്ലല്ലോ.

മുനിസിപ്പൽ ഓഫീസിലെ ക്ലാർക്ക് ആയ ശേഖരൻ അങ്ങനെ തന്റെ ഇരുപത്തൊമ്പതാമത്തെ വയസിൽ, മൂന്നും, ഒന്നും വയസ് ഉള്ള തന്റെ പെണ്മക്കളുമായി ആ വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കായി.

ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്താത്ത ഒരു സ്വഭാവം ആയതിനാൽ, രാധയെപ്പോലും അയാൾ വെറുത്തില്ല. മക്കളോടുപോലും അവരെ കുറ്റപ്പെടുത്തി സംസാരിച്ചില്ല. അതുകൊണ്ടാവാം, അവർക്ക് അച്ഛനും, അച്ഛന്‌ അവരും ആയിരുന്നു എല്ലാം. ശാന്തമായി ഒഴുകുന്ന ഒരു നദിപോലെ എങ്ങനെയോ അയാൾ മക്കൾക്കുവേണ്ടി ജീവിതം മുമ്പോട്ട് കൊണ്ടുപോയി. മറ്റൊരു വിവാഹം കഴിയ്ക്കാൻ അയാൾ തയാറായില്ല. അതിന്‌ ഉപദേശങ്ങളുമായി വന്നവരോടെല്ലാം, ഒരു ജീവിതാനുഭവം തന്നെ അധികം എന്നായിരുന്നു ശേഖരന്റെ മറുപടി. പിന്നെപ്പിന്നെ ആരും അയാളെ നിർബന്ധിച്ചുമില്ല. വേറെ ഒരു കല്യാണം പോലും കഴിക്കാതെ ശേഖരൻ മക്കളെ നോക്കി. അതേപറ്റി അയാൾക്ക് ചിന്തിക്കാൻ ഉള്ള സമയം പോലും ഇല്ലായിരുന്നു എന്നതാണ്‌ സത്യം.

മറ്റു സ്വന്തക്കാർ ആരും ഇല്ലാതിരുന്ന ശേഖരന്റെ ഏക ആശ്വാസം കല്യാണം കഴിക്കാത്ത ഒരു വലിയമ്മ ആയിരുന്നു.

അവരുടെ തണലിൽ കുട്ടികൾ വളർന്നു. പാർവതിക്ക് പതിനാറും, ലക്ഷ്മിക്ക് പതിനാലും വയസ് ഉള്ളപ്പോൾ ആ സ്നേഹമയിയായ വല്യമ്മയും ഇഹലോകവാസം വെടിഞ്ഞു.

ആ സമയം സ്വന്തമായി കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന പ്രായം തന്റെ മക്കൾക്ക് ആയി എന്നത് ആയിരുന്നു ശേഖരന്റെ ആശ്വാസം. വളർന്നപ്പോൾ, സ്വാഭാവികമായും, രണ്ട് മക്കളും തികച്ചും രണ്ട് സ്വഭാവക്കാർ ആയിരുന്നു.

പാറു അച്ഛനെ മനസിലാക്കി, അച്ഛൻ തങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി എത്രമാത്രം കഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്ന് അറിഞ്ഞു ജീവിക്കുന്ന കുട്ടി.

എന്നാൽ ലച്ചു ആണെങ്കിൽ സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിന് ജീവിക്കുന്ന കുട്ടിയും. ലച്ചുവിന് ഇരുപത്തൊന്നു വയസ് കഴിഞ്ഞതിന്റെ പിറ്റേ ദിവസം തന്നെ അവൾ ഒരാളുടെ കൂടെ ഒളിച്ചോടിപ്പോയി. ബിരുദത്തിന്‌ പഠിക്കുമ്പോൾ പരിചയപ്പെട്ടതാണെന്ന് പിന്നീട് അന്വേഷണത്തിൽ അറിഞ്ഞു. പോലീസ് തിരഞ്ഞെത്തിയപ്പോൾ അവൾക്ക് തിരികെ വരാൻ ഇഷ്ടമില്ലെന്നും, അവന്റെ കൂടെ ജീവിക്കാൻ ആണ്‌ ഇഷ്ടമെന്നും അറിയിച്ചു. അവളെ ഇനി ബന്ധപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കണ്ട എന്നും പറഞ്ഞു.