പേടി!
അതിനാൽ, പരസ്പരം ലച്ചുവും പാറുവും തങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ പിതൃത്വം തൽക്കാലം അറിഞ്ഞില്ല.
ശേഖരൻ ആ രഹസ്യം പുറത്തുവിട്ടതും ഇല്ല!
ഇരുവഞ്ചിയിൽ കാൽ വെച്ചാണെങ്കിലും, നന്നായി ബാലൻസ് ചെയ്ത്, ശേഖരൻ രണ്ടു ജീവിതങ്ങളും സുഖമായി മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോയി!
പ്രസവം അടുത്തെങ്കിലും അവൾ എല്ലാ ദിവസവും, ഓഫീസിൽ പോയിരുന്നു.
അവൾക്ക് പോയിവരാൻ രാധ ഒരു കാർ ഏർപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. അവളെക്കൊണ്ട് ഓഫീസിൽ ഒരുപാട് ജോലി ഉണ്ടെന്നാണ് രാധ ന്യായം പറഞ്ഞത്. അതൊന്നുമല്ല പൂർണ്ണ ഗർഭിണി ആയ മകളെ ആ വീട്ടിൽ അവളുടെ ഭർത്താവില്ലാത്തപ്പോൾ തനിച്ചാക്കാൻ രാധയുടെ അമ്മ മനസ്സ് അനുവദിച്ചില്ല എന്നതാണ് സത്യം.
അവളുടെ മുഖത്തെ ഗർഭാലസ്യം കാണുമ്പോൾ രാധയ്ക്ക് താൻ അവളെ ഗർഭം ധരിച്ചിരുന്ന സമയം ഓർമ്മവരും. ശേഖരേട്ടനെ താൻ അന്നും അത്ര മാനിച്ചിരുന്നില്ല.
എന്നാൽ, ഇപ്പോൾ മകൾ ആ അച്ഛനെ, അല്ല അവളുടെ ഭർത്താവിനെ, കുഞ്ഞിന്റെ അച്ഛനെ, അത്രമേൽ കരുതുന്നതും, അദ്ദേഹം തിരികെ അതിലപ്പുറം സ്നേഹപൂർവം കരുതുന്നതും, അവർ അറിയാതെ ശ്രദ്ധിയ്ക്കുമ്പോൾ രാധയിൽ നഷ്ടബോധം നിറയാറുണ്ട്.
ഒമ്പതുമാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു.
ലച്ചുവിന്റെ പ്രസവ സമയം അടുത്തു.
ശേഖരൻ നാട്ടിലെത്തി.
നോർമൽ സുഖപ്രസവം ആയിരുന്നു.
സുന്ദരൻ ആയ ഒരു ആൺകുട്ടി!
ഓഫീസിൽ ആയിരുന്ന പാറുവിനെ അയാൾ ആ സന്തോഷവാർത്ത വിളിച്ച് അറിയിച്ചു. അവൾക്കും സന്തോഷമായി.
അരികിൽ കിടക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെ നോക്കി ലച്ചുവിന്റെ അടുത്ത് അച്ഛൻ ഇരുന്നു. മകളുടെ കൈ അച്ഛന്റെ കൈക്കുമ്പിളിൽ ആയിരുന്നു.
“ചെക്കൻ അച്ഛന്റെ തനിപ്പകർപ്പാണ്.” നാണത്തോടെ ലച്ചു അച്ഛനോട് മന്ത്രിച്ചു.
“അതുപിന്നെ അങ്ങനെയല്ലേ വരൂ. ആ മാതിരിയല്ലേ ഞാൻ നിറച്ചു തന്നത്?” ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ അയാൾ പറഞ്ഞു.
“ഒന്നു പോ അച്ഛാ.” മകളുടെ മുഖം റോസാപ്പൂപേലെ ചുവന്നു.
ശേഖരൻ മകളുടെ മുടിയിഴകൾ മാടിയൊതുക്കി, ആ നെറ്റിയിൽ സ്നേഹത്തോടെ ഒരുമ്മ കൊടുത്തു.
“നമ്മുടെ വീട്ടിലെ ആദ്യത്തെ മകൻ!” ശേഖരൻ അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു.
അവളുടെ ഡ്രിപ് ലൈൻ ശരിയാക്കാൻ മുറിയിലേയ്ക്ക് വന്ന നഴ്സ്, ആ അച്ഛൻ മകൾക്ക് കൊടുക്കുന്ന വാൽസല്യവും, സ്നേഹവും കണ്ട് പുഞ്ചിരിച്ചു.
“കുഞ്ഞിന് പേര് ആലോചിച്ചോ?” നഴ്സ് ലച്ചുവിനോട് ചോദിച്ചു.
“മ്മ്.. സലേഷ്.” പുഞ്ചിരിയോടെ ലക്ഷ്മി പറഞ്ഞു.
തലയാട്ടി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വാതിൽ ചാരി, നഴ്സ് പോയി.
“അതെന്താ സലേഷ്?” ശേഖരൻ ചോദിച്ചു.
“അവന്റെ അച്ഛന്റെ പേര് ശേഖരൻ. അമ്മയുടെ പേര് ലക്ഷ്മി. രണ്ടും കൂടെ ചേർത്ത് ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിയതാണ് ‘സലേഷ്.’ കൊള്ളാമൊ?”
“സലേഷ്!” അച്ഛൻ കുനിഞ്ഞ് മകളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരുമ്മ നല്കി. “നല്ല പേര്!”
ലച്ചുവിന്റെ മോൾ, അതു നോക്കി കട്ടിലിൽ ഇരുപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
“മോൾ കേട്ടൊ? മോളുടെ അനിയന്റെ പേര് സലേഷ്!” ഒന്നും മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും, ലച്ചുവിന്റെ മോൾ ശേഖരന്റെ മടിയിൽ ഇരുന്ന് കുഞ്ഞിനെ നോക്കി ചിരിച്ച് സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിച്ചു.
മൂന്നാം ദിവസം ലച്ചുവും കുഞ്ഞുമായി
അയാൾ തിരികെ വീട്ടിലെത്തി.
ലച്ചുവിന്റെ മോൾക്ക് കുഞ്ഞിനെ വളരെ ഇഷ്ടമായി.
തിരികെ ചെന്നൈക്ക് പോകുന്നതിനു മുമ്പ് ശേഖരൻ ഒരു സ്ത്രീയെ ലച്ചുവിന് പ്രസവ ശുശ്രൂഷയ്ക്കും സഹായത്തിനുമായി, വീട്ടിൽത്തന്നെ താമസിയ്ക്കാൻ ഏർപ്പാടാക്കി.
ഇനിയിപ്പോൾ ഏതായാലും കുറഞ്ഞത് അഞ്ചാറു മാസത്തേയ്ക്ക് യാതൊന്നും നടക്കില്ലല്ലോ.
സൊസൈറ്റിയിൽ നിന്ന് ലീവ് കിട്ടിയിരുന്നു. എന്നാലും പ്രസിഡന്റിനെയും, മറ്റുള്ളവരെയും കണ്ട് മധുരം നൽകിയിട്ടാണ് ശേഖരൻ മടങ്ങിയത്.
“കണ്ടാൽ മുത്തശ്ശനായെന്ന് തോന്നുന്നില്ല, കേട്ടോ.” എന്ന്, പ്രസിഡന്റ് ശേഖരനെ കളിയാക്കി.
‘മുത്തശ്ശനല്ല, അച്ഛനാണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ പ്രസിഡന്റ് ബോധം കെട്ടേനേ’ എന്നോർത്തപ്പോൾ, ശേഖരൻ ചിരിച്ചു.
അടുത്താഴ്ച്ച പാറുവിന്റെ പ്രസവ ദിവസത്തിനു മുമ്പേ ശേഖരൻ ചെന്നൈയിൽ തിരികെ എത്തി.
പാറുവിനും സുഖപ്രസവം ആയിരുന്നു.
സുന്ദരിയായ ഒരു പെൺകുട്ടി!