ഓർമ്മകളിൽ ശേഖരന്റെ കണ്ണുകൾ ഈറനായി.
“അവൾ നിന്റെ മോള് തന്നെ. ഏതോ ഒരുത്തന്റെ ഒപ്പം ഒളിച്ചോടി പോയി. പിന്നെ ഒന്നും അറിയില്ല.”
“അപ്പോൾ ഇവളുടെ ഭർത്താവ് എന്തേ വരാതിരുന്നത്? എന്തിനാണ് അയാളുമായുള്ള വിവാഹ സർട്ടിഫിക്കറ്റുമായി നിങ്ങൾ ആൾമാറാട്ടം നടത്താൻ വന്നത്?” രാധയ്ക്ക് തന്നിൽ നിന്ന് ചോദ്യങ്ങൾ ഒഴുകിവരുന്നതുപോലെ തോന്നി.
ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവരെ നോക്കി പാറു ഇരുന്നു. എന്താണ് സംഭവിയ്ക്കുന്നതെന്ന് അവൾ ആലോചിച്ചു.
“അവൻ മരിച്ചു. നീ പോയപ്പോൾ നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ തലകുനിച്ച് ടൗണിലേക്ക് മാറേണ്ടിവന്നു. ആദ്യം വാടകവീടായിരുന്നു. കുട്ടികൾ
വളർന്നപ്പോൾ പുതിയ വീടുകൾ കണ്ടുപിടിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടായി. അങ്ങനെ ഒരു ചെറിയ സ്ഥലം വാങ്ങി വീടുവെച്ചു. വീട് വാങ്ങി പുതുക്കിപ്പണിതതിന്റെയും ഇവളുടെ കല്യാണത്തിന്റെയും ആയി കുറേ കടങ്ങൾ ഉണ്ടായി. ശമ്പളം കൊണ്ട് ജീവിക്കാൻ തന്നെ വയ്യ. അങ്ങനെ ആണ് ഇതിന് മുതിർന്നത്. മോൾക്ക് ഈ ജോലി കിട്ടിയാൽ ലോങ്ങ്ലീവ് എടുത്ത് ഇവളുടെ കൂടെ നിന്ന് കടങ്ങൾ വീട്ടാം എന്ന് ഇവൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ അതൊരു നല്ല കാര്യം ആണെന്ന് തോന്നി. പക്ഷെ ഇവിടെ നിന്നെ കാണുമെന്നോ, ഈ കഥകൾ അറിഞ്ഞതെല്ലാം നിന്നെപ്പറ്റിയാണെന്നോ അറിഞ്ഞില്ല.”
“ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റിന് പരിഹാരം ആയി എന്റെ മോൾക്ക് ഞാൻ ഈ ജോലി തരാം. പക്ഷെ എന്റെ മോൻ. അവൻ..”
“കേട്ടു. സ്വന്തം മകന്റെ കൂടെ കിടക്ക പങ്കിടുന്ന ആ അമ്മ നീ ആണോ?”
“അതേ എല്ലാം പറ്റിപോയി. അവന് സ്വന്തം അമ്മയെ തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റാതെ ആയി. അവന്റെ മുന്നിൽ എനിക്ക് അടിയറവ് പറയേണ്ടി വന്നു.”
“അപ്പോൾ നിന്റെ ഭർത്താവ്?”
“മരിച്ചു. ഒളിച്ചോടി വന്ന ഞങ്ങൾ നേരെ പോന്നത് ഇവിടേക്ക് ആയിരുന്നു. ഭാഗ്യം കൊണ്ട് ഒരു ലോട്ടറി അടിച്ചു. ചെറിയ ബിസിനസിൽ തുടങ്ങി, ഇപ്പോൾ ഈ നിലയിൽ എത്തി. ആറു വർഷം മുൻപ് അങ്ങേര് പോയി.”
“എന്നിട്ട് മോന്റെ ഭാര്യയെപോലെ കഴിയുന്നു അല്ലെ?”
“പറ്റിപ്പോയി.”
“മോളെ പാറു ഇതാണ് നിന്റെ അമ്മ. നമുക്ക് ഈ ജോലി വേണോ?”
“വേണം അച്ഛാ. ഈ കാര്യങ്ങൾ ഒന്നും നമുക്ക് ബാധകമല്ല. ഞാൻ ഇവിടെ ജോലി ചെയ്യാൻ ആണ് വരാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. അല്ലാതെ പഴയതെല്ലാം മറന്ന്, ബന്ധങ്ങൾ പുതുക്കാനല്ല. എനിക്ക് അച്ഛൻ മാത്രമേയുള്ളൂ ഈ ലോകത്ത്.” പാറുവിന്റെ സ്വരം ഉറച്ചതായിരുന്നു.
“നിങ്ങൾ എന്റെ ഭർത്താവ് ആയിരുന്നു എന്നും, ഇത് എന്റെ മകൾ ആണ് എന്നും, നിങ്ങൾ അച്ഛനും മകളും ആണ് എന്നും അവൻ ഒരിക്കലും അറിയരുത്. പാറു ഇവിടെ ജോയിൻ ചെയ്താൽ, ഭാര്യയും ഭർത്താവും ആയിത്തന്നെ നിങ്ങൾ അഭിനയിക്കണം. അല്ലെങ്കിൽ പ്രശ്നമാകും.”
ശേഖരനും പാറുവും മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി. അവർ ചെറുതായി ഒന്നു ചിരിച്ചു.
അഭിനയിക്കുക അല്ല ജീവിക്കാൻ പോകുക ആണ്, എന്ന് രാധക്ക് അറിയില്ലല്ലോ!
“എന്റെ മകൻ വിവേക്. അവൻ ഇവളെ ഒരിക്കലും വേറെ കണ്ണിലെ കാണരുത്. അതിനു നിങ്ങൾ അഭിനയിച്ചേ മതിയാകു.”
“ശരി.“ രണ്ടുപേരും ഒരേസ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞ് തലയാട്ടി.
ഇനിയെന്തു പേടിയ്ക്കാൻ!
“എപ്പോഴാ നാട്ടിലേക്ക് ട്രെയിൻ?”
“രാത്രി ആണ്.”
“അത് വരെ നിങ്ങൾ ഇവിടെ നിന്നോ. സമയം ഒരുപാട് ഉണ്ട്.”
“വേണ്ട. ഞങ്ങൾ റൂം എടുത്തിട്ടുണ്ട്.”
“ശരി, നിങ്ങളുടെ ഇഷ്ടം. ജോയിൻ ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ പിന്നീട് അറിയിക്കാം. ഓഫീസിൽ നിന്ന് നല്ലൊരു താമസ സ്ഥലം എല്ലാം ശരിയാക്കിക്കോളും.”
ആ കാറിൽ തന്നെ രാധ
അവരെ ഹോട്ടലിൽ കൊണ്ടുചെന്നാക്കി. അവൾ പോകുമ്പോൾ ഒരു 5000 രൂപ വച്ചു നീട്ടി. പക്ഷെ ശേഖരൻ വാങ്ങാൻ തയ്യാറായില്ല.
സങ്കടത്തോടെ അവൾ വണ്ടി എടുത്തു പോയി.
ശേഖരനും മകളും ഹോട്ടലിലെ ന് അടുത്ത ഒരു ഭക്ഷണശാലയിൽ നിന്ന് കഴിച്ച്, തങ്ങളുടെ റൂമിലേക്ക് നടന്നു. റൂമിൽ കയറിയ അവർ വാതിൽ അടച്ചു കുറ്റിയിട്ടു.
പാറു കട്ടിലിൽ കയറി കാലു നീട്ടി ഇരുന്നു.
ശേഖരൻ അവളുടെ അടുത്തു പോയി ഇരുന്നു.
മെല്ലെ അവളുടെ മുഖത്തെ അളകങ്ങൾ ഒതുക്കി. ആ കവിളിൽ ഒരുമ്മ നൽ കി.
ഉണ്ടായ സംഭവങ്ങളെപ്പറ്റി രണ്ടുപേരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. തങ്ങൾ ഉദ്ദേശിച്ചവിധം തന്നെ ജീവിക്കാം എന്നവർ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചുകഴിഞ്ഞു.