ലക്ഷ്മിയ്ക്ക് അതിനിടയിൽ അടുത്തുള്ള കോ-ഓപ്പറേറ്റീവ് സൊസൈറ്റിയിൽ ജോലി കിട്ടി. സാമാന്യം നല്ല ശമ്പളവും പിന്നെ തറവാടിന്റെ വാടകയും ഒക്കെയായി, അവളും സുഖമായി ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഓടിപ്പോയെങ്കിലും അവളും അവനും നിയമപരമായി വിവാഹം ഒന്നും കഴിക്കാതിരുന്നതിനാൽ വിവാഹമോചനം ഒന്നും വേണ്ടി വന്നില്ല.
അവളുടെ വീർത്തുവരുന്ന വയർ കണ്ടിട്ടും പരിചയം ഉള്ളവർ കരുതിയത് അവൾ ഗർഭിണി ആയിട്ടാണ് തിരികെ എത്തിയതെന്നാണ്. മക്കൾക്കു വേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുന്ന, അവരെ സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രം അറിയാവുന്ന ശേഖരനോടായിരുന്നു എല്ലാവർക്കും സഹതാപം.
അത് ലച്ചുവിനും, ശേഖരനും അത് നന്നായി ഉപയോഗപ്പെട്ടു. അവർ അവരുടെ സ്നേഹം പരസ്യമായി തമ്മിൽ കാണിച്ചപ്പോളെല്ലാം എല്ലാവരും കരുതിയത് അച്ഛനും മകളും തമ്മിലുള്ള സ്വാഭാവികമായ പെരുമാറ്റം ആണെന്നാണ്.
പാറുവിന്റെ വയർ വലുതാവുന്തോറും ശേഖരന്റെ മകളോടുള്ള ഇഷ്ടം പതിന്മടങ്ങായി.
ഓരോ രാത്രിയും, ശേഖരൻ അവളെ അരികിൽ കിടത്തി ആ വലുതാവുന്ന വയറിൽ ഉമ്മവെച്ച് ഉണർത്തും. പയെപ്പയ്യെ ആ ഉമ്മകൾ താഴേയ്ക്കൊഴുകും. അപ്പോഴേയ്ക്കും ഒലിച്ചു തുടങ്ങുന്ന പാറുവിന്റെ തേൻ അയാൾ നക്കി നക്കിയെടുക്കും.
പാറുവിന്റെ കാലുകൾ ഒരു താമര പോലെ വിടർന്ന് മടക്കി മലരും. ആ ചുവന്ന പൂവിൽ നിന്ന് ആ അച്ഛൻ വണ്ട്, തേൻ മുഴുവൻ മുകരും. അതിന്റെ ഇതളുകൾ അയാൾ മൃദുവായി കടിയ്ക്കും. ഒപ്പം നാവുകടത്തി തേനിന്റെ ഉറവിടമെല്ലാം അച്ഛൻ നക്കിത്തോർത്തും. മകളുടെ പിടച്ചിൽ അച്ഛനിൽ ആവേശത്തിരകൾ ഉയർത്തും.
ഒരു വെണ്ണക്കൽ ദേവീ വിഗ്രഹം പൂജിയ്ക്കുന്നപോലെ ആയിരുന്നു അയാൾ മകളെ പണ്ണിയിരുന്നത്.
അച്ഛന്റെ കണ്ണുകളിലെ സ്നേഹം നോക്കിക്കിടക്കുന്ന പാർവതി ആവേശം മൂത്ത് അച്ഛനെ മലർത്തിക്കിടത്തി ആ പെരും കുണ്ണയിലേയ്ക്ക് അമരും.
പണ്ട് ഈ മകൾ വയറ്റിൽ ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ ഇങ്ങനെ ചെയ്യാനോ സ്നേഹിയ്ക്കാനോ യാതൊന്നും രാധ
സമ്മതിച്ചിരുന്നില്ല. അന്നും അയാൾക്ക് ഈ ആഗ്രഹങ്ങൾ എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ന് അവയെല്ലാം അലമാലകൾ പോലെ മനസ്സിലും ശരീരത്തിലും ഒഴുകിവരുമ്പോൾ അച്ഛൻ മകളുടെ കാമുകനായി മാറുകയായിരുന്നു.
പാറുവിന്റെ വയർ വലുതായി വരുന്നത് വരുന്നത് രാധ കണ്ടു. പാറു ഗർഭിണി ആണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, രാധ ഞെട്ടിപ്പോയി. രാധ പാറുവിനെ കാബിനിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ചു.
“മോളേ നീ…” രാധയ്ക്ക് ചോദ്യം മുഴുവിക്കാൻ ആയില്ല.
“മോളല്ല. പാർവതി. അക്കൗണ്ടന്റ്. അങ്ങനെ മതി.” പാറു യാതൊരു കാരുണ്യവും ഇല്ലാതെ പറഞ്ഞു.
“നീ… നീ ഗർഭിണിയാണോ?” രാധ വിറയലോടെ ചോദിച്ചു.
“അതെ. മറ്റാരിൽ നിന്നുമല്ല. എന്റെ ഭർത്താവിൽ നിന്ന്. എന്തേ?” പാറു കൂസൽ ഇല്ലാതെ മറുചോദ്യം ചോദിച്ചു.
“അദ്ദേഹം… അദ്ദേഹം നിന്റെ അച്ഛനല്ലേ?“ രാധ ഒരു വിറയലോടെ ചോദിച്ചു.
“അതേ. എന്താ അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു ഭർത്താവായിക്കൂടെ? മുമ്പ് അദ്ദേഹം ഒരു നല്ല ഭർത്താവായിരുന്നു. രണ്ടു പെൺകുട്ടികളുടെ അച്ഛനും. ആദ്യ ഭാര്യ അദ്ദേഹത്തെ ഉപേക്ഷിച്ച് എങ്ങോട്ടോ പോയി. പിന്നെ ആ പെണ്മക്കൾക്കു വേണ്ടി മാത്രമാണ് പാവം ജീവിച്ചത്. അതിൽ മൂത്ത പെൺകുട്ടി വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് രണ്ടാം ദിവസം വിധവയായി. എന്നിട്ടും അവളെ വിധിയ്ക്കു വിടാതെ ആ അച്ഛൻ ചേർത്തുപിടിച്ചു. ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹം എന്റെ ഭർത്താവാണ്. ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ അച്ഛനും. എന്റെ ഭർത്താവ് ആയിരിയ്ക്കും. അങ്ങനെ തന്നെ മതി.“ പാർവതി ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
രാധയ്ക്ക് ഒന്നും മറുപടി പറയാൻ ആയില്ല.
‘തന്റെയും, തന്റെ മുൻ ഭർത്താവായ ശേഖരന്റെയും ചോരയിൽ നിന്നുണ്ടായ തങ്ങളുടെ മൂത്തമകൾ, അവളുടെ അച്ഛനിൽ നിന്ന്, അല്ല, ഭർത്താവിൽ നിന്ന് ഗർഭിണി ആയിരിക്കുന്നു! മകളുടെ കഴുത്തിൽ അദ്ദേഹം കെട്ടിയ താലിയുണ്ട്. തനിയ്ക്ക് എതിർക്കാൻ യാതൊരു അവകാശവും ഇല്ല. ഇപ്പോൾ അവർ പ്രായപൂർത്തിയായ രണ്ടു വ്യക്തികളാണല്ലൊ. മകൾ പറയുന്നത് കേട്ടാൽ മനസ്സിലാകും, അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ അനുഭവിച്ച വിഷമങ്ങൾ. എന്നിട്ടും ആ മനുഷ്യൻ എങ്ങനെ അവരെ ചേർത്തുപിടിച്ചെന്ന്. അതുകൊണ്ടാണ് അവൾ തന്റെ ജീവിതം തന്നെ സമർപ്പിയ്ക്കുന്നതെന്ന്. അതിനെ മനസ്സിൽ പോലും ചോദ്യം ചെയ്യാൻ തനിയ്ക്ക് അവകാശമില്ല.’