പക്ഷെ തന്നെ പൊന്നുപോലെ നോക്കിയ അച്ഛനെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി പോകാൻ പാറുവിനു തീരെ മനസ്സില്ലായിരുന്നു. അത് അവളുടെ മുഖത്തു കാണാമായിരുന്നു. അവൾക്ക് കല്യാണത്തോട് അടുത്തിട്ടും യാതൊരു സന്തോഷവും ഇല്ലായിരുന്നു.
“എന്താ മോളെ ഒരു വിഷമം?” ഒരു ദിവസം അവളുടെ മുഖത്തെ വിഷാദഭാവം കണ്ട് ശേഖരൻ ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ പോയാൽ, അച്ഛന് പിന്നെ ആരാ?”
“പിന്നെ പെണ്മക്കൾക്ക് ഒരു പ്രായം ആയാൽ കെട്ടിച്ചു വിടണ്ടേ?”
“എന്നാലും ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ഇത്രയും കഷ്ടപ്പെട്ട അച്ഛൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ആവില്ലേ?”
“അതിനെന്താ മോളെ, എന്റെ മോൾക്ക് ഒരു നല്ല ജീവിതം വേണം.”
“എന്നാലും അച്ഛാ.”
“ഒരു എന്നാലും ഇല്ല. അല്ലാതെ നിന്നെ വിടാതിരിക്കാൻ, അച്ഛന് മോളെ കല്യാണം കഴിക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ?” അയാൾ തമാശ രീതിയിൽ പറഞ്ഞു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നടന്നു.
അയാൾ തമാശ പറഞ്ഞത് ആണെങ്കിലും പാറുവിന്റെ മനസിൽ അത് കൊണ്ടത് സീരിയസ് ആയിട്ട് ആയിരുന്നു.
തനിക്ക് ജനിച്ച കാലം മുതൽ കാണുന്ന
സുന്ദരനും, ആരോഗ്യവാനും, സൗമ്യനും, സ്നേഹവാനും ആയ അച്ഛൻ. അമ്മ ഓടിപ്പോയപ്പോൾ, നാട്ടുകാർ എല്ലാം നിർബന്ധിച്ചിട്ടും, മുതൽ രണ്ടു പെൺകുട്ടികളെ വളർത്താൻ മറ്റൊരു വിവാഹത്തിനുപോലും തയ്യാറാവാതെ പിടിച്ചു നിന്ന അച്ഛന്റെ ത്യാഗത്തേപ്പറ്റി ചെറുപ്പം മുതലേ വല്യമ്മ പറഞ്ഞുതന്നിട്ടുണ്ട്. ഒരിക്കലും അച്ഛനെ ദു:ഖിപ്പിയ്ക്കരുതെന്നും.
ഇത്രയും നല്ല അച്ഛനെ വിട്ട് എന്തിനാണ് അമ്മ ഓടിപ്പോയതെന്ന് താൻ എപ്പോഴും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്.
എല്ലാം ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ നേരിട്ട അച്ഛൻ.
ലച്ചു ഓടിപ്പോയപ്പോൾ പോലും, അച്ഛൻ അവളെ കുറ്റപ്പെടുത്തി സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടിട്ടില്ല.
“അമ്മയില്ലാതെ വളർന്ന കുട്ടിയല്ലേ. അവൾക്ക് ഇതൊന്നും പറഞ്ഞുകൊടുക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റിയിട്ടുണ്ടാവില്ല.” എന്ന് സ്വയം കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നതുപോലെ അച്ഛൻ ആരോടോ പറയുന്നതുകേട്ട് തന്റെ നെഞ്ചു പൊടിഞ്ഞതും, താൻ അച്ഛനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചതും അവൾ ഓർത്തു.
“സാരമില്ല, അവൾ തിരിച്ചറിവില്ലാത്ത കുട്ടിയല്ലേ. ശരീരം വളർന്നെന്നേ ഉള്ളൂ.” എന്നാണ് അച്ഛൻ തന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചത്.
അതേ. ഈ പെണ്മക്കൾക്കു വേണ്ടി ആയുഷ്കാലം മുഴുവൻ ജീവിച്ച തന്റെ അച്ഛനോട്, മകളുടെ സ്നേഹത്തിന് അപ്പുറം എന്തോ തോന്നാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് കുറച്ചു കാലങ്ങൾ ആയിരുന്നു. കല്യാണ പ്രായം കഴിഞ്ഞും കുറെ ആയില്ലേ. ആയിടയ്ക്ക് വികാരം കൂടുമ്പോൾ തന്റെ ഹീറോ ആയ അച്ഛനെ അവൾ പോലും അറിയാതെ ഇടയ്ക്ക് അവൾ മനസ്സിൽ കാമിച്ചിരുന്നു.ഓരോ തവണയും, പിന്നീട് അതോർത്ത് കുറ്റബോധം തോന്നുമെങ്കിലും.
ശേഖരൻ ആ കല്യാണത്തിരക്കുകളുമായി മുന്നോട്ടേക്ക് പോയി.
അച്ഛൻ കളിയായി പറഞ്ഞതെങ്കിലും, തന്റെ മനസ്സിൽ തട്ടിയ ആ കാര്യം, അച്ഛനും മകളും തമ്മിൽ ഒരിക്കലും അങ്ങനെ ഒന്നും നടക്കില്ല എന്ന് സ്വയം വിശ്വസിപ്പിച്ച് അവൾ കല്യാണത്തിന് വഴങ്ങി.
തന്റെ സമ്പാദ്യത്തിന്റെ പകുതിയും,കുറേ കടവും വാങ്ങി ചിലവാക്കി അയാൾ മകളുടെ കല്യാണം ആവും വിധം നന്നായി നടത്തി. ലച്ചു എവിടെയാണെന്ന് അറിയാത്തതിനാൽ അയാൾക്കും പാറുവിനും വേദനയുണ്ടായിരുന്നു.
ഇറങ്ങാൻ നേരം പാറു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. മാറി നിൽക്കുന്ന അച്ഛന്റെ അടുത്തേക്ക് അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് കെട്ടിപിടിച്ചു. അവർ പരസ്പരം കെട്ടിപ്പുണർന്നു കരഞ്ഞു.
“അച്ഛാ..”
“ഉം?”
“എനിക്ക് പോകാൻ തോന്നുന്നില്ല.”
“നിന്നെ വിടാൻ എനിക്കും തോന്നുന്നില്ല മോളെ.”
“അച്ഛൻ അന്ന് പറഞ്ഞത് ഓർക്കുന്നുണ്ടോ, അച്ഛന് എന്നെ കെട്ടാൻ പറ്റില്ലല്ലോ എന്ന്. അച്ഛൻ കെട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഞാൻ ഒരുപാട് വട്ടം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു അച്ഛാ.” അതും പറഞ്ഞു അവൾ ഓടി കാറിൽ കയറി.
തന്റെ മകൾ പറഞ്ഞ കാര്യം അയാൾക്ക് ഒരു ഞെട്ടലും തരിപ്പും ഉണ്ടാക്കി. ആ കാർ നീങ്ങുമ്പോൾ അയാളുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞൊഴുകുക ആയിരുന്നു. ഇനി താൻ ആ വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ആണല്ലോ എന്ന് ഓർത്തു. ആ വീട്ടിൽ അയാൾ ഏകനായി നടന്നു.
അയാളുടെ മനസിൽ തന്റെ മകൾ പറഞ്ഞ വാക്കും.