അവൾ ‘എന്തേ?’ എന്ന് ആ സംതൃപ്തിയുടെ പുഞ്ചിരിയോടെ പുരികം ഉയർത്തി, കൈ നീട്ടി.
താൻ സ്നേഹിയ്ക്കുന്ന ഇണയ്ക്ക് എല്ലാം സമർപ്പിച്ചുകഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ പെണ്ണ് അങ്ങനെയാണ്.
അയാളിൽ നിന്നുകിട്ടിയ സംതൃപ്തിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിഫലം ആയിരിയ്ക്കും, നന്ദിയാൽ മയക്കുന്ന, ആ നറും പുഞ്ചിരി.
അതു മനസ്സിലാക്കി എന്നും പ്രവർത്തിയ്ക്കുന്ന പുരുഷന് പിന്നെ ജീവിതം സ്വർഗ്ഗം!
അയാൾ പാതി തളർച്ചയിൽ കിടക്കുന്ന മകളെ മെല്ലെ താങ്ങി എഴുന്നേൽപിച്ച്, ബെർത്തിന്റെ തലയ്ക്കൽ, അരയ്ക്കു പുറകിൽ തങ്ങളുടെ രണ്ടു കുഞ്ഞു തലയണകൾ വെച്ച്, ചാരി ഇരുത്തി.
ഒരു കാൽ മടക്കി ബെർത്തിൽ കുത്തി, മറ്റേ കാൽ നീട്ടിവെച്ച് തന്റെ നഗ്നതയിൽ യാതൊരു സങ്കോചവും ഇല്ലാതെ, തന്റെ ഭർത്താവിനെ, അച്ഛനെ, പ്രേമപൂർവം നോക്കി അവൾ ചാരിയിരുന്നു.
അയാളിൽ നിന്ന് അണക്കെട്ടുപൊട്ടിയതുപോലെ ഒഴുകി അവളിൽ നിറഞ്ഞ പാലും, അവളുടെ തേനും ചേർന്ന മിശ്രിതം, കൂടിച്ചേർന്നിരുന്ന പൂറിതളുകളുടെ ഇടയിലൂടെ കുറേശ്ശെ താഴേയ്ക്ക് ഒഴുകുന്നത് അയാൾ കണ്ടു.
അച്ഛന്റെ നോട്ടം കണ്ട് താഴേയ്ക്ക് നോക്കിയ പാറുവും ആ കാഴ്ചകണ്ട്, നാണിച്ച്, അറിയാതെ കണ്ണുകൾ പൊത്തി.
അച്ഛൻ മകളുടെ കൈകൾ മാറ്റി, ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ആ കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കിയിരുന്നു.
എന്നിട്ട്, അതേ പുഞ്ചിരിയോടെ അയാൾ ഒരു കുപ്പി വെള്ളം എടുത്തു മകൾക്ക് കൊടുത്തു. മകളോടുള്ള സ്നേഹത്താലോ അതോ പ്രേമത്താലോ, അയാളുടെ ഹൃദയം
ഒരു യുവ കാമുകനെപ്പോലെ തുടികൊട്ടി.
അവൾ അച്ഛന്റെ കൈയിലെ പിടിവിടാതെ, മറ്റേ കൈകൊണ്ട് കുപ്പി വാങ്ങി കുടിച്ചു. എന്നിട്ട് അത് അച്ഛന്റെ ചുണ്ടിനോട് അടുപ്പിച്ചു.
” എന്റെ കള്ള അച്ഛന് ദാഹിയ്ക്കുന്നില്ലേ?“ കള്ളപ്പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഇരുപത്തിമൂന്ന് കൊല്ലം കഴിഞ്ഞ് ഇതുപോലെ ഒന്ന് അദ്ധ്വാനിച്ചതല്ലേ. ദാഹമുണ്ട്. പക്ഷേ അത് ഈ തേൻ കുടിച്ചാലേ മാറൂ.“ ഒരു മതിവരാത്ത കാമുകനായി അച്ഛൻ മകൾക്ക് മറുപടി നൽകി.
അയാൾ മകളെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് തന്റെ നെഞ്ചിൽ ചേർത്തു.
ആ നിറുകയിലും, സിന്ധൂരം പടർന്ന നെറ്റിയിലും, കണ്ണുകളിലും, കവിളുകളിലും, മൂക്കിലും, കഴുത്തിലും ഒക്കെ ഭ്രാന്തമായി ഉമ്മകൾ നൽ കി.
അച്ഛന്റെ ഉമ്മകൾ ഏറ്റുവാങ്ങി, ഒരു കുഞ്ഞിനേപ്പോലെ പറ്റിച്ഛേർന്ന് ആ മകൾ സുഖിച്ചു കിടന്നു.
അവൾ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി നാണത്തോടെ അയാളെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു.
“വേദന ഉണ്ടോ പൊന്നേ?”അച്ഛൻ തിരക്കി.
“മ്മ്.. ഉം. ലേശം..”മകൾ മെല്ലെ മൂളി.
കാലൊന്നനങ്ങിയപ്പോൾ നേരിയ വേദനയാൽ അവളുടെ മുഖം ചുളുങ്ങി.
“ക്ഷമിക്ക് മോളെ… അച്ഛന് ധൃതി കൂടിപ്പോയി. ശരിയാവും”അച്ഛന്റെ സാന്ത്വനം.
“സാരമില്ലച്ഛാ. എന്റെ അച്ഛനല്ലേ. ഇത്രകാലം അച്ഛൻ കാത്തിരുന്നല്ലോ, മറ്റാർക്കും നൽകാതെ. നന്ദിയച്ഛാ.” മകൾ അച്ഛനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
അയാൾ ബെർത്തിൽ മലർന്നു കിടന്നു.
മകളെ നെഞ്ചിൽ കിടത്തി.
എത്രയോ കാലം ഇങ്ങനെ അവൾ കിടന്നിരിക്കുന്നു! എന്നാൽ ഇനിമുതൽ ഇതുപോലെ കിടക്കുന്നത് എല്ലാം രതിഭാവത്തിൽ മാത്രം ആയിരിക്കും എന്നയാൾ ഓർത്തു.
ഒരൊറ്റ യാത്രയിൽ തങ്ങളുടെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നടന്നിരിക്കുന്നു!
പെട്ടെന്നാണ് അയാൾ അതോർത്തത്.
“മോളേ… ഞാൻ മുഴുവൻ ഉള്ളിലാണ് ഒഴിച്ചത്. സേഫാണോ?” ഒരച്ഛന്റെ ആകുലത അയാളുടെ സ്വരത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.
മകൾ തലയുയർത്തി, അച്ഛന്റെ ചുണ്ടുകളെ ഒന്ന് കടിച്ചു.
“നിറയട്ടെ അച്ഛാ. ഇനി ആരെ പേടിക്കാൻ? നമ്മൾ ഭാര്യാ-ഭർത്താക്കന്മാരല്ലേ?“
”എന്നാലും തിരികെ ചെന്നൈയിൽ എത്തുന്നതുവരെ…“
”അതുവരെ നമുക്ക് അടിച്ചുപൊളിക്കാം. ഒരാഴ്ചക്കകം മെയിൽ വരും. അപ്പോൾ പിന്നെ നമ്മൾ ചെന്നൈയിൽ മധുവിധു, അല്ലെ? പിന്നെന്താ? “
“അപ്പോൾ വയറ്റിലായാലും നിനക്ക് പേടിയില്ല?“
“എന്റെ അച്ഛനല്ലെ എന്റെ കൂടെ?വയറ്റിലായാൽ ഞാൻ എന്റച്ഛന്റെ കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിക്കും. പിന്നെ… വേണമെങ്കിൽ… കുഞ്ഞുങ്ങളെ… ഞാൻ എന്തിനാ പേടിയ്ക്കുന്നേ?”
“കുഞ്ഞുങ്ങളോ?“
“ഒന്നു മതിയോ എന്റച്ഛന്?”