രാധ ഇവരെയെല്ലാം സഹഉടമകൾ ആക്കിയതിൽ ചില ഗോസിപ്പുകൾ ഉണ്ടായെങ്കിലും, പാർവതിയുടെ കഴിവുകൊണ്ടാണ് കമ്പനി വളർന്നതെന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തിനു മുമ്പിൽ എല്ലാവരും മൗനം പാലിച്ചു.
ലക്ഷ്മി എപ്പോഴും പാർവതിയുടെ കൈത്താങ്ങായി ഉണ്ടായിരുന്നതിനാലും, അവർ തമ്മിൽ ആലോചിച്ച്, രാധയുടെയും, ശേഖരന്റെയും അഭിപ്രായങ്ങൾ അറിഞ്ഞും മാത്രം എല്ലാം ചെയ്തതിനാൽ ആർക്കും അവരിൽ ഒരു ന്യൂനതയും കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ശരിയ്ക്കും ഒരു കുടുംബം പോലെ ആയിരുന്നു എല്ലാവരുടേയും പെരുമാറ്റം. ഒരു കുടുംബത്തിൽപ്പോലും ഇത്രമാത്രം ഒരുമ ഉണ്ടാകില്ല എന്നതിനാൽ ഇവരുടെ ജീവിതം എല്ലാവർക്കും അത്ഭുതമായിരുന്നു.
യാഥാർത്ഥ്യം അറിഞ്ഞിരുന്നെകിൽ ആ അത്ഭുതം ഞെട്ടൽ ആയി മാറിയേനെ!
ലക്ഷ്മി, രാധയുടെ മുൻ വിവാഹത്തിൽ ഉള്ള മകളാണെന്ന് മാത്രം ആരോ ചികഞ്ഞെടുത്തു.
ശേഖരൻ അവളെ കേരളത്തിൽ യാത്രയ്ക്കിടെ കണ്ടുമുട്ടിയതാണെന്നും, അവൾക്ക് അവിടെ ധാരാളം സ്വത്തുക്കൾ ഉണ്ടെന്നും ആരോ പറഞ്ഞ് പലരും അറിഞ്ഞു. എന്നാൽ ഇതിനൊന്നും യാതൊരു ഉറപ്പും ഇല്ലായിരുന്നു എന്നുമാത്രം. ബാക്കി ഒന്നും ആർക്കും അറിയില്ല. പ്രധാനമായും പണ്ടത്തെ ആരും കമ്പനിയിൽ ഇല്ലായിരുന്നതിനാൽ ഈ കഥകൾ എല്ലാം ആരോ പറഞ്ഞുണ്ടാക്കിയ നുണക്കഥകൾ ആയി, കെട്ടടങ്ങി.
രാധയോട്, പാർവതിയുടെയും, ലക്ഷ്മിയുടെയും മുമ്പുണ്ടായിരുന്ന വിരോധം പതിയെ മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു.തങ്ങളുടെ ജീവിതം സുരക്ഷിതമാക്കിയത് അമ്മ തന്നെയാണെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കിയല്ലോ. ആ നന്ദി അറിയാതെയാണെങ്കിലും അവരുടെ മനസ്സിൽ ഉറച്ചു. അതിനാൽ മെല്ലെ മെല്ലെ അവർ രാധയെ വീണ്ടും സ്നേഹിയ്ക്കാനും തുടങ്ങി.
എന്നാൽ അച്ഛൻ വീണ്ടും അമ്മയിലേയ്ക്ക് പോകരുത് എന്ന കാര്യത്തിൽ മാത്രം രണ്ടു സഹോദരിമാരും ഒറ്റക്കെട്ടായിരുന്നു!
ശേഖരനും അതിന് താൽപര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അല്ലെങ്കിലും രണ്ട് ഇളം കരിക്കുകൾ അടുത്തുള്ളപ്പോൾ പിന്നെ വിളഞ്ഞ തേങ്ങ എന്തിന്?
കുട്ടികൾ വലുതായപ്പോഴേയ്ക്കും രാധ അവർക്ക് ‘മുത്തശ്ശി’ ആയി മാറിയിരുന്നു. ലക്ഷ്മിയുടെ മൂത്തമകൾ രാധികയോടും കളങ്കമില്ലാത്ത ഒരേ സ്നേഹമാണ് രാധ കാണിച്ചിരുന്നത്. കുട്ടികൾ മൂന്നുപേരും രാധയെ ‘മുത്തശ്ശി’ എന്നാണ് വിളിച്ചിരുന്നതും.
പിന്നെ, ശേഖരനാണ് പാർവതിയുടേയും ലക്ഷ്മിയുടേയും അച്ഛൻ എന്ന് കുട്ടികൾക്കോ, ജോലിക്കാർക്കോ അവരുടെ പരിചയക്കാർക്കോ പോലും അറിയില്ല. കാരണം അയാൾ ഒരിക്കലും ആ വിധത്തിൽ പരസ്യമായി, കമ്പനിയിൽ വെച്ചുപോലും രണ്ടുപേരോടും ഇടപെട്ടിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് ചെന്നൈ പോലെ ഈ മഹാനഗരത്തിൽ ഒരിക്കലും അതൊന്നും ആരുടേയും ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടില്ല.
ചില രഹസ്യങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്. നമ്മൾ അതിനെ ഒളിപ്പിച്ചു നടക്കുമ്പോൾ ആണ് രഹസ്യമാകുന്നത്. നാം അതിനെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കാതെ അതിൽ ജീവിച്ചാൽ, അതു പിന്നെ രഹസ്യമല്ല; അത് മറ്റുള്ളവർക്ക് നമ്മുടെ ജീവിതം തന്നെയാണ്.
തങ്ങളുടെ അമ്മമാർ സഹോദരിമാരാണെന്നും, അവരുടെ അച്ഛനാണ് തങ്ങളുടെ അച്ഛൻ എന്നും ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും കുട്ടികൾ അറിഞ്ഞില്ല. അതിന് പാറുവും, ലച്ചുവും വളരെ വളരെ കരുതൽ എടുത്തു.
പക്ഷേ അവരവരുടെ കിടപ്പറയിൽ, ശേഖരന്റെ കുണ്ണയിൽ കോർത്ത് കിടക്കുമ്പോൾ, അവർക്ക് “അച്ഛാ…” എന്ന് വിളിയ്ക്കണം.
ശേഖരന് “മോളേ…” എന്നും.
സ്വന്തം കുട്ടികളുടെ മുമ്പിൽ അയാൾ “കുട്ടികളുടെ അച്ഛൻ!”.
പാറുവും, ലച്ചുവും, ശേഖരനും തമ്മിൽ ഉള്ള സ്നേഹമോ, പ്രണയമോ, കാമമോ ഒരിയ്ക്കലും തണുത്ത് അടങ്ങിയില്ല. അതങ്ങനെ പതഞ്ഞുയർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
പാറു ചിലപ്പോൾ അച്ഛനെ കളിയാക്കും,
“ഒരു ഭാര്യ പോയപ്പോൾ അച്ഛന് രണ്ടു ഭാര്യമാരെ കിട്ടി. രണ്ടുപേരെയും പണ്ണിയിട്ടും ഈ പെരും കുണ്ണ തളരുന്നില്ലല്ലോ എന്റെ കള്ളനച്ഛാ..”
അവരുടെ മകൾ-അച്ഛൻ-മകൾ പണ്ണൽ മേളകൾ തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു.
അവരുടെ മക്കളും ഈ സ്നേഹം കണ്ടാണ് വളർന്നത്.
രേഖകളിൽ ലക്ഷ്മിയുടെ കുട്ടികളുടെ അച്ഛന്റെ പേര് ‘ശേഖരൻ’ എന്നും, പാർവതിയുടെ മകളുടെ അച്ഛന്റെ പേര് ‘ശേഖർ’ എന്നും ആയിരുന്നു.