“തള്ളേ… “ന്ന് വിളിക്കാൻ ആഞ്ഞപ്പോ മുറുകി വിറക്കുന്ന വിരലുകളതിനു സമ്മതിച്ചില്ല. ശരീരത്തിന്റെ കനം മുഴുവനുമെന്റെ നെഞ്ചിലേക്കമർത്തി അമ്മ മുന്നോട്ടാഞ്ഞു. വിരലുകൾക്ക് മുകളിൽ വിടർന്നു വരുന്ന ചെഞ്ചുണ്ടുകൾ അമർത്തി അമ്മയുരമ്മ വെച്ചു.എനിക്കെന്തോ പെട്ടന്നു തരുത്തു പോയി.ചുണ്ടുകളമര്ന്നപ്പോ കണ്ണ് കടയുടെ ഷട്ടർ തുറന്നപോലെ വിടർന്നു കാണും.മുഖം എടുത്തു കഴിഞ്ഞപ്പോ പതറിപ്പോയ അമ്മ എന്തോ ആലോചിച്ചു കൊണ്ടെന്റെ കഴുത്തിലൂടെ കൈ ചുറ്റി മെല്ലെ തോളിലേക്ക് കിടന്നു. ആ മനസ്സ് കണ്ടു പിടിക്കാൻ വലിയ പ്രയാസമായത് കൊണ്ട് കൂടുതൽ കുത്തിയാലോചിക്കാൻ നിന്നില്ല. വേണ്ടാത്ത ഒരു കാര്യത്തിലേക്കും അമ്മ കടന്നു ചെല്ലില്ലെന്നുള്ള ഉറപ്പ് മനസ്സിലിപ്പോഴുമുണ്ട്.തമാശ ആയിരിക്കും.
“എന്താമ്മേ…?” ബ്ലൗസ് മറക്കാത്ത നഗ്നമായ പുറത്തിലൂടെ ഞാൻ മെല്ലെ തലോടി കൊടുത്തു.
“അത്…” വാക്കുകൾ വായിൽ കുടുങ്ങി..” ഒന്നുല്ലടാ… അത്… ” പറയാൻ കഴിയാതെ അമ്മ കുഴങ്ങി.
“സാരല്ല…” ഞാൻ പറഞ്ഞു.
“മ്….” ഒരു മൂളൽ മാത്രം.ഇങ്ങനെയൊരു സാധനം! എല്ലാം സ്വന്തം ചെയ്തു അങ്ങനെ കിടന്നു വിഷമിച്ചോളും. ഇങ്ങനെ ഒച്ചയിടാതെ നടന്നാൽ എങ്ങനെയാ!! ഒരു സുഖം വേണ്ടേ?..
“അമ്മേ” വിളിച്ചു നോക്കി.
“മ്..”മൂളൽ മാത്രം. അത് പോര.
“അമ്മേ….” വിളിക്കിത്തിരി കൂടെ നീട്ടം കൂടി. കൂടെ സ്നേഹവും.
“മ്മ്…” ആ മൂളലിനും അതേപോലെ നീട്ടം കൂടി.
“അമ്മേ….!!!!” ഒന്ന് കൂടെ വിളിച്ചു..
“ന്താടാ…” ഓഹ് കലിപ്പ്. സ്നേഹത്തോടെ വിളിച്ച ഞാനാരായി. അനങ്ങാതെ കെട്ടി പിടിച്ചു കിടക്ക തന്നെയാണ്. ഇടക്ക് ആ മൂക്ക് കൊണ്ടെന്റെ ഷോൾഡറിൽ ഉരക്കുന്നുണ്ട്. ടേബിളിൽ മുകളിൽ വെച്ച എന്റെ ഫോണുണ്ടവിടെ.അത് തെളിഞ്ഞു മുരളുന്നത് കണ്ടു എടുക്കാൻ കൈ നീട്ടിയെങ്കിലും. കേറി നെഞ്ചത്ത് കിടക്കുന്ന സാധനത്തിന് ഒരു മാറ്റം വേണ്ടേ?.എടുക്കാൻ വേണ്ടി ഇളകി കളിച്ചപ്പോ അതിന്റെ വക അടങ്ങിക്കിടക്കാൻ ചീത്തയും കേട്ടു.
കൈ നീട്ടി വിരലുകൊണ്ട് കഷ്ടപ്പെട്ട് വലിച്ചു അത് കൈക്കുള്ളിലാക്കി. ആശാന്റിയ്യാണ്. അറ്റന്റ് ചെയ്തു ചെവിയിൽ വെച്ചു.
“മോനെ രേവതിയാണ് ലക്ഷ്മിയുണ്ടോ അവിടെ?…”. ആശാന്റി അപ്പൊ ചെറിയമ്മയുടെ അടുത്തുണ്ട്.
“അഭീ……” ഒന്നുകൂടെ ആ ശബ്ദം ഫോണിലൂടെ വന്നു . ചെറുതായെങ്കിലും കേട്ടു കാണും അമ്മ ഒന്നിളക്കി.
“രേവതി ആന്റിയാ….” ഞാൻ അമ്മയുടെ ചെവിയിലേക്ക് വെച്ച് കൊടുത്തു.
“ഹാ..”
“ഹം…”
“ഓക്കേ…” അമ്മ ഫോണിലൂടെ മൂളുന്നത് കേട്ടു.
പിന്നെ ഇത്തിരി മടിയോടെ എഴുന്നേറ്റ് കൊണ്ട് നല്ല ചിരി കാട്ടി തോളിൽ പിടിച്ചു നിന്നു..
“എടാ അഭീ…..”ആ മധുരമുള്ള വാക്കുകളിൽ ഞാൻ ശെരിക്കും വീണു.
“എന്തോ…..?” ഈണത്തോടെ ഞാനും ചോദിച്ചു..
“പോവാൻ തോന്നുന്നില്ലടാ.. ഇങ്ങനെ നിന്റെ കൂടെ കിടക്കാൻ എന്ത് സുഖമാണന്നറിയോ…? ” കൊഞ്ചിക്കളിക്കാണ്.ചിലപ്പോ എന്നെ കളിപ്പിക്കാൻ ഉള്ള അടവ് കൂടെയാവും.ഞാൻ വല്ല സീരിയസ്സായിട്ട് പറയണേൽ. അപ്പൊ തൊടങ്ങും വാ വിട്ടുള്ള ചിരി എന്നിട്ട് കളിയാക്കലും.
“അയ്യടീ മോളെ… അങ്ങനെയിപ്പോ സുഖിക്കേണ്ട ട്ടോ.. എന്റെ പാവം ചെറിയമ്മയപ്പുറത് കിടക്ക. എന്തൊക്കെയാ അതിനെ വിളിച്ചേന്ന് ഓർമ്മയുണ്ടോ?. പാവമത് വയ്യാതെ കിടക്കാന്നുള്ള വിചാരം എങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നോ? ” കളിമട്ടിലാണെകിലും. ഞാൻ ഒരു വിഷമം പോലെയാണത് പറഞ്ഞത്.അവളുടെ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോഴേ അതിന്റെ മുഖം വീണു..
“ന്നാ പോ… അതിന്റെയെടുത്ത് നിന്നോ.ചെല്ല് പോ….അവളെന്നെ വിളിച്ചതിനൊന്നും കണക്കില്ലല്ലേ? ഒന്നുല്ലേലും എത്ര വയസ്സ് മുത്തതാ ഞാൻ ” അപ്പോഴേക്കും പിണങ്ങി.കയ്യിൽ മുറുക്കെ പിടിച്ചിരുന്ന കൈ സൈഡിലെ മേശയുടെ മുകളിലേക്ക് എറിഞ്ഞു കൊണ്ടത് ദേഷ്യം കാട്ടി. വെറുതെ ആവും പിണങ്ങലൊന്നും അതിന്റെ എടുത്ത് നിന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ട. അവൾ അമ്മയുടെ വിളിച്ചതിനൊന്നും ഒരു പ്രശ്നവും തള്ളക്കില്ലന്നറിയാം, എന്നിട്ടും വെറുതെ ഓരോന്ന് എന്നോട് പറയാണ്.ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോ, നോക്കുമ്പോ മുഖം കനപ്പിച്ചുള്ള നോട്ടം തുടങ്ങി .