“Go…”
അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് bedroom ഭാഗത്തേക്ക് തലകുനിച്ചു.
“ഞാൻ ഇവിടെ wait ചെയ്യാം.”
വിദ്യ ഒരു നിമിഷം അവിടെ നിശ്ചലമായി നിന്നു.
പിന്നീട് ഒരു ചെറിയ നിശ്വാസത്തോടെ dress എടുത്ത് അകത്തേക്ക് നടന്നു.
Bedroom door അടഞ്ഞതോടെ അവൾ കുറച്ച്
seconds dress കൈയിൽ പിടിച്ച് നിശബ്ദമായി നിന്നു.
Mirror ല് സ്വന്തം reflection നോക്കുമ്പോൾ പോലും അവൾക്ക് nervousness തോന്നി.
“ഇത് എന്താ വിദ്യ…”
അവൾ സ്വയം ചിരിച്ചു.
“Teenage girl പോലെ behave ചെയ്യുന്നു.”
പക്ഷേ ഉള്ളിൽ…
വളരെ ചെറിയൊരു excitement ഉണ്ടായിരുന്നു.
കുറച്ച് മിനിറ്റുകൾക്ക് ശേഷം അവൾ finally churidar ധരിച്ചു mirror ന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.
ഒരു നിമിഷം… അവൾ സ്വയം തന്നെ നോക്കി നിന്നു.
അതിശയകരമായി…
അവൾ കരുതിയ പോലെ മോശമായി തോന്നിയില്ല.
മറിച്ച്… വർഷങ്ങളായി മറഞ്ഞുപോയ തന്റെ പഴയ രൂപത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ നിഴൽ mirror ല് വീണ്ടും കാണുന്ന പോലെ.
Hair clip അഴിച്ചപ്പോൾ മുടി തോളിലേക്ക് വീണു.
അവളുടെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെ ചെറിയൊരു smile വന്നു.
പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ nervousness തിരികെ വന്നു.
“ഇല്ല… ഇത് over ആണ്…”
അവൾ almost dress മാറ്റാൻ പോകുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ പുറത്തുനിന്ന് ഹൃതിക്കിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.
“വിദ്യ ആന്റി… alive ആണല്ലോ?”
അറിയാതെ അവൾ ചിരിച്ചു.
പിന്നീട് ധൈര്യം കൂട്ടി door തുറന്ന് പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
Hall ല് sofa യിൽ ഇരുന്ന ഹൃതിക്ക് തല ഉയർത്തി നോക്കി.
അടുത്ത നിമിഷം അവൻ പൂർണ്ണമായി silent ആയി.
വിദ്യ awkward ആയി dupatta ശരിയാക്കി.
“ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ… ridiculous ആയി ഉണ്ടെന്ന്…”
പക്ഷേ ഹൃതിക്ക് കുറച്ച് seconds ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ genuine ആയൊരു admiration ഉണ്ടായിരുന്നു.
“Wow…”
വിദ്യയുടെ മുഖം ഉടനെ ചുവന്നു.
“ഹൃതിക്ക്…”
“No seriously…”
അവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
“നിങ്ങൾക്ക് അറിയാമോ… ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾ smile ചെയ്യുന്നത് പോലും different ആണ്.”
വിദ്യ കണ്ണ് മാറ്റി.
ആ compliment അവളെ അകത്തോളം സ്പർശിച്ചു.
കാരണം വർഷങ്ങളായി mirror ൽ നോക്കുമ്പോൾ പോലും അവൾ സ്വയം ഒരു സ്ത്രീയായി കണ്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു…
പക്ഷേ ആ നിമിഷം…
ഹൃതിക്കിന്റെ കണ്ണുകളിൽ അവൾ വീണ്ടും മനോഹരിയായി കാണപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
വിദ്യയിൽ വന്ന മാറ്റങ്ങൾ ആദ്യം ശ്രദ്ധിച്ചത് ബാങ്കിലെ staff ആയിരുന്നു.
“Ma’am ഇപ്പോൾ കുറച്ച് happier ആണല്ലോ…”
മഞ്ജു ഒരിക്കൽ തമാശയായി പറഞ്ഞപ്പോൾ വിദ്യ ചിരിച്ചുമാത്രം മറുപടി നൽകി.
പക്ഷേ സത്യം അതായിരുന്നു.
ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി, മറ്റുള്ളവരുടെ approval കിട്ടിയാൽ മാത്രം സന്തോഷിക്കണം എന്ന ചിന്തയിൽ നിന്ന് അവൾ പതിയെ പുറത്തേക്ക് വരികയായിരുന്നു.
പ്രത്യേകിച്ച് സുരേഷിന്റെ കാര്യത്തിൽ.
മുമ്പൊക്കെ ഒരു ചെറിയ കാര്യത്തിനുപോലും അവൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിപ്രായം കാത്തിരിക്കും.
ഏത് saree വാങ്ങണം…
എവിടേക്ക് പോകണം…
എന്ത് ചെയ്യണം…
പക്ഷേ പലപ്പോഴും കിട്ടിയത് ഒരു തണുത്ത പ്രതികരണമോ, അല്ലെങ്കിൽ ശ്രദ്ധിക്കാതിരിപ്പോ ആയിരുന്നു.
പതിയെ പതിയെ വിദ്യ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കി.
ചില ആളുകൾ നമ്മളെ സ്നേഹിച്ചേക്കാം…
പക്ഷേ അവർ നമ്മളെ “കാണണം” എന്നില്ല.
അപ്പോൾ ജീവിതം മുഴുവൻ അവരുടെ ശ്രദ്ധക്കായി കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ, നമ്മളെത്തന്നെ നമുക്ക് നഷ്ടമാകാം.
അതിന് ശേഷം വിദ്യ ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ സുരേഷിന്റെ അഭിപ്രായം ചോദിക്കുന്നത് കുറച്ചു.
ആദ്യം അത് guilt ആയി തോന്നി.
പിന്നീട്… ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യം പോലെ.
───