വിദ്യ ചിരിച്ചു.
പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം അവൾ വീണ്ടും കാടിലേക്ക് നോക്കി നിശബ്ദയായി.
ആ കാട്ടിന് ഒരു പ്രത്യേക ജീവൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഓരോ ഇലയും…
ഓരോ ശബ്ദവും…
ഓരോ കാറ്റും…
മനസ്സിലെ ശബ്ദങ്ങളെ പോലും പതുക്കെ ശാന്തമാക്കുന്ന പോലെ.
ഒരു ചെറിയ stream കടക്കുമ്പോൾ guide കൈ നീട്ടി സഹായിക്കാൻ നോക്കി.
പക്ഷേ അതിന് മുമ്പ് തന്നെ ഹൃതിക്ക് വിദ്യയുടെ കൈ പിടിച്ചു.
“Careful…”
ആ സ്പർശം വെറും ഒരു second മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
പക്ഷേ വിദ്യയുടെ ഹൃദയം അറിയാതെ വേഗത്തിൽ ഇടിച്ചു.
അവൾ ഒന്നും പറയാതെ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
എന്നാൽ ഉള്ളിൽ…
ആ ചെറിയ touch പോലും എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ feel ചെയ്യുന്നത് എന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ലായിരുന്നു.
കുറച്ച് മുകളിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ കാട് കൂടുതൽ dense ആയി.
മഞ്ഞ് മരങ്ങൾക്കിടയിൽ പതുക്കെ ഒഴുകുന്നു.
സൂര്യപ്രകാശം പോലും നിലത്തേക്ക് പൂർണ്ണമായി എത്തുന്നില്ല.
Guide മുന്നിൽ നിന്ന് പറഞ്ഞു:
“ഇവിടെ കുറച്ച് elephants movement ഉണ്ടാവും… noise കുറച്ച് മതി.”
അത് കേട്ടപ്പോൾ വിദ്യ instinctively ഹൃതിക്കിന്റെ അരികിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർന്ന് നടന്നു.
അവൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചെങ്കിലും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പകരം വളരെ naturally അവളുടെ pace ന് അനുസരിച്ച് slow ആയി നടന്നു.
ആ നിശബ്ദതയിൽ…
അവരുടെ ഇടയിലെ അടുപ്പം ഇപ്പോൾ വാക്കുകൾക്കപ്പുറം വളരാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു…
തിരിച്ച് resort ലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴേക്കും വൈകുന്നേരത്തെ മഞ്ഞ് വീണ്ടും കാടിനെ മൂടിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.
കുറച്ച് മണിക്കൂറുകൾ മാത്രം നീണ്ട trekking ആയിരുന്നെങ്കിലും…
വിദ്യയുടെ ഉള്ളിൽ അത് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷമുള്ള ഒരു awakening പോലെ തോന്നി.
കാടിന്റെ മണം ഇപ്പോഴും അവളുടെ മുടിയിലും dress ലും ഒട്ടിക്കിടക്കുന്നു.
Shoes ല് നനഞ്ഞ മണ്ണ്.
പക്ഷേ മുഖത്ത് മാത്രം അപൂർവ്വമായൊരു സമാധാനം.
Resort ന് മുന്നിലെ ചെറിയ wooden sit-out ൽ ഇരുന്നപ്പോൾ ഇരുവരും കുറച്ചുനേരം ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.
അകലെയൊക്കെ crickets ന്റെ ശബ്ദം.
മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ തണുത്ത കാറ്റ്.
വിദ്യ coffee cup കൈയിൽ ചൂടാക്കി പിടിച്ചുകൊണ്ട് മഞ്ഞിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
പിന്നീട് വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“Thanks…”
ഹൃതിക്ക് അവളെ നോക്കി.
“എന്തിന്?”
വിദ്യ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“ഇന്നത്തേക്ക്.”
അവൻ casual ആയി shoulder ഉയർത്തി.
“Welcome.”
“No… serious ആയി.”
അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.
“ഇത്ര നല്ല ഒരു trekking experience എനിക്ക് life ൽ കിട്ടുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിട്ടില്ല.”
ഹൃതിക്ക് നിശബ്ദമായി കേട്ടുനിന്നു.
“വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം…”
വിദ്യ slow ആയി words തെരഞ്ഞെടുത്തു.
“ഞാൻ ശരിക്കും ജീവിക്കുന്ന പോലെ feel ചെയ്തു.”
ആ sentence കേട്ടപ്പോൾ ഹൃതിക്കിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി പതുക്കെ soft ആയി.
വിദ്യ cup താഴെ വെച്ചു.
“കാട്ടിനകത്ത് നടക്കുമ്പോൾ…”
അവൾ വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
“എന്റെ age പോലും ഞാൻ മറന്നു.”
“Good.”
ഹൃതിക്ക് ഉടനെ പറഞ്ഞു.
“Because നിങ്ങൾ അത് overthink ചെയ്യുന്നത് already too much ആണ്.”
വിദ്യ ചിരിച്ചു തലകുലുക്കി.
പിന്നീട് കുറച്ച് seconds അവൾ അവനെ നോക്കി നിശബ്ദമായി ഇരുന്നു.
“Honestly ഹൃതിക്ക്…”
അവളുടെ ശബ്ദം ഈ തവണ വളരെ soft ആയിരുന്നു.
“നീ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ഇതൊന്നും ഒരിക്കലും ചെയ്തേനെയെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം ഹൃതിക്കിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു emotion തെളിഞ്ഞു.
അവൻ മറുപടി പറയാതെ കുറച്ചുനേരം
അവളെ തന്നെ നോക്കി.
ആ നിശബ്ദതയിൽ…