“Actually… thank you da.”
ഹൃതിക്ക് confused ആയി നോക്കി.
“For what?”
അനഘ കുറച്ച് seconds screen ലൂടെ അമ്മയെ നോക്കി.
“Mom ഇപ്പോൾ old mom പോലെ അല്ല.”
വിദ്യയുടെ ചിരി ചെറുതായി മങ്ങി.
“എന്താ അതിന്റെ meaning?”
“Good meaning.”
അനഘ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“Before… mom എപ്പോഴും tired ആയിരുന്നു. സംസാരിക്കുമ്പോഴും somewhere lost പോലെ.”
വിദ്യ നിശബ്ദമായി കേട്ടിരുന്നു.
“ഇപ്പോൾ…”
അനഘയുടെ കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു സന്തോഷം തെളിഞ്ഞു.
“She’s smiling more.”
കുറച്ചുനേരം ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പുറത്ത് മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം.
പിന്നീട് Anagha വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
“Gym… car… trip… trekking…”
അവൾ തലകുലുക്കി.
“Honestly Hrithik, I never thought my mother would do all this.”
ഹൃതിക്ക് slow ആയി വിദ്യയെ നോക്കി.
അവൾ phone screen ലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നെങ്കിലും കണ്ണുകളിൽ എന്തോ നനവ് തെളിഞ്ഞിരുന്നു.
“അവൾക്ക് ഇതൊക്കെ എപ്പോഴും ഇഷ്ടമായിരുന്നു…”
ഹൃതിക്ക് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“Just… ആരും seriously എടുത്തില്ല.”
ആ sentence കേട്ട നിമിഷം വിദ്യയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് നിശ്ചലമായ പോലെ തോന്നി.
കാരണം…
വളരെ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ആരോ ഒരാൾ തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വേദനയെ ഇത്ര ലളിതമായി മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു…
വൈകുന്നേരം viewpoint ലേക്ക് പോകാൻ ready ആയി ഹൃതിക്ക് tent ന് പുറത്തുനിന്ന് wait ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
കാട് മുഴുവൻ മഞ്ഞ് കട്ടിയാകാൻ തുടങ്ങി.
തണുത്ത കാറ്റ് മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ വീശുന്നു.
അപ്പോഴാണ് വിദ്യ പുറത്തേക്ക് വന്നത്.
Morning ലെ പോലെ തന്നെ churidar.
Light pink color.
Dupatta ശരിയാക്കി അവൾ നടന്ന് വന്നപ്പോൾ ഹൃതിക്ക് കുറച്ചുനേരം അവളെ നോക്കി നിന്നു.
പിന്നീട് മുഖത്ത് കളിയുള്ളൊരു ചിരി വന്നു.
“വിദ്യ ആന്റി…”
“Hmm?”
“നമ്മൾ viewpoint പോകുന്നതാണോ… അതോ bank annual day function നാണോ പോകുന്നത്?”
വിദ്യ eyebrows ചുളിച്ചു.
“എന്താ പ്രശ്നം?”
“Seriously…”
അവൻ ചിരിച്ചു.
“ഈ മല മുഴുവൻ churidar ഇട്ട് കയറാൻ പോകുകയാണോ?”
“ഇതിൽ എന്താ issue?”
“Issue ഒന്നുമില്ല…”
അവൻ ചിരിച്ചു
“പക്ഷേ trip vibe ഇല്ല.”
വിദ്യ കൈകൾ നെഞ്ചിൽ കൂട്ടി അവനെ നോക്കി.
“അപ്പോൾ ഞാൻ എന്ത് ഇടണം mister fashion expert?”
“Jeans. T-shirt. Comfortable dress.”
അവൾ almost shock ആയി ചിരിച്ചു.
“എന്റെ ദൈവമേ… ഞാൻ ആ പ്രായം കഴിഞ്ഞു ഹൃതിക്ക്.”
“Again!”
അവൻ dramatic ആയി തലപിടിച്ചു.
“ഈ ‘പ്രായം’ dialogue കേട്ട് ഞാൻ tired ആയി.”
വിദ്യ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ നോക്കി.
“വാ… വൈകും.”
പക്ഷേ ഹൃതിക്ക് suddenly തന്റെ bag തുറന്ന് folded clothes എടുത്തു.
Dark oversized hoodie.
Grey track pants.
“ഇത് ഇടൂ.”
വിദ്യ literally നിശ്ചലമായി.
“നിന്റെ dress ആണോ?”
“അതെ.”
“Impossible.”
“Why impossible?”
“ഹൃതിക്ക്…”
അവൾ embarrassed ആയി ചിരിച്ചു.
“ഞാൻ നിന്റെ hoodie ഒക്കെ ഇട്ട് നടക്കുമെന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ?”
“വിദ്യ ആന്റി…”
അവൻ calm ആയി അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“നിങ്ങൾ trip enjoy ചെയ്യാനാണോ വന്നത്… അതോ decent ആയി freeze ആകാനോ?”
അവൾ ചിരി അടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു nervousness ഉണ്ടായിരുന്നു.
കാരണം…
വളരെ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒരാളുടെ മുന്നിൽ ഇങ്ങനെ carefree ആയി ഇരിക്കണമെന്ന തോന്നൽ തന്നെ അവൾക്ക് പുതിയതായിരുന്നു.
“Please…”
ഹൃതിക്ക് soft ആയി പറഞ്ഞു.
“Trust me.”
ആ അവസാന sentence ആണ് അവളെ finally മിണ്ടാതാക്കിയത്.