ആ നിമിഷം…
അവന്റെ കണ്ണുകൾ
Screen light ന്റെയും lamp light ന്റെയും ഇടയിൽ നിൽക്കുന്ന വിദ്യ.
Loose hair.
Wine shade saree.
താലിമാല.
സിന്ധുരം.
ചില seconds ഹൃതിക്ക് literally മിണ്ടാതെ അവളെ നോക്കി നിന്നു.
അവന്റെ മുഖത്ത് slowly disbelief ഉം… admiration ഉം… dangerously deep ആയ മറ്റെന്തോ emotion ഉം നിറയാൻ തുടങ്ങി…
ഹൃതിക്ക് തല ഉയർത്തി നോക്കിയ നിമിഷം…
അവന്റെ തൊണ്ട പെട്ടെന്ന് വരണ്ടുപോയി.
Laptop screen ലെ mails എല്ലാം ഒരുനിമിഷം അപ്രത്യക്ഷമായ പോലെ.അവന്റെ മുന്നിൽ നിന്നിരുന്നത് നേരത്തെ വരെ loose t-shirt ഇട്ട് ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആന്റിയല്ലായിരുന്നു.
Wine shade saree യിൽ…
Loose curly hair തോളിലൂടെ വീണു കിടക്കുന്നു.
കഴുത്തിലെ ചെറിയ താലിമാല lamp light ൽ മിന്നുന്നു.
സീമന്ത രേഖയിലെ ചുവപ്പ് ആ മുഖത്തെ കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതാക്കി.
പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ dangerous ആയിരുന്നത്…
അവളുടെ കണ്ണുകളായിരുന്നു.
ആദ്യമായി അവൾ അവനെ നോക്കിയത് ഒരു സ്ത്രീയുടെ മുഴുവൻ ബോധത്തോടെയായിരുന്നു.
ഹൃതിക്ക് literally ഒന്നും പറയാനായില്ല.
വിദ്യ nervous ആയി ചെറിയൊരു smile ചെയ്തു.
“Hello…”
അവൾ ചെറുതായി കൈ വീശി.
“എന്താണ് ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്?”
Still silence.
ഹൃതിക്കിന്റെ കണ്ണുകൾ ഇപ്പോഴും അവളിൽ നിന്നുമാറുന്നില്ല.
അവളുടെ ഹൃദയം ഇപ്പോൾ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയിൽ മിടിച്ചു.
കാരണം ആ നോട്ടത്തിൽ തമാശയില്ല.
Pure desire മാത്രം പോലും അല്ല…
അവളെ ആസ്വദിച്ചു നോക്കുന്ന ഒരാളുടെ stunned admiration ആയിരുന്നു അത്.
വിദ്യ അറിയാതെ saree യുടെ pallu അല്പം ശരിയാക്കി.
പിന്നീട് half shy ആയി ചിരിച്ചു.
“ഇങ്ങനെയാണോ impress ചെയ്യാൻ ഒരുങ്ങേണ്ടത്?”
ആ question കേട്ടപ്പോൾ finally ഹൃതിക്ക് ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
അവൻ chair ലേക്ക് അല്പം പിന്നോട്ട് ചാരി അവളെ മുഴുവൻ ഒന്ന് നോക്കി.
പിന്നീട് വളരെ പതുക്കെ…
Almost whisper പോലെ പറഞ്ഞു:
“ലക്ഷ്മി ആന്റി…”
അവളുടെ ഹൃദയം വീണ്ടും വിറച്ചു.
“You are not trying to impress anymore…”
അവൻ കണ്ണുകൾ മാറ്റാതെ തുടർന്നു.
“എനിക്കറിയില്ല ആന്റി…”
ഹൃതിക്കിന്റെ ശബ്ദം പതിവിലേക്കാൾ താഴ്ന്നിരുന്നു.
അവൻ ഇപ്പോഴും അവളെ നോക്കുകയായിരുന്നു.
ആ നോട്ടം തന്നെ വിദ്യയുടെ ഉള്ളിൽ വിചിത്രമായൊരു ചൂട് പടർത്തി.
അവൾ പതുക്കെ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ഒരു ചുവട് കൂടി വന്നു.
“അതെന്താ…”
അവൾ ചെറിയൊരു smile ഒളിപ്പിച്ച് ചോദിച്ചു.
“നിനക്ക് പറയാനേ അറിയുള്ളു… പ്രവർത്തിക്കാൻ അറിയില്ലേ?”
ഹൃതിക്ക് അവളെ നോക്കി നിശ്ചലമായി ഇരുന്നു.
ആ ചോദ്യം അവന്റെ ഉള്ളിൽ നേരെ പതിച്ച പോലെ.
പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം…
അവൻ കണ്ണ് മാറ്റി.
ചെറിയൊരു awkward smile.
പിന്നീട് വളരെ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ…
“അറിയില്ല…”
വിദ്യയുടെ eyebrows പതുക്കെ ഉയർന്നു.
“അറിയില്ലെന്നാണോ…?”
അവൾ ഇപ്പോൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് അല്പം കൂടി വന്നു.
ഹൃതിക്ക് വീണ്ടും അതേ answer തന്നു.
“ഉം…”
ആ “ഉം” ൽ nervousness ഉണ്ടായിരുന്നു.
കാരണം അവൻ ശരിക്കും പേടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
സ്വന്തം feelings നെക്കാൾ…
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ കാണുന്ന ആ ആഗ്രഹത്തിന്റെ ആഴത്തെയാണ്.
വിദ്യ കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി നിന്നു.
പിന്നീട് അവളുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“അറിയില്ല…”
ഹൃതിക്ക് വീണ്ടും അതേ മറുപടി തന്നു.
പക്ഷേ ഈ തവണ അവന്റെ ശബ്ദം കൂടുതൽ ദുർബലമായിരുന്നു.
വിദ്യ കുറച്ചുനേരം അവനെ നോക്കി നിന്നു.
പിന്നീട് വളരെ പതുക്കെ…
almost teasing പോലെ ചോദിച്ചു:
“അതെന്താ… നീ ആണല്ലേ…”
ആ question കേട്ട നിമിഷം ഹൃതിക്ക് literally breath പിടിച്ചുപോയ പോലെ ആയി.