വിദ്യ ഇപ്പോൾ നിർത്താതെ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.
“അവൻ എന്നെ touch ചെയ്തു…”
അവൾ painful honesty യോടെ പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ… എന്നെ feel ചെയ്തില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ പറയുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞിരുന്ന humiliation വ്യക്തമായിരുന്നു.
“ഒരു സ്ത്രീയെ…”
അവൾ വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ശരീരമായി മാത്രം ഉപയോഗിച്ച്… പിന്നെ തിരിഞ്ഞ് ഉറങ്ങിപ്പോകുമ്പോൾ…”
അവളുടെ ശബ്ദം finally പൊട്ടി.
“അത്… വളരെ lonely ആണ് ഹൃതിക്ക്…”
ആ നിമിഷം ഹൃതിക്കിന് എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയില്ലായിരുന്നു.
കാരണം…
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ വെറും വിഷമമല്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്.
വർഷങ്ങളായി സ്നേഹിക്കപ്പെടാതെ ജീവിച്ച ഒരു സ്ത്രീയുടെ തകർന്ന ഹൃദയമായിരുന്നു…
Balcony യിലെ ആ രാത്രി കഴിഞ്ഞ ശേഷം ഹൃതിക്ക് വിദ്യയെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിടാൻ തയ്യാറായില്ല.
ആ ദിവസം അവൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ…
വാക്കുകളേക്കാൾ കൂടുതലായി അവളുടെ തകർന്ന മനസ്സാണ് അവൻ കണ്ടത്.
വിദ്യ railing ലേക്ക് ചാരിനിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒളിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, ഹൃതിക്ക് പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
“ലക്ഷ്മി ആന്റി…”
അവൾ കണ്ണ് തുടച്ച് forced ആയി ചിരിക്കാൻ നോക്കി.
“Sorry… ഞാൻ over emotional ആയി.”
“ഇല്ല.”
അവൻ വളരെ soft ആയി പറഞ്ഞു.
“You deserve better.”
ആ sentence കേട്ട നിമിഷം വിദ്യയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.
വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം ആരോ ഒരാൾ തന്റെ വേദനയെ ചെറുതാക്കി കാണാതെ…
അതിനെ സത്യമായി അംഗീകരിക്കുകയായിരുന്നു.
ഹൃതിക്ക് പതുക്കെ അവളുടെ കൈയിൽ കൈവെച്ചു.
ആ സ്പർശത്തിൽ desire ഇല്ലായിരുന്നു.
Comfort മാത്രം.
“Please…”
അവൻ calm ആയി പറഞ്ഞു.
“നിങ്ങൾ നിങ്ങളെ ഇങ്ങനെ punish ചെയ്യരുത്.”
വിദ്യ silent ആയി അവനെ നോക്കി.
“നിങ്ങൾ broken അല്ല ആന്റി…”
അവൻ തുടർന്നു.
“നിങ്ങൾക്ക് വേണ്ടത് സ്നേഹവും ശ്രദ്ധയും ആണ്. അത് തെറ്റല്ല.”
ആ രാത്രി ഏറെ നേരം അവർ balcony യിൽ സംസാരിച്ചു.
മഴ.
തണുത്ത കാറ്റ്.
നിശബ്ദത.
അതിനിടയിൽ വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിൽ അടഞ്ഞുകിടന്ന വേദനകൾ വിദ്യ പതിയെ തുറന്നുവിട്ടു.
അതിന് ശേഷമുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ഹൃതിക്ക് അവളെ പതിയെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ തുടങ്ങി.
രാവിലെ gym പോകുന്നുണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ച് message അയക്കും.
Lunch skip ചെയ്താൽ വഴക്കും പറയും.
“Water കുടിച്ചോ?”
“Medicine എടുത്തോ?”
“Garden photo അയക്കൂ.”
ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ.
പക്ഷേ ആ ചെറിയ ശ്രദ്ധകൾ തന്നെയാണ് വിദ്യയെ വീണ്ടും ജീവനുള്ളവളായി feel ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയത്.
അവൾ വീണ്ടും gardening തുടങ്ങി.
Weekend ൽ car എടുത്ത് ഒറ്റയ്ക്ക് ചെറിയ drives പോകാൻ തുടങ്ങി.
Mirror ന് മുന്നിൽ നിന്ന് തന്നെ നോക്കുമ്പോൾ…
ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് തന്റെ മുഖത്ത് പഴയ ക്ഷീണം മാത്രം കാണുന്നില്ല.
ജീവിക്കാൻ വീണ്ടും ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെ കാണാൻ തുടങ്ങി.
ഒരു ദിവസം bank ൽ lunch break സമയത്ത് coffee കുടിക്കുമ്പോൾ സഹപ്രവർത്തക ചോദിച്ചു:
“വിദ്യ… എന്തോ change ഉണ്ടല്ലോ ഇപ്പോൾ?”
വിദ്യ ചിരിച്ചു.
ആ ചിരിയിൽ ചെറിയൊരു രഹസ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ചെറിയൊരു ചിരി മാത്രം.
ആ ചിരിയിൽ ഒരു പുതിയ ആത്മവിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നു.
കാരണം ഇപ്പോൾ വിദ്യ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു
തന്നെ കേൾക്കുന്നവരുടെ മുന്നിൽ മാത്രം മനസ്സ് തുറക്കണം എന്ന്.
കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒരു Sunday evening.
“ഇന്ന് dinner ന് വരാമോ?”
വിദ്യ casually ഹൃതിക്കിനോട് ചോദിച്ചു.
“Uncle വീട്ടിലുണ്ടോ?”
“ഉണ്ട്.”
ഒരു second silence.